I SA/Kr 1003/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. Spółka Komandytowa w N. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - I. Zaskarżonym postanowieniem z 12 lipca 2018r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. działając na podstawie art. 228§1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 800 ze zm. dalej-O.p.) -stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez A. S.R.O. Spółka komandytowa w N. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. S. z 27 lipca 2016r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2013r., grudzień 2013r., czerwiec 2014r., lipiec 2014r. sierpień 2014r., wrzesień 2014r. i październik 2014r. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją Naczelnik Urzędu Celnego w N. S. z 27 lipca 2016r. nr [...] określił spółce A. S.R.O. Spółka komandytowa w N. S. zobowiązania podatkowego w podatku akcyzwym za listopad 2013r., grudzień 2013r., czerwiec 2014r., lipiec 2014r. sierpień 2014r., wrzesień 2014r. i październik 2014r. Przesyłka zawierająca decyzję została wysłana na adres siedziby Spółki za pośrednictwem operatora pocztowego I. SA w dniu 28 lipca 2016r. W dniu 29 lipca 2016r. wystawiono awizo a przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w P. ul. [...] w N. S. celem jej odebrania. Powtórne awizo wystawiono 8 sierpnia 2016r. Spółka nie odebrała korespondencji wobec czego zwrócono ją do organu, pozostawiając w aktach sprawy i uznano, że z dniem 12 sierpnia 2016r. nastąpiło jej doręczenie w trybie art. 150§2 O.p. W dniu 13 grudnia 2016r. Spółka złożyła odwołanie od w/w decyzji wnosząc o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z 29 maja 2017r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i jednocześnie (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Na skutek wniesienia przez Spółkę skargi do WSA w Krakowie, Sąd wyrokiem z 22 listopada 2017r. sygn. akt: I SA/Kr 707/17 uchylił zaskarżone postanowienie bowiem w pierwszej kolejności organ winien był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Po ponownym rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez A. S.R.O. Spółka komandytowa w N. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w N. S. z 27 lipca 2016r. nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2013r., grudzień 2013r., czerwiec 2014r., lipiec 2014r. sierpień 2014r., wrzesień 2014r. i październik 2014r. W pisemnych motywach postanowienia wskazał, że Spółka nie kwestionuje pierwszego awiza ale podnosi, iż drugie awizo zostało pozostawione w warsztacie G. T. prowadzonym pod tym samym adresem co siedziba Spółki a przekazał je Spółce dopiero 6 grudnia 2016r. gdyż przesyłka przeleżała w wózku warsztatowym i nikt nie spostrzegł tego awiza. Organ nie dał temu wiary, wskazując na niestandardową formę przekazania awiza za oficjalnym pismem (brak na nim potwierdzenia kiedy i kto ze strony Spółki odebrał go) po tak długim czasie zwłoki. Wedle organu doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 12 sierpnia 2016r. zatem odwołanie od decyzji złożone za pośrednictwem operatora pocztowego P. SA w dniu 13 grudnia 2016r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu. II. Skargę do Sądu na powyższe ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. złożyła Spółka zarzucając naruszenie art. 228§1 pkt 2 O.p. mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia oraz art. 150§4 O.p. polegające na stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] oraz na uznaniu za doręczoną decyzji nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2013r., grudzień 2013r., czerwiec 2014r., lipiec 2014r. sierpień 2014r., wrzesień 2014r. i październik 2014r. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Uzasadniając skargę jej autor wniósł o załączenie do sprawy akt postępowania w sprawie I SA/Kr 707/17 i złożonych w tym postępowaniu pism. Zdaniem autora skargi zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce operatora pocztowego InPost nie zostało pozostawione w sposób prawidłowy. Informacja o awizowaniu została przekazana osobie nie związanej w żaden sposób ze stroną postępowania, prowadzącej działalność na parterze budynku w którym mieszczą się biura Spółki. Operator nie pozostawił adnotacji na drzwiach mieszkania adresata lecz w firmie G. T. a to zawiadomienie nie zostało przekazane Spółce w związku z czym nie miała możliwości złożenia odwołania. Adresat nie posiada mieszkania lecz na I piętrze-biura, w których przebywają osoby uprawnione do odbioru przesyłek. Od 7 stycznia 2014r. K. K. nie jest Komplementariuszem Spółki. