I SA/Kr 1011/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1011/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2016 r., sprawy ze skargi B.N., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 7 kwietnia 2015 r. Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009r., styczeń i kwiecień 2010r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za, 2010r., , - skargę oddala -, Decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. nr [..] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącej B.N. jako osoby trzeciej za zaległości P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "spółka") z tytułu zaległości: 1/ w podatku od towarów i usług za: listopad i grudzień 2009 r. oraz styczeń i kwiecień 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego; 2/ w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. wraz odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 4 września 2013 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze obejmujące m.in. ww. zaległości spółki, z uwagi na bezskuteczność egzekucji. W trakcie postępowania nie ustalono żadnego składnika majątku spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie opisanych zaległości podatkowych. Organ ustalił, że w terminie płatności ww. zobowiązań, prezesem zarządu spółki była Skarżąca. Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. organ wezwał więc Skarżącą do dostarczenia dokumentów potwierdzających m.in. istnienie konkretnego majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Skarżąca jednak takich dokumentów nie przedłożyła. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na Skarżącą jako osobę odpowiedzialną za opisane zaległości spółki. Na podstawie sprawozdań finansowych spółki za lata 2008-2010 stwierdzono, że w wymienionym okresie kondycja finansowa Spółki była słaba. Potwierdzeniem tego faktu było zaprzestanie regulowania zobowiązań wobec Urzędu Skarbowego - od 2009 r. oraz wobec innych wierzycieli: Urzędu Miasta K., Sądu Rejonowego w B., Starostwa Powiatowego w B. - od 2007 r. Podpis skarżącej jako Prezesa Zarządu figurował na dokumentach załączonych do sprawozdań finansowych. Skarżąca nie wykazała w toku postępowania, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jej winy. W złożonym odwołaniu Skarżąca zarzuciła organowi pierwszej I instancji błędy w ustaleniach stanu faktycznego. Zaznaczyła, że nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, gdyż nie wiedziała o zaległościach podatkowych spółki. W badanym okresie miała problemy zdrowotne i w wykonywanych obowiązkach zastępował ją prokurent. Zdaniem Skarżącej, majątek spółki był wystarczający aby pokryć jej zobowiązania, stąd decyzja organu I instancji była co najmniej przedwczesna. Skarżąca zarzucała, że nie zostały zbadane księgi rachunkowe spółki i błędnie przyjęto, że spółka nie posiada majątku na pokrycie zobowiązań. Postępowanie dowodowe powinno było zostać uzupełnione poprzez przesłuchanie prokurenta i zbadanie ksiąg rachunkowych. Skarżąca przedłożyła nadto ugodę zawartą pomiędzy spółką, a T.L. i wniosła o dopuszczenie jej jako dowodu na okoliczność, że możliwym jest wyegzekwowanie od spółki powyższych zobowiązań. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej przeprowadzenia wnioskowanego dowodu wskazując, że pozostaje on bez znaczenia dla rozstrzyganej sprawy. Decyzją z dnia 2 kwietnia 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji w kwestii bezskuteczności egzekucji oraz odpowiedzialności skarżącej. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu, organ stwierdził, że brak jest podstaw do odnoszenia się w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej do merytorycznych zarzutów związanych z egzekucją wobec podatnika, gdyż są to dwa oddzielne postępowania. Zdaniem organu, wystąpiły wszystkie przesłanki pozytywne, umożliwiające wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe spółki i jednocześnie nie wystąpiła żadna przesłanka negatywna, mogąca uwolnić skarżącą od tej odpowiedzialności. Organ zauważył, że skarżąca od dnia 23 stycznia 2007 r. była wpisana w KRS-ie jako jedyny wspólnik spółki, posiadający udział całościowy i nadal pełniła jednoosobową funkcję w zarządzie spółki. W związku z powyższym, jeżeli Spółka faktycznie posiadała majątek, z którego możliwe było pokrycie jej zobowiązań, niezrozumiałym było dlaczego do tej pory zobowiązania te nie zostały uregulowane. Organ zaznaczył przy tym, że mienie spółki, którego wskazanie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, musi być realne i istnieć w dacie, gdy zostało wskazane. Okoliczności te powinien wykazać członek zarządu podając dane umożliwiające przeprowadzenie z tego mienia skutecznej egzekucji. Tymczasem skarżąca w odwołaniu nie przedstawiła szczegółowych danych i