I SA/Kr 1014/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. F. o wstrzymanie wykonania postanowień w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I i II instancji. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...] oraz utrzymanego przez nie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 31 maja 2017 r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem skarżącego wykonanie "tak rażąco wadliwych postanowień organu I i II instancji spowoduje zagrożenie zdrowia i życia" oraz konieczność życia poniżej minimum egzystencji. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżący odniósł się do kwestii odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych oraz zagadnienia stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej określanej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania mogą być jednak jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., II FZ 358/12, LEX nr 1166138). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, LEX nr 837880). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia organów I i II instancji dotyczących uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wskazane rozstrzygnięcia nie najdą się jednakże do wykonania bowiem nie nakładaj na skarżącego żadnych obowiązków ani też nie określają nakazów czy zakazów określonego zachowania. Z uwagi na powyższe Sąd oddalił wniosek skarżącego, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.