II SO/Ke 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy z wniosku Fundacji A. o wymierzenie Staropolskiej Izbie Przemysłowo-Handlowej grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa p o s t a n a w i a: I. wymierzyć Staropolskiej Izbie Przemysłowo-Handlowej grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; II. zasądzić od Staropolskiej Izby Przemysłowo-Handlowej na rzecz Fundacji Przedsiębiorczości Akademickiej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 7 września 2010r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Fundacja Przedsiębiorczości w P. domagała się ukarania Izby Przemysłowo – Handlowej grzywną za nieprzekazanie temu Sądowi skargi na bezczynność z dnia 5 lipca 2010r. wraz z załącznikami. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem tej skargi była bezczynność Izby Przemysłowo – Handlowej, polegająca na braku udostępnienia informacji publicznej w zakresie przekazania kopii rachunku zysku i strat tego podmiotu za 2009r. Podkreślono jednocześnie, że organ ten nie załatwił wniosku mimo upływu kolejnych terminów oraz pomimo wystosowania przez Fundację wezwań i złożenia skargi na bezczynność. W odpowiedzi na wniosek Izba Przemysłowo – Handlowa wyjaśniła, że nie pozostawała w bezczynności, ponieważ wniosek o udzielenie informacji publicznej nie był dostatecznie sprecyzowany, a ponadto zawarto w nim żądanie wydania decyzji administracyjnej, którego to uprawnienia nie posiada. Wyjaśniono jednocześnie, że Izba Przemysłowo – Handlowa nie uchylała się od odpowiedzi, kierowała bowiem do strony skarżącej korespondencję oraz przeprowadzała rozmowy telefoniczne w tej sprawie. Ponadto pismem z dnia 8 lipca 2010r. udzieliła wnioskodawcy informacji, że wynik finansowy nie jest informacją publiczną. Dodatkowo podniesiono, że w dniu 14 października 2010r. wysłano Fundacji Przedsiębiorczości Akademickiej dane, o które wnioskowano. W załączeniu przekazano Sądowi skargę na bezczynność z dnia 19 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 1). Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. W razie nieprzekazania skargi wraz z aktami sądowi i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. – na podstawie art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Z treści przepisu art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że jedną z przesłanek koniecznych do jego zastosowania jest to, aby wskazana sankcja dotyczyła organu w rozumieniu przepisów ustawy p.p.s.a. – którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Odnotować trzeba, że w ustawie p.p.s.a. nie zdefiniowano pojęcia organu. W doktrynie przyjmuje się, że organem w rozumieniu tej ustawy jest każdy podmiot wykonujący zadania administracji publicznej, a więc nie tylko organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, ale także inny organ państwowy, jednostka organizacyjna, czy osoba fizyczna powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do wydawania aktów i podejmowania czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności organów administracji publicznej. Z uwagi na powyższe podmioty, które tą działalność prowadzą w formach prawnych określonych w art. 3 § 2 i 3 ustawy p.p.s.a., mieszczą się w pojęciu organów w rozumieniu tej ustawy (por. Komentarz do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX Warszawa 2009, str.108). Wnioskodawca sprecyzował, iż żądanie ukarania Izby Przemysłowo – Handlowej grzywną, o jakiej mowa w art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. ma wynikać z faktu nieprzekazania skargi na bezczynność, polegającą na braku udostępnienia informacji publicznej. Z tego też względu dla oceny, czy Izba Przemysłowo – Handlowa jest podmiotem wykonującym administrację publiczną, niezbędne jest wyjaśnienie kogo obciąża obowiązek udostępnienia informacji publicznej w myśl przepisów powołanej ustawy. Zgodnie art. 4 ust. 1 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z treści złożonego w niniejszej sprawie wniosku i załączonych doń dokumentów wynika, że wnioskodawca, powołując się na publicznie dostępne informacje zamieszczone na stronach internetowych, wskazuje, że Izba Przemysłowo – Handlowej pełni funkcje instytucji finansującej na terenie województwa, a zatem jest podmiotem wykonującym zadanie publiczne. Stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie jest zasadne, skoro z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że podmiotami wykonującymi zadania publiczne są w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Ma rację wnioskodawca, iż z informacji zamieszczonych na stronach internetowych Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wynika, że Izba Przemysłowo – Handlowej jest Regionalną Instytucji Finansującą, będącą regionalnym partnerem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości współpracującym przy wdrażaniu programów adresowanych do mikro, małych i średnich przedsiębiorstw. Podstawowym celem Regionalnej Instytucji Finansującej jest: - udzielanie informacji o dostępnych programach dotacji i warunkach uczestnictwa, - obsługa administracyjna wdrażanych programów, - współpraca z PARP w zakresie merytorycznego i finansowego monitoringu wdrażanych programów, - sporządzanie raportów merytorycznych i finansowych, - prowadzenie bazy danych o uczestnikach programów. Jak wynika z listy regionalnych instytucji finansujących na terenie województwa Izba Przemysłowo – Handlowa jest taką właśnie instytucją. Okoliczność ta została potwierdzona na rozprawie w dniu 10 listopada 2010r. przez pełnomocnika organu, który wyjaśnił, że Izba Przemysłowo – Handlowa jest regionalną instytucji finansującą, pośredniczącą we wdrażaniu programów finansowanych przez Unię Europejską oraz reprezentuje Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości. Powyższe wskazuje na to, że Izba Przemysłowo – Handlowa jest organem, którego bezczynność może podlegać kontroli Sądu – mieści się bowiem w kręgu podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika także, że do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie wypełnił obowiązków, o jakich mowa na wstępie. Nie przekazano bowiem tut. Sądowi oryginału skargi z dnia 5 lipca 2010r., której dowód nadania do Izby Przemysłowo – Handlowej znajduje się na karcie 23 akt sądowych. Z dowodu tego wynika, że do organu skarga wpłynęła w dniu 5 lipca 2010r. – zatem winna być przekazana do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami najpóźniej w dniu 20 lipca 2010r. W tym miejscu godzi się podnieść, że z przyjętego przez ustawodawcę pośredniego trybu składania skarg do sądu administracyjnego – to jest za pośrednictwem organu – wynika, że organ ma obowiązek przekazania każdego pisma strony, którego adresatem jest sąd administracyjny. W kompetencji organu nie leży natomiast rozpoznanie takiego pisma i samodzielne decydowanie o nadaniu, bądź odmowie nadania mu dalszego biegu. Z uwagi na powyższe, jeśli – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – organ uznał, że nie jest właściwy do wydania decyzji, a nadto iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył w całości informacji o kosztach i przychodach, natomiast zadania publiczne stanowią tylko fragment zadań statutowych organu – to wraz z przekazaniem skargi do sądu organ winien w odpowiedzi na skargę przedstawić swoje stanowisko w tej kwestii, pozostawiając Sądowi ostateczną ocenę zarówno treści wniosku, jak i swojego stanowiska. Stosownie do art. 154 ustawy p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1). Grzywnę tą wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 2). Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2010r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r. (Monitor Polski z 2010r., nr 7 poz. 67) wynagrodzenie to wynosiło 3.102,96 zł. Wymierzając dość niską grzywnę w stosunku do jej maksymalnej wysokości Sąd miał na uwadze okoliczność, że brak przekazania skargi nie był wynikiem złej woli organu, bądź chęci uchylenia się od kontroli sądu administracyjnego, lecz miał charakter incydentalny – na co wskazywał obecny na rozprawie w dniu 10 listopada 2010r. pełnomocnik organu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia – na podstawie art. 55 § 1 oraz 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach, zawarte w pkt II postanowienia znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a.