dowodów dotyczących majątku spółki, potwierdzających jej twierdzenie. Załączoną kserokopię ugody. nie można było uznać za zabezpieczenie spłaty zadłużenia spółki, gdyż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że spółka faktycznie posiada jakąkolwiek wierzytelność u T.L. – prokurenta Spółki oraz, że posiada on realną perspektywę spłaty zadłużenia, a nadto ze względu na niewykonanie klauzuli zawartej w §3 tej ugody. Tym samym nie można było uznać aby przedłożona ugoda spełniała warunki uwolnienia od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.). Dalej organ wskazał, że w sprawie bezsporne było, że skarżąca nie zgłosiła wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, dlatego też bez znaczenia było badanie "czasu właściwego" dla złożenia tego wniosku. Organ zauważył, że skarżąca od dnia 7 listopada 2003 r. do chwili obecnej pełniła ponadto funkcję prezesa zarządu w O.z o.o. Tym samym zarządzając tak dużymi podmiotami winna dysponować wiedzą z zakresu prawa i finansów, będąc dodatkowo jedynym udziałowcem spółki. Świadome i dobrowolne oddanie faktycznego zarządzania spółką osobie spoza zarządu nie zwalniało członka zarządu ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani od odpowiedzialności za ich niedopełnienie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: art. 180 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie dowodów przez nią wnioskowanych, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a miały dla niej istotne znaczenie, art. 187 § 1, 188 z zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania w sprawie całego materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów oraz pominięcie przesłuchania prokurenta spółki, art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne wydanie decyzji określającej odpowiedzialność osoby trzeciej; art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne wskazanie, że odpowiedzialność skarżącej jako członka obejmuje wszystkie zaległości podatkowej wykazane w kwestionowanej decyzji z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu, art. 116 § 1 pkt 1 lit a Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do spółki w 2007 r. zaistniały przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenia upadłości, a skarżąca - jako członek zarządu uchybiła temu obowiązkowi, art. 116 § 1 pkt 1 lit b Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała braku winy w niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego); art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że egzekucja wobec spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. W uzasadnieniu skarżąca wskazywała, że nieprzeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez stronę mogło nastąpić tylko wtedy gdy dotyczyło tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Przesłuchanie prokurenta miało dowieść, że z powodu choroby skarżąca faktycznie nie zarządzała spółką. Z tego też powodu nie miała wiedzy o zaległościach spółki i nie zgłosiła wniosku o upadłość. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była niezasadna. Zasady odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością określa m.in. art. 116 §1 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Członek zarządu może również uwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W rozstrzyganej sprawie Skarżąca wskazywała na swój zły stan zdrowia, który uniemożliwiał jej kierowanie spółką, zasięganie informacji o stanie finansów spółki, a także zgłoszenie na czas wniosku o upadłość. Powoływała się również na ugodę zawartą z T.L. (prokurentem spółki), która miała zabezpieczyć egzekucję z majątku spółki. Z akt wynikało natomiast, czego nie kwestionowała Skarżąca, że dotychczas prowadzona egzekucja, była bezskuteczna. Odnosząc się do tego typu zarzutów należy podkreślić, że niezajmowanie się finansami spółki w związku ze złym stanem zdrowia samo w sobie nie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Brak jest bowiem takiego przepisu, który pozwalałby na uniknięcie odpowiedzialności, o której mowa w ww. art. 116 §1 Ordynacji podatkowej. Funkcja członka zarządu jest dobrowolna, a więc w każdej chwili można złożyć rezygnację. Zgodnie z art. 202 §4 k.s.h złożenie rezygnacji z funkcji członka zarządu powoduje wygaśnięcie mandatu – nie jest więc konieczne oczekiwanie na wykreślenie wpisu w KRS. Jeżeli skarżąca (pełniąca funkcję prezesa zarządu) z przyczyn zdrowotnych nie była w stanie podołać swoim obowiązkom, to powinna zrezygnować z tej funkcji, a nie ograniczać się do faktycznego przekazania prokurentowi zarządzania spółką. Zaniechanie skarżącej w tym zakresie (niezależnie od stopnia zawinienia) powoduje, że nieskuteczne jest uchylanie się od odpowiedzialności za zaległości spółki. Nie miał więc znaczenia wniosek