I SA/Kr 1022/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2007 r. postanawia skargę odrzucić. Dnia 18 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Izby Celnej została wniesiona skarga S.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2006 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2011 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podatnie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Jednocześnie skarżącego pouczono, że nieuzupełnienie braków w zakreślonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Pismo zawierające wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone w dniu 8 lipca 2011 r. na adres skarżącego, a odbiór pisma poświadczyła jego matka, Z. M. Dnia 11 lipca 2011 r. skarżący złożył do tutejszego Sądu pismo, w którym odniósł się do kwestii merytorycznych, nie określił w nim jednak wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 cytowanej ustawy jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tej sytuacji niewskazanie przez skarżącego w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowiło brak formalny skargi, który strona zobowiązana była usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do czego została wezwana stosownym pismem. Pismo to zostało skarżącemu skutecznie doręczone dnia 8 lipca 2011 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Zgodnie z art. 72 § 1 cyt. ustawy, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta nie ma sprzecznych interesów w sprawie i podjęła się oddania mu pisma. W świetle tego przepisu doręczenie pisma matce skarżącego w miejscu jego zamieszkania jest względem niego skuteczne, odbyło się bowiem zgodnie z trybem tzw. doręczenia zastępczego. Pomimo wezwania, skarżący nie wskazał w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 15 lipca 2011 r., wartości przedmiotu zaskarżenia, a zatem skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.