II SAB/Ke 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji postanawia: odrzucić skargę. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji [...]. Wskazał, że odwołanie to złożył 8 października 2017 r. i do dnia wniesienia niniejszej skargi tj. 27 listopada 2017 r., Kolegium nie wydało żadnego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie stwierdzając, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż na skutek wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta znak: [...], [...] została wydana decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. W piśmie procesowym z 27 grudnia 2017 r., skarżący podał, że przed wniesieniem skargi nie składał ponaglenia do SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). Na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 § 2b Ppsa w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie kierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponaglenia w trybie art. 37 kpa, co oznacza, że nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 2 Ppsa w związku z art. 37 § 3 kpa). Okoliczność niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. W piśmie procesowym z 27 grudnia 2017 r., skarżący zawarł wniosek, aby Sąd potraktował to pismo jako ponaglenie i odesłał go do SKO. W związku z powyższym zauważyć należy, że celem złożenia ponaglenia jest wyczerpanie środków zaskarżenia i umożliwienie załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Dlatego też ponaglenie, aby spełniło powyższy cel powinno być złożone bezpośrednio przed wniesieniem skargi do Sądu, a nie tak jak chce tego skarżący już po jej wniesieniu. Z tych też przyczyn wniosek o potraktowanie pisma z 27 grudnia 2017 r. jako ponaglenia nie mógł być uwzględniony. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że pomimo braku ponaglenia, złożona skarga na bezczynność okazała się skuteczna, gdyż po jej wniesieniu SKO rozpatrzyło odwołanie skarżącego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 Ppsa.