II SPP/Ke 109/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 3 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione (sygn. akt II SA/Ke [...]) postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. akt II SPP/Ke [...] UZASADNIENIE W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 czerwca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, wydane w trybie art. 37 k.p.a. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że odmowa przyznania prawa pomocy na podstawie powołanego przepisu jest dopuszczalna nawet wówczas, gdy sytuacja materialna strony uzasadnia przyznanie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi ma natomiast miejsce wówczas, gdy przepis, na którym oparto zaskarżone postanowienie jest jednoznaczny, bez konieczności przeprowadzania jakiejkolwiek jego wykładni całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. O oczywistej bezzasadności skargi w myśl art. 247 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi zatem o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt I GZ [...] oraz z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ [...], dostępne na [...]). Bezzasadność skargi może wynikać również z braku podstaw do rozpoznania skargi ze względu na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, to jest wtedy, gdy podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ta właśnie okoliczność zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący kwestionuje w skardze wydane w trybie art. 37 k.p.a. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione (art. 37 § 6 k.p.a.). Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Omawiane postanowienie ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. Tymczasem, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg wyłącznie na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). W świetle powyższego kwestionowane postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a skarga na nie powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co też tut. Sąd uczynił postanowieniem z dnia 3 września 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke [...]. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.