skarżącej o przesłuchanie T.L. na okoliczność faktycznego przekazania mu w zarząd spółki – skoro, jak już Sąd podkreślał, okoliczności te nie miały znaczenia dla uwolnienia się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Jak wskazuje się w orzecznictwie, nieznajomość stanu finansów spółki nie stanowi okoliczności uzasadniającej zwolnienie członka zarządu z odpowiedzialności na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej. Znajomość powyższych faktów jest obowiązkiem członka zarządu, nawet jeśli zagadnienia te nie pozostają w jego bezpośredniej gestii czy kompetencji. Obowiązek posiadania elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach spółki, do których z całą pewnością należy jej kondycja finansowa, stan zadłużenia i trudności płatnicze wynika bowiem z ustanowionego w art. 208 § 2 k.s.h. prawa i obowiązku prowadzenia spraw spółki przez każdego członka zarządu. Bierna postawa członka zarządu w powyższym zakresie, nie tylko nie pozwala na uwolnienie się przez niego od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, ale przeciwnie - uniemożliwia mu wykazanie jednej z przesłanek uwalniających od odpowiedzialności przewidzianych w art. 116 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2015 r., III AUa1516/14 dotyczący analogicznego sporu za zaległości składkowe w ubezpieczeniach społecznych; dostępny na stronie:www.orzeczenia.ms.gov.pl). W związku z powyższym bezzasadne były zarzuty naruszenia art. 116 §1 oraz przepisów dotyczących postępowania dowodowego i zasad ogólnych Ordynacji podatkowej (tj. art. 180 w zw. z art. 122; art. 187§1, 188 w zw. z art. 123, art. 120 i 121). Organy nie musiały bowiem w tym zakresie w ogóle prowadzić postępowania dowodowego, skoro skarżąca nie kwestionowała faktu formalnego pełnienia funkcji prezesa zarządu, a okoliczność ta dodatkowo potwierdzona została stosownym wpisem do KRS. Zły stan zdrowia może mieć ewentualne znaczenie tylko przy badaniu winy w niezgłoszeniu na czas wniosku o upadłość. W orzecznictwie dopuszcza się bowiem, że: "Choroba członka zarządu może być rozpatrywana przez pryzmat braku winy w zgłoszeniu wniosku o upadłość" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2013 r., III SA/Wa 2474/12; dostępne na stronie:www.oreczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie wniosek o upadłość nie został jednak w ogóle złożony i to nie z powodu choroby, ale jak przyznała sama skarżąca, z powodu nieznajomości stanu finansów spółki. Jak już Sąd uzasadniał powyżej interesowanie się bieżącym stanem finansowym zarządzanej spółki jest jednym z podstawowych obowiązków każdego członka zarządu. Skarżąca mogłaby się ewentualnie powołać na brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość gdyby stan jej zdrowia uniemożliwiał jej zgłoszenie wniosku o upadłość (np. nagły atak serca lub ciężka choroba uniemożliwiająca rozpoznanie znaczenia okoliczności wskazujących na konieczność złożenia wniosku o upadłość lub swobodne podjęcie w tym zakresie decyzji). Należy jednak podkreślić, że skarżąca właściwie nie sprecyzowała na czym polegał jej zły stan zdrowia uniemożliwiający bieżące zajmowanie się interesami spółki. To do skarżącej należało wykazać, a co najmniej uprawdopodobnić, okoliczności dotyczące jej stanu zdrowia uniemożliwiającego złożenie wniosku o upadłość lub chociażby powołanie pełnomocnika, któryby w jej imieniu taki wniosek złożył. Z akt postępowania, na co powoływały się organy, wynika, że dokumenty finansowe podpisywane były przez skarżącą. Na dodatek dokumenty te były kontrasygnowane przez doradcę podatkowego ((k. od 13 do 38) – skarżąca więc za lata 2008 -2010 dysponowała fachową pomocą w sporządzaniu i analizowaniu dokumentów finansowych. Sąd uznał więc zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania dowodowego w tym zakresie za niezasadne. Skoro skarżąca zasłaniała się tylko ogólnymi twierdzeniami o "złym stanie zdrowia" to trudno oczekiwać od organów podatkowych aby prowadziły samodzielnie w tym zakresie postępowanie dowodowe. To skarżąca była w posiadaniu dokładnych informacji o naturze swoich problemów zdrowotnych. Takie dane są chronione tajemnicą lekarską, a więc organom, bez jakiejkolwiek współpracy z samym zainteresowanym, bardzo trudno, a wręcz jest to niemożliwe, ustalić rzeczywisty stan zdrowia w stopniu pozwalającym ocenić wpływ choroby na możliwość złożenia wniosku o upadłość. