II SO/Ke 4/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku M. K. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. postanawia oddalić wniosek. M. K. we wniosku z 31 lipca 2017 r., domagał się wymierzenia SKO grzywny z powodu nieprzekazania do Sądu wniesionej przez niego 24 maja 2017 r. skargi na decyzję tego organu z [...]. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów ze znajdujących się w aktach sprawy II SA/Ke 375/17 pism, w tym pisma z 23 maja 2017 r., z którego jego zdaniem wynika, że wniósł on 24 maja 2017 r. skargę na powyższą decyzję SKO z [...]. W uzasadnieniu skarżący podał, że do dnia wniesienia niniejszego wniosku SKO nie przesłało do Sądu jego skargi nadanej listem poleconym 24 maja 2017 r. (doręczonej organowi 25 maja 2017 r.). W odpowiedzi na wniosek Kolegium wniosło o jego oddalenie. Wskazało, że decyzją z [...] uchyliło zaskarżoną decyzję własną oraz umorzyło postępowanie odwoławcze. W dniu 25 maja 2017 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo M. K. z 23 maja 2017 r., skierowane do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i Pana J.K., przy którym nie przedstawiono żadnego załącznika, w szczególności skargi na decyzję z [...]. Natomiast skarga na to rozstrzygnięcie wpłynęła do siedziby organu 23 czerwca 2017 r. i następnie została ona przekazana do Sądu zgodnie z przepisami. Zatem brak jest podstaw do wymierzenia grzywny. Kolegium dodało, że być może załącznik w postaci skargi został dołączony do egzemplarzy pisma M. K., wysłanych przez niego do wskazanych w nim organów, natomiast z całą pewnością skarga nie została dołączona do pisma z 23 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2). Z kolei w myśl art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie wnioskodawca zarzuca, że SKO nie przekazało do Sądu jego skargi datowanej na 23 maja 2017 r., która miała wpłynąć do siedziby organu 25 maja 2017 r. wraz z pismem skierowanym do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i J.K. Z kolei Kolegium twierdzi, że 25 maja 2017 r. do jego siedziby wpłynęło jedynie pismo wnioskodawcy z 23 maja 2017 r., skierowane do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i J.K., natomiast nie była do niego załączona żadna skarga. Dopiero 23 czerwca 2017 r. skarga została doręczona do Kolegium i następnie przekazana Sądowi w ustawowym terminie. Zauważyć należy, że kwestia daty wniesienia przez skarżącego skargi na decyzję SKO z dnia [...] była już przedmiotem kontroli dokonanej przez WSA w Kielcach, który postanowieniem z 17 lipca 2017 r. wydanym w sprawie II SA/Ke 375/17 skargę, jako wniesioną po upływie terminu odrzucił wskazując, że przedstawione przez stronę potwierdzenie nadania do Kolegium 24 maja 2017 r. przesyłki dotyczy pisma skierowanego do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i J.K. , do którego nie załączono jakiejkolwiek skargi. W tym zakresie, wbrew zastrzeżeniom skarżącego, nie było podstaw do zanegowania wiarygodności wyjaśnień organu odwoławczego co do braku przesłania 24 maja 2017 r. skargi na decyzję z [...]. Wniesione przez M.K. zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 września 2017 r. Sąd ten między innymi stwierdził, że w terminie do wniesienia skargi na decyzję, który to termin upływał 5 czerwca 2017 r., skarżący nie złożył skargi, przesłał natomiast 24 maja 2017 r. do organu pismo skierowane do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Sprawiedliwości i J. K., w którym zwrócił się do wymienionych podmiotów z prośbą o interwencję w jego sprawie i m.in. skontrolowanie działań wskazanego senatora wywodzącego się z partii politycznej, której prezesem jest osoba wymieniona jako jeden z adresatów tego pisma. Następnie 23 czerwca 2017 r. skarżący osobiście złożył w siedzibie SKO pismo mające stanowić skargę na decyzję organu oraz pismo przewodnie do niej, w którym zarzucał organowi, że zagubił jego skargę wniesioną we właściwym terminie. Skarga została przekazana do sądu. Z uwagi na to, że skargę przesłano do organu 23 czerwca 2017 r. sąd zasadnie odrzucił ją jako spóźnioną. NSA wskazał, że Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia twierdzenia skarżącego o wcześniejszym, terminowym nadaniu skargi, która miała zaginąć u organu. Na piśmie do organu, mającym być, zgodnie z twierdzeniami skarżącego skargą, nie odnotowano, że zawierało ono jakieś załączniki, w tym skargę. Twierdzenie skarżącego, że przesyłka nadana do organu ważyła 350 g, a po zważeniu przez skarżącego pisma kierowanego m.in. do Prezesa Rady Ministrów okazało się, że waży ono 150 g, co może oznaczać, iż brakujące 200 g to właśnie zaginiona skarga, nie zasługuje na uwzględnienie. NSA, opierając się na wiedzy powszechnie znanej, a dodatkowo potwierdzając to informacjami ze strony internetowej Poczty Polskiej zauważył, że przy nadawaniu przesyłki poleconej są one zaliczane do odpowiedniej kategorii wagowej i na tej podstawie ustalana jest m.in. cena przesyłki. Nie chodzi zatem o wagę rzeczywistą przesyłki, lecz o ustaloną w cenniku kategorię wagową. List skarżącego mieścił się w kategorii do 350 g (kolejne to od 350 g do 1000 g oraz ponad 1000 g do 2000 g). Zdaniem NSA nie zasługiwał również na uwzględnienie wniosek o przeprowadzenie dowodu z zawartości płyty CD na okoliczność, że skarga była ostatni raz drukowana z tego pliku 23 maja 2017 r. Nawet, jeżeli plik zawierający pismo mające stanowić skargę został ostatni raz używany (otwierany, zmodyfikowany) w dacie wskazanej przez skarżącego (i jednocześnie w terminie do wniesienia skargi), nie oznacza to, że zostało ono wtedy w ogóle nadane. Ponadto, plik ze skargą mógł być tylko jednym z kilku plików zawierających treść tego pisma, z których została wydrukowana później nadana skarga. Nie będzie to zatem stanowiło dowodu, który mógłby potwierdzić tezę skarżącego o terminowym wniesieniu skargi. W świetle powyższego wskazać należy, że fakt niezłożenia przez skarżącego do dnia 5 czerwca 2017 r. skargi na decyzję SKO z [...] został prawomocnie przesądzony. Faktycznie M.K. wniósł skargę, ale dopiero w dniu 23 czerwca 2017 r. Skoro zaś skarga ta została przekazana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do WSA w Kielcach 27 czerwca 2017 r., brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 55 § 1 P.p.s.a., a więc wymierzenia organowi grzywny. Dlatego tez złożony wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu.