II SO/Ke 13/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. S. o nałożenie na Radę Miejską w K. grzywny za nie przekazanie sądowi skargi na bezczynność tego organu postanawia oddalić wniosek. W złożonym do Sądu w dniu 22 listopada 2006r. wniosku B.S. domagała się wymierzenia na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / zwanej dalej uppsa/ Radzie Miasta K. grzywny, w związku z nie zastosowaniem się przez ten organ do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 uppsa. W uzasadnieniu swego żądania B.S. wskazała, że w dniu 14 czerwca 2006r. złożyła w Urzędzie Miasta K. skargę na bezczynność organu, która to skarga do chwili obecnej nie została przekazana sądowi. W odpowiedzi na ten wniosek / nadesłanej wraz z aktami sprawy do Sądu w dniu 28 grudnia 2006r./ Rada Miejska w K. domagając się oddalenia skargi wniosła o umorzenie postępowania w sprawie wymierzenia grzywny. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że skarga na bezczynność jest niezasadna bowiem Komisja Rewizyjna, której Rada zleciła przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie zasadności podnoszonych przez skarżącą zarzutów na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta K. w sprawie wydania decyzji o przepisaniu licencji na wykonywanie transportu drogowego, stwierdziła bezzasadność zarzutów, o czym skarżąca została powiadomiona pismem z dnia 16 lutego 2006r. Wniosek o umorzenie postępowania o ukaranie grzywną Rada Miejska uzasadniła tym, że skarżąca uzyskała stanowisko Rady Miejskiej, w związku z czym nie może być mowy o bezczynności organu. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił /na podstawie akt administracyjnych dołączonych do akt sprawy II SAB 34 / 06 ze skargi B.S. na bezczynność organu /, że w dniu 4 stycznia 2006 r. B.S. na podstawie art. 227 kpa wniosła skargę na przewlekłe i niezgodne z przepisem art. 35 kpa działanie Prezydenta Miasta K. Powyższa skarga dotyczyła postępowania w przedmiocie przeniesienia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, zakończonego już w chwili jej wnoszenia wydaną przez Prezydenta w dniu [...] decyzją, uwzględniającą wniosek. Pismem z dnia 16 lutego 2006 r. Rada Miejska w K. poinformowała B. S., że w wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej nie podzieliła stawianych przez nią zarzutów dotyczących przewlekłości postępowania. W dniu 20 marca 2006 r. B.S. wezwała Radę Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa i rozstrzygnięcia skargi z dnia 4 stycznia 2006r. podnosząc, że zgodnie z art. 238 § 1 kpa zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi winno posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne, a pismo Rady Miasta K. z dnia 16 lutego 2006 r. takiego uzasadnienia nie posiada. Następnie w dniu 14 czerwca 2006 r. B.S. złożyła w Urzędzie Miejskim w K. adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Rady Miejskiej w K. w zakresie wydania decyzji stwierdzającej przewlekłe i niezgodne z przepisami art. 35 kpa załatwienie wniosku z dnia 21 marca 2005r. o przepisanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wnosząc o wyznaczenie terminu do rozpatrzenia jej skargi złożonej w dniu 4 stycznia 2006 r. na przewlekłe działanie Prezydenta Miasta K. oraz wyjaśnienie przyczyn nie załatwienia skargi w obowiązującym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 uppsa jeżeli organ, za pośrednictwem którego została złożona skarga do sądu administracyjnego, nie przekaże jej sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny. Z przepisu tego wynika, iż wymierzenie grzywny organowi nie jest obligatoryjne. W ocenie sądu szczególna sytuacja, jaka zachodzi w niniejszej sprawie powoduje, że nałożenie na Radę Miasta K. grzywny jest nieuzasadnione. Mianowicie nie przekazana wraz z aktami w terminie skarga dotyczy rzekomej bezczynności Rady Miasta K. w załatwieniu skargi złożonej w trybie art. 227 kpa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 uppsa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 art. 3 § 2 a więc na bezczynność w sprawach, które powinny zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na nierozpatrzenie skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa stronie nie służy skarga na bezczynność organu / por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17.08.2005r. sygn. I SA /Wa 1271/04, postanowienie NSA z dnia 14.09.2004r. sygn. OSK 642/04, postanowienie NSA z dnia 21.11.2000r. sygn. IIISAB 108/99, postanowienie NSA z dnia 18.02.1997r. sygn. akt III SAB 1/97 - dwa ostatnie orzeczenia zapadły na tle art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 - 4 poprzednio obowiązującej ustawy z 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, które tak samo regulowały przedmiot zaskarżenia skargi na bezczynność/. Działania bowiem i czynności podejmowane w sprawie skarg i wniosków uregulowanych przepisami działu VIII kpa nie są aktami ani czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 uppsa. W postępowaniu bowiem uregulowanym przepisami art. 227 i następne kpa nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, ponieważ nie przekazana w terminie wraz z aktami skarga z dnia 14 czerwca 2006r. jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 uppsa, dlatego też zdaniem sądu wniosek skarżącej o ukaranie organu za nieprzekazanie tej skargi jest niezasadny i jako taki podlegał oddaleniu.