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących przedłożonej ugody to rację mają organy, że aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki – członek zarządu powinien wskazać realnie istniejący i nadający się do egzekucji majątek spółki. Taki pogląd, który orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela, jest zbieżny z wykładnią art. 116§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stosowaną w orzecznictwie sądów powszechnych. Przykładowo, w wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r., I FSK 366/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością członek zarządu tej spółki może uwolnić się wskazując mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazane mienie musi więc faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot, odnosząc to do wysokości zaległości podatkowych. Wskazane mienie powinno też przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów, m.in. zaległości podatkowych spółki. Świadczy o tym znajdujące się w ww. art. 116 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części", co zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, że egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2015 r., II FSK 249/13 podkreślając, że "...mienie spółki wskazywane przez członka zarządu uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące oraz umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki...". Dodawał też, że ciężar dowodu wykazania przesłanek z art. 116 §1 pkt 1 i 2 uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na powołującym się na nie, członku zarządu. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca na początkowym etapie jedynie przedłużała postępowanie (wnioski o przedłużenie terminu na złożenie dokumentów, wniosek o zawieszenie postępowania). Dopiero 30 marca 2015 r. (a więc na etapie postępowania odwoławczego) Skarżąca przedłożyła pisemną ugodę z dnia 23 marca 2015 r. zawartą z T.L.. Z ugody nie wynikało jednak jaki właściwie był termin płatności wierzytelności, która miała przysługiwać spółce od T.L.. Z jednej strony termin płatności został odsunięty do dnia 1 lipca 2016 r., z drugiej odroczenie terminu płatności uwarunkowane zostało dostarczeniem do dnia 1 lipca 2015 r. oświadczenia "w formie notarialnej" o poddaniu się egzekucji (§2 i 3 ugody – k. 43). Skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła (do dnia rozprawy) na jakim etapie znajduje się sprawa ustalenia właściwego terminu płatności. Nie uprawdopodobniła również, czy T.L. posiada realny majątek stanowiący pokrycie dla wierzytelności będącej przedmiotem umowy. Nie dołączyła też samego tekstu umowy pożyczki – nie było więc możliwości obliczenia ile w rzeczywistości T.L. był dłużny spółce. W ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że przedłożona ugoda nie ujawnia realnie istniejącego majątku spółki. Jeżeli członek zarządu powołuje się na istniejącą wierzytelność spółki, z której egzekucja ma, zgodnie z art. 116 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, umożliwić zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części – to wierzytelność ta powinna być wymagalna w dacie powołania się na nią (bez dodatkowych warunków skutkujących odroczeniem terminu płatności), a sytuacja majątkowa dłużnika tej wierzytelności powinna umożliwić skuteczną egzekucję. Oznacza to, że w przypadku zajęcia wierzytelności organ egzekucyjny skutecznie będzie mógł dochodzić od dłużnika zapłaty. Niezasadne więc były zarzuty naruszenia przepisów dotyczących postępowania dowodowego, w szczególności zarzut nieprzeprowadzenia badania ksiąg rachunkowych. W aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące stanu finansowego spółki, podpisane przez skarżącą i doradcę podatkowego. Skarżąca nigdy nie kwestionowała rzetelności tych dokumentów – nie wiadomo więc czego właściwie miałoby dowieść badanie ksiąg, skoro skarżąca, jako osoba najbardziej zorientowana w finansach spółki (jedyny wspólnik i prezes zarządu), nie wskazała konkretnych składników majątkowych nadających się do egzekucji. Ocena Sądu dotycząca braku staranności skarżącej w wyjaśnianiu okoliczności istnienia wierzytelności nie stoi na przeszkodzie, aby skarżąca rzetelniej podchodząc do swoich obowiązków, przesłała do organu egzekucyjnego uwierzytelniony odpis ugody z wyjaśnieniami co do ostatecznie przyjętego terminu płatności i wskazała majątek dłużnika (T.L.) nadający się do egzekucji – organ egzekucyjny będzie mógł wtedy podjąć działania umożliwiające skuteczną egzekucję. Obciążenie bowiem odpowiedzialnością członka zarządu za zobowiązania spółki poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 116 §1 Ordynacja podatkowa, nie zwalnia samej spółki z odpowiedzialności za swoje zaległości. Niezarozumiałe są natomiast zarzuty dotyczące wskazania w decyzji zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu. Skarżąca była członkiem zarządu od powstania spółki do chwili obecnej – nie było więc jakiejkolwiek wątpliwości, że pełniła obowiązki w czasie gdy termin płatności zobowiązań podatkowych upływał (art.116 §2 Ordynacji podatkowej). W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.