I SA/Kr 1027/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1027/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Bogusław Wolas, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r., sprawy ze skargi K. M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 15 kwietnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r., I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 816 zł (osiemset szesnaście złotych). Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. orzekającą o odpowiedzialności skarżącego K.M. za zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008r. wraz z odsetkami za zwłokę Stowarzyszenia P. z siedzibą w O. solidarnie z S.B. i J.P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że podstawą rozstrzygnięcia były przepisy art. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 116 § 1, art. 116a oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Na podstawie tych przepisów organ I instancji wskazał, iż za zaległości podatkowe osób prawnych innych niż spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Organ I instancji wskazał, iż powyższa odpowiedzialność za zaległości podatkowe występuje wobec członków organów zarządzających osób prawnych, bez względu na to, czy pobierali wynagrodzenie. Następnie organ I instancji stwierdził, że prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego egzekucja nie była skuteczna. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 roku, nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Stowarzyszenia P. albowiem w opinii organu egzekucyjnego zobowiązane stowarzyszenie nie posiadało majątku pozwalającego na zaspokojenie wierzyciela. W dniu 12 kwietnia 2010 roku dokonano zajęcia wierzytelności pieniężnej Stowarzyszenia P., wynikającej z posiadania rachunku bankowego w PKO BP. Uzyskana jednak kwota nie zdołała zaspokoić wszystkich roszczeń. Ponadto pismem z dnia 23 czerwca 2010 roku bank PKO BP poinformował w/w organ egzekucyjny, iż rachunek został zamknięty. W toku czynności egzekucyjnych podjęto bezskuteczną próbę zajęcia wierzytelności w kilku bankach. Dalej organ I instancji ustalił, że K.M. pełnił w okresie od 15 lutego 2002 roku do dnia 15 września 2008 roku funkcję Prezesa Zarządu P. Natomiast stosownie do danych wynikających z Krajowego Rejestru Sądowego oraz treści statutu Stowarzyszenia P. Zarząd reprezentuje na zewnątrz w/w zobowiązany podmiot, natomiast oświadczenia woli w imieniu Stowarzyszenia P. składać mogą dwaj Członkowie Zarządu łącznie w tym Prezes Zarządu. Organ I instancji wskazał, że w spisanym w dniu 30 kwietnia 2012r. protokole K.M. oświadczył, że pełnił funkcję Prezesa Zarządu wyżej opisanego Stowarzyszenia w okresie od 15 lutego 2002r. do 21 sierpnia 2008r. oraz, że decyzje dotyczące spraw finansowych Stowarzyszenia podejmował Zarząd, tj. osoby wymienione w KRS, ale był on osobą wnioskującą w sprawach kluczowych dla Stowarzyszenia. K.M. oświadczył również, że wszystkie środki finansowe Stowarzyszenia przeznaczone zostały na uregulowanie zaległości wobec Urzędu Miasta O. Organ I instancji ustalił, że w dniu 21 sierpnia 2008 roku Walne Zebranie Członków Stowarzyszenia P. podjęło uchwałę o likwidacji Stowarzyszenia, zgodnie z którą na likwidatorów wybrano osoby K.M., S.B. i J.P.. Walne Zebranie Stowarzyszenia postanowiło, że pozostałe po likwidacji środki pieniężne przekazane będą na rzecz Klasztoru oo. B. . Organ I instancji zauważył także, że w dniu 5 sierpnia 2008 roku dokonano sprzedaży nieruchomości należącej do Stowarzyszenia (akt notarialny Rep. [...] ) za łączna cenę 230.000,00 złotych. Pomimo tak uzyskanych środków pieniężnych Stowarzyszenie P. nie uregulowało ciążących na nim zobowiązań podatkowych za 2008 rok. Organ I instancji wskazał również, że w związku z brakiem w KRS Stowarzyszenia zapisu dotyczącego zakończenia postępowania likwidacyjnego podmiotu, organ podatkowy zwrócił się z zapytaniem do Sądu Rejonowego w K., w wyniku którego Sąd pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. poinformował, że do chwili obecnej nie zostało wydane postanowienie o wpisaniu informacji do rejestru o zakończonym postępowaniu likwidacyjnym. Organ I instancji wskazał, że K. M. w oświadczeniu z dnia 30 kwietnia 2012 r. stwierdził, iż likwidacja Stowarzyszenia nastąpiła we właściwym czasie tj. po sporządzeniu aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży nieruchomości z uwagi na utratę podstawowego celu, jakim było zorganizowanie wystawy o losach Polaków na wschodzie. Jako przyczyny likwidacji wskazano: przegraną sprawę ze Starostwem Powiatowym o wysokość opłaty wieczystego użytkowania oraz przegraną sprawę w Sądzie dotyczącą wymiaru podatku od nieruchomości. W ocenie K.M. ww. okoliczności spowodowały brak możliwości realizacji podstawowego celu stowarzyszenia, jakim było zorganizowanie wystawy o losach Polaków na wschodzie. Z akt sprawy wynika, że sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Stowarzyszenia P. z siedzibą w O. miała miejsce w dniu 5 sierpnia 2008 r. za łączną cenę 230.000,00 