I SA/Kr 1010/12

Dnia 24 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu "N" Sp. Jawna w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 21 maja 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług postanawia skargę odrzucić Dnia 4 czerwca 2012r. Zakład "N" Sp. Jawna w K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 21 maja 2012r. nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 czerwca 2012r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, strona skarżąca nie podała wartości przedmiotu sporu wyjaśniając, że przedmiotem sporu nie jest żądanie zwrotu podatku VAT na rachunek bankowy, gdyż strona skarżąca nigdy o to nie występowała. Przedmiotem skargi jest natomiast nieważność zaskarżonych orzeczeń w zw. z art. 247§1 pkt 1, pkt 3 i pkt 8 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm. dalej O.p.). Strona skarżąca przedstawiła popartą orzecznictwem argumentację, zgodnie z którą nie prowadzi ona opieki szpitalnej i medycznej w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE, gdyż działalność tą prowadzą jej przedsiębiorstwa, z których żadne nie ma siedziby na terenie właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego, stąd organ ten nie był właściwy do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Stojąc na stanowisku, że dokonano zapłaty nienależnego podatku, przez co powstała nadpłata podatku, strona skarżąca wystąpiła z żądaniem wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 75§1 O.p. Tymczasem organ podatkowy, przekraczając swoje uprawnienia, uznał, że strona skarżąca zażądała zwrotu podatku VAT. Konkludując stwierdzono, że spółka nigdy nie występowała o zwrot podatku naliczonego, a tym samym spór nie dotyczy kwoty podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 215§1 tej ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku. W takich sprawach spór sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej nakładającej obowiązek zapłaty, kwota ta została już uiszczona, a w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, można chociażby wskazać na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2008r.sygn. akt: I FZ 175/08, 6 lutego 2012r. sygn. akt: I FZ 848/11, czy z 18 kwietnia 2012r. sygn. akt: II FZ 672/11, które zapadły w analogicznym stanie faktycznym. Stąd też chybione jest twierdzenie strony skarżącej, że spór nie dotyczy kwoty podatku. W przedmiotowej sprawie określenie wartości przedmiotu zaskarżenia jest zatem nie tylko możliwe ale i konieczne, gdyż w świetle art. 231 p.p.s.a. oraz §1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wartość ta stanowi podstawę obliczenia wysokości należnego wpisu. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49§1 p.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58§1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sądowych sprawy, skarga – wobec niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia – dotknięta była brakiem formalnym, który to brak, pomimo wezwania sądowego, nie został usunięty. Strona skarżąca nie wskazała żądanej wartości stwierdzając, że spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczy należności pieniężnej, który to pogląd w świetle powołanego powyżej orzecznictwa – jest nieprawidłowy. Wobec powyższego, skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie, na podstawie art. 58 §1 pkt. 3 p.p.s.a. należało odrzucić skargę.