I SA/Ka 2157/96

uchyla zaskarżoną decyzję w przedmiocie wymiaru cła. (...) W zwolnieniu celnym opartym na art. 14 ust. 1 pkt 39 prawa celnego chodzi o środki trwałe przeznaczone do prowadzenia działalności w podobnym sensie jak maszyny, urządzenia czy wyposażenie. Podniesiony w decyzji odwoławczej, jako dodatkowy, argument nieujęcia aportu rzeczowego w rejestrze handlowym. nie może być uznany za uzasadnienie odmowy zastosowania zwolnienia celnego, skoro wymóg taki nie wynika z przepisu art. 14 ust. 1 pkt 39 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /t.j. Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, który mówi jedynie a wykazaniu, że towar stanowi wkład niepieniężny podmiotu zagranicznego do spółki. W rozpatrywanej sprawie organy celne nie przeprowadziły dokładnych ustaleń, co da charakteru sprowadzonych przez skarżącą spółkę towarów, nie ustosunkowały się nawet do argumentów przedstawionych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Było to wynikiem ograniczenia się do prostego porównania każdego sprowadzonego towaru z definicją środka trwałego, zawartą w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 marca 1992 r. w sprawie składników majątkowych uznawanych za środki trwałe oraz wartości niematerialnych i prawnych, zasad i stawek amortyzacji i terminów aktualizacji wyceny środków trwałych /t.j. Dz.U. 1994 nr 104 poz. 508/. Tymczasem w świetle przedstawionych wywodów prawidłowe zakwalifikowanie towarów do środków trwałych w rozumieniu art. 14 ust. 1 pkt 39 prawa celnego wymagać będzie uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności o rozważenie czy i na ile poszczególne towary stanowią niezbędny składnik całego systemu telewizji kablowej, czy zatem stanowią wyposażenie /urządzenie/ służące prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej. Jednostkowa wartość poszczególnych towarów nie może mieć przy tym rozstrzygającego znaczenia, skoro istota środków trwałych jest ich przeznaczenie i sposób używania /służą wykonaniu produkcji, świadczeniu usług, itp./, a nie są jej przedmiotem jak materiały, surowce, czy półfabrykaty. W związku z tym, że zaskarżona decyzja oparta została na wadliwej, bo zawężającej wykładni art. 14 ust. 1 pkt 39 prawa celnego, a ponadto materiał dowodowy nie wskazywał na wszechstronne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, Sąd uznał, że nastąpiło naruszenie prawa materialnego oraz procesowego w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (...).