II SO/Ke 3/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. o wymierzenie Radzie Powiatu w Kielcach grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: wymierzyć Radzie Powiatu w Kielcach grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych. Wnioskiem z 23 lutego 2024 r. reprezentowane przez fachowego pełnomocnika S. D., zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o wymierzenie Radzie Powiatu w Kielcach grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. w wysokości 1000 zł. W uzasadnieniu wniosku jego autor wskazał, że skarga z 6 lutego 2024 r. na bezczynność organu w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie została przekazana do WSA w Kielcach do dnia złożenia niniejszego wniosku. Wnioskodawca zaznaczył, że postępowanie organu może być ukierunkowane na wydłużenie terminu procedowania przed Sądem w związku ze zbliżającymi się wyborami samorządowymi. Dlatego wniosek jest uzasadniony i konieczny. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, że w zakresie przedmiotowej sprawy przewodniczący skierował 23 lutego 2024 r. pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach informując o charakterze pracy rady, która jest organem pracującym w trybie sesyjnym oraz o fakcie, że w związku z tą sprawą została zwołana 4 marca 2024 r. dodatkowa nadzwyczajna sesja. Organ podał, że pismo zostało pozostawione bez rozpatrzenia w myśl art. 63 § 1 kpa, o czym wnioskodawca został poinformowany pismem z 31 stycznia 2024 r. Po uzyskaniu tego pisma podmiot w żaden sposób nie zmienił lub nie sprecyzował swojego żądania. Zdaniem organu fakt, że dokonał ustaleń i poinformował stronę na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz, że przedstawione pismo nie było wnioskiem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala na przyjęcie, że termin przekazania skargi jest ustalany zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2), przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, Z przytoczonego art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie lub - tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednak, wydając takie orzeczenie, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Ke 43/24, gdzie znajduje się oryginał skargi Stowarzyszenia na bezczynność z 6 lutego 2024 r., skarga ta w siedzibie organu została złożona osobiście 6 lutego 2024 r. Zatem organ winien przekazać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do 21 lutego 2024 r. Tymczasem organ wywiązał się z powyższego obowiązku 5 marca 2024 r. Podkreślić należy, że z przyjętego przez ustawodawcę trybu składania skarg do sądu administracyjnego, tj. za pośrednictwem organu, wynika, że organ ma obowiązek przekazania każdego pisma strony, którego adresatem jest sąd administracyjny, w terminie wynikającym z przepisów p.p.s.a. lub przepisów szczególnych. Natomiast w kompetencji organu nie leży rozpoznanie takiej skargi i samodzielne decydowanie o jej charakterze i terminie do jej przekazania. Dlatego też organ nie był uprawniony, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, do uznania, że przekazanie skargi na bezczynność do WSA w Kielcach powinno nastąpić w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a., gdyż skarga na bezczynność nie mogła zostać złożona w przedmiocie informacji publicznej, skoro "przedstawione pismo nie jest wnioskiem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej". Jeszcze raz należy podkreślić, że jeżeli w skardze na bezczynność strona skarżąca wskazała, że bezczynność dotyczy informacji publicznej – a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązkiem organu było przekazanie tej skargi do Sądu w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej i ewentualnie w odpowiedzi na skargę przedstawienie swojego stanowiska w sprawie. Jednak rozstrzygniecie kwestii czy skarga dotyczy informacji publicznej należało pozostawić sądowi administracyjnemu, do którego skarga jest skierowana. W żaden sposób na ocenę bezczynności organu w przekazaniu skargi na bezczynność z 6 lutego 2024 r. nie ma wpływu okoliczność, że organ pracuje w trybie sesyjnym. Skoro ustawa przewiduje termin 15 dni na zastosowanie się do wyżej wskazanych powinności, to sesja powinna być tak zwołana, aby uchwała o przekazaniu skargi na bezczynność do sądu, została podjęta w ustawowym terminie. W myśl art. 55 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Wymierzając grzywnę w wysokości 100 zł, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że nieprzekazanie skargi nie było wynikiem złej woli organu, bądź chęci uchylenia się od kontroli sądu administracyjnego, a jedynie błędnym uznaniem, że przekazanie skargi do sądu powinno nastąpić w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. – w tym terminie organ się zmieścił. W opinii Sądu grzywna w ww. wysokości jest adekwatną sankcją represyjną. Mając to wszystko na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.