I SA/Kr 102/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wnioskiem z dnia 23 lutego 2017r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że skierowanie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie było oczywistą omyłką. Podkreślił, że sprawa związana z wydaniem zaskarżonej decyzji (nakładającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 rok) jest dla niego bardzo stresująca. Ma 69 lat i w tym wieku, w tak dużym stresie łatwo o pomyłkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87§1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Według utrwalonego orzecznictwa brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226, postanowienie SN z 29 października 1999r. sygn. akt: I CKN 556/98, postanowienie SN z 12 stycznia 1999r. sygn. akt: II UKN 667/98). Jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu jest zatem dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2015r. sygn. akt: I OZ 91/15, z 17 lutego 2015r. sygn. akt: I OZ 104/15). Jak wskazuje się w orzecznictwie do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają zaś w szczególności niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy nieznajomość prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2014r. sygn. akt: II GZ 75/14). Zdaniem Sądu okoliczności podniesione przez wnioskodawcę w motywach wniosku nie dowodzą braku jego winy w uchybieniu terminu, a tym samym nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 1 grudnia 2016r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie, że na decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wniesiona za pośrednictwem Kolegium, w terminie 30 dni. Skarżący pomimo pouczenia, wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie dochował staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. W świetle przedstawionych powyżej rozważań, wiek skarżącego oraz przebywanie w stresie, na co wskazał we wniosku, nie mogą być uznane za okoliczności uzasadniające brak winy w uchybieni terminu do wniesienia skargi. Mając zatem na uwadze, że wnioskodawca nie wykazał istnienia obiektywnych przyczyn uniemożliwiających mu zachowanie terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 86§1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia termin do jej wniesienia. Zaznaczyć przy tym należy, że z uwagi na podane w motywach wniosku okoliczności mające spowodować uchybienie terminu tj. wiek skarżącego oraz stres, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w z zachowaniem terminu 7 dni o jakim mowa w art. 87§1 p.p.s.a., bowiem przyczyny te trwają nadal.