zł. Zobowiązany podmiot, pomimo uzyskanych środków ze sprzedaży nieruchomości, nie uregulował ciążących na nim zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości. Z uwagi na bezskuteczność egzekucji z majątku Stowarzyszenia postanowieniem z dnia 14 marca 2012r. znak sprawy [...] wszczęto wobec K.M. postępowanie podatkowe w celu orzeczenia o jego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w/w Stowarzyszenia w wysokości 27.206,00 złotych wraz z odsetkami za zwłokę. Organ I instancji - pismem z dnia 14 marca 2012 r. - wezwał K.M. do złożenia oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego poprzez wypełnienie oświadczenia ORD-HZ, jednakże wezwany nie zastosował się do wezwania. W konsekwencji organ I instancji wskazał, iż należało orzec o odpowiedzialności K.M. za zaległości Stowarzyszenia. Dodatkowo organ I instancji wskazał, że wobec wyliczenia odsetek od należności głównej zastosował przepisy art. 54 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 116a art. 107 w zw. z art. 62, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że możliwe są dwie interpretacje art. 116a Ordynacji podatkowej, wskazującego na odpowiednie stosowanie art. 116 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem, członek organu zarządzającego podmiotem niemającym zdolności upadłościowej lub układowej (stowarzyszeniem nieprowadzącym działalności gospodarczej) nie powinien odpowiadać jako osoba trzecia za zaległości tego podmiotu. Natomiast zgodnie z drugim stanowiskiem, w przypadku członków zarządu stowarzyszenia nieprowadzącego działalności gospodarczej, przesłanką wyłączającą odpowiedzialność będzie zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o jego likwidację. W orzecznictwie wskazuje się, że właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, czyli termin, który pozwoli na równomierne, choćby tylko częściowe zaspokojenie wszystkich wierzycieli. Pełnomocnik wskazała, że w przypadku Stowarzyszenia wniosek został złożony i na jego skutek wszczęto postępowanie likwidacyjne, a wniosek ten został złożony we właściwym czasie. Pełnomocnik podkreśliła więc, że niezależnie od przyjętego sposobu interpretacji, K.M. nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe Stowarzyszenia. Ponadto w odwołaniu zarzucono, że błędnie ustalono kwotę zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W tytule przelewu z dnia 28 lipca 2008 r. wskazano, że wpłata dotyczy wyłącznie podatku od nieruchomości należnego z tytułu posiadanych przez Stowarzyszenie gruntów z odsetkami włącznie z 2008 r. Wpłata nie obejmowała podatku od nieruchomości z innych tytułów. Tymczasem Prezydent Miasta K. postąpił niezgodnie z tą dyspozycją i zaliczył wpłatę na poczet zaległości w podatku od nieruchomości w poprzednich latach z tytułu posiadania budynków, które były przedmiotem sporu. Pełnomocnik wskazała, że podatnikowi przysługuje uprawnienie do wskazania, na poczet której zaległości podatkowej powinna zostać dokonana przez niego wpłata, a przez pojęcie różne tytuły należy rozumieć zarówno tytuły w różnych podatkach, jak i w tym samym podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania oraz zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, zważyło, że ustawodawca w art. 116 a Ordynacji podatkowej nie zdecydował się na rozróżnienie pomiędzy podmiotami prowadzącymi działowość gospodarczą a działającymi "non profit", co oznacza, że członkowie organów zarządzających tych podmiotów ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe bez względu na wystąpienie takiego kryterium. Nawet gdyby przyjąć za słuszne stanowisko skarżącego, że członkowie zarządu stowarzyszeń, które nie prowadzą działalności gospodarczej mogą uwolnić się od odpowiedzialności wykazując, że likwidacja stowarzyszenia została przeprowadzona w odpowiednim czasie to w rozpoznawanej sprawie nie wykazano w sposób precyzyjny, powołując się na stosowne dokumenty, że taki wniosek o likwidację Stowarzyszenia został złożony w odpowiednim czasie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego w kwestii określenia wysokości zobowiązania Stowarzyszenia, organ wyjaśnił, że w toku postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich, niedopuszczalne jest podważenie ustaleń zawartych w wydanej wcześniej decyzji wymiarowej. Odnośnie zarzutu błędnego zaliczenia wpłaty dokonanej przez K. M. w dniu 28 lipca 2008 r. w kwocie 14 069,10 zł organ podał, że powyższa wpłata została zaliczona na poczet 11 i 12 raty zaległości Stowarzyszenia z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2003 oraz na poczet 1 i 2 raty zaległości podatkowej za 2004 r. wraz z odsetkami od tej zaległości. Nadto w uzasadnieniu wskazano, iż nie skarżący nie wykazał istnienia przesłanek egzoneracyjnych, nie wykazano konkretnego majątku, mienia, wierzytelności, z których możliwa jest egzekucja zaległej kwoty. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów: - art. 116a w związku z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie statusu podmiotu, za który orzeczona jest odpowiