II SAB/Ke 87/21

Sygn. [...] II SAB/Ke 87/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Policji w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 28 maja 2021 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący w okresie od dnia złożenia wniosku w sprawie do dnia wydania decyzji odwoławczej nie wniósł ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zarządzeniem z 1 lipca 2021 r., doręczonym 12 lipca 2021 r., skarżący został wezwany do złożenia dowodu, że wniósł do organu wyższego stopnia ponaglenie w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Komendanta Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1) lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2) na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Ponieważ przedmiotem skargi wniesionej przez M. C. była bezczynność i przewlekłość Komendanta Policji, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami, dopuszczalność jej merytorycznego rozpoznania przez sąd, uzależniona była od poprzedzenia skargi wniesieniem ponaglenia do Komendanta Głównego Policji (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący stosownego ponaglenia nie złożył. Niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania przez Sąd skargi wniesionej w niniejszej sprawie wynika także z innych przyczyn. Nie ulega wątpliwości, że skarga złożona została już po wydaniu decyzji stanowiącej przedmiot tej skargi (data wpływu skargi do organu – 31 maja 2021 r., zaś decyzja kończąca postępowanie stanowiące przedmiot przewlekłości została wydana w dniu 13 maja 2021 r.). W takiej sytuacji należy przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) po zakończeniu postępowania przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje bowiem ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności (przewlekłości). Dodać należy, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej (przewlekłe prowadzenie postępowania), jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności (przewlekłości). Natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w procesie odszkodowawczym (w tym przypadku za szkodę wyrządzoną przez niewydanie orzeczenia lub decyzji na podstawie art. 4171 § 3 k.c.). Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten (skarga) zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania), powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 i zaprezentowaną w niej argumentację, dostępną na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.