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz.1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. jest prawidłowe. Analizując ustalenia faktyczne oraz podstawy prawne zaskarżonych postanowień, Sąd nie stwierdził, aby w związku z ich wydaniem doszło do naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia rozstrzygnięć, tym samym wniesione skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślić należy, że przy badaniu aktów mających charakter ściśle proceduralny należy mieć na uwadze zakres postępowania dowodowego, który jest ograniczony do danej kwestii proceduralnej. Zaskarżone postanowienie wydane zostało po wyroku WSA w Krakowie z 22 listopada 2017r. sygn. akt: I SA/Kr 707/17, którym sąd uchylił wcześniejsze postanowienia w tym samym przedmiocie wskazując, że punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie a tym samym w pierwszej kolejności organ winien stwierdzić takie uchybienie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy zastosował się do zaleceń i wydał dwa odrębne akty administracyjne: postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w którym stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Mając powyższe na względzie, Sąd aktualnie rozpoznający sprawę, nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 153 p.p.s.a. Instytucja doręczeń uregulowana została w rozdziale 5 działu IV O.p. (przepisy art. 144-154c O.p.). U podstaw zawartych tam rozwiązań spoczywa zasada oficjalności, która - jak podkreśla się w doktrynie - pozostaje w ścisłym związku z jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj. z wynikającą z art. 126 O.p. zasadą pisemności. Instytucja ta nierozerwalnie także łączy się z konstytucyjną zasadą "prawa do sądu", którą w rozpatrywanym przypadku rozumieć należy jako prawo do rozpatrzenia sprawy przez organ instancyjnie nadrzędny. Wobec takiej wagi doręczenia przyjmuje się zatem, że przy dokonywaniu tej czynności procesowej nie mogą pojawiać się jakakolwiek wątpliwości bądź niejasności. W rozpoznawanej sprawie trafnie, organ stwierdził, że nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji organu podatkowego I instancji w trybie art. 150§2 O.p. bowiem przesyłkę-powtórne awizo pozostawiono G. T. w jego firmie mieszczącej się pod tym samym adresem co firma skarżącej Spółki. Zgodnie z art. 223§2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Opisany w tym artykule termin jest terminem procesowym oraz zawitym. W razie uchybienia mu, stosowanie do art. 228§1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z zacytowanych przepisów wynika przede wszystkim obowiązek badania przez organ drugiej instancji, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a w razie stwierdzenia uchybienia terminowi z art. 223§2 pkt 1 O.p. obliguje ten organ do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 228§1 pkt 2 O.p. O ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z 12 lipca 2018r. decyduje zatem to, czy według stanu istniejącego w dniu jego podjęcia ziściły się przesłanki do jego wydania na podstawie art. 228§1 pkt 2 O.p. W rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustali dzień doręczenia decyzji stronie, dzień wniesienia odwołania od tej decyzji i stwierdził, że nastąpiło przekroczenie 14-dniowego terminu na złożenie tego odwołania od chwili prawidłowego doręczenia decyzji. Powyższe obligowało organ do stwierdzeni uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Samo uchybienie terminowi jest stanem obiektywnym (zob. J. Brolik, Komentarz do art. 228 ustawy - Ordynacja podatkowa, [w:] C. Kosikowski, L. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013, nr 145228). Należy odnotować, że Skarżąca Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, wymagana jest od niej zatem szczególna staranność w prowadzeniu własnych spraw, w tym w zagwarantowaniu prawidłowego odbioru kierowanej do niej korespondencji. W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że Skarżąca Spółka uchybiła terminowi do złożenia odwołania od decyzji w sposób zawiniony, ponieważ w sprawie nie została dołożona należyta staranność w takim zorganizowaniu pracy, by nie doszło do uchybienia terminowi. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą organ II instancji przy wykładni i stosowaniu art. 228 O.p. dokonał szczegółowej i indywidualnej analizy stanu faktycznego sprawy, co jest szczególnie istotne ponieważ instytucja przywrócenia terminu jest gwarancją procesową usuwającą negatywne skutki pewnych wydarzeń zaistniałych w toku postępowania administracyjnego. Prawidłowo zatem organy ustaliły, że doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło skutecznie w dniu 12 sierpnia 2016r. Termin do wniesienia odwołania, określony zgodnie z art. 223 Ordynacji podatkowej, upływał w dniu 26 sierpnia 2016r. W sprawie nie jest sporne, że odwołanie wniesiono w dniu 13 grudnia 2016r. Zasadnie organ przyjął, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania (zażalenia), lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie bowiem organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów. Skargę, więc, zgodnie z art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.) należało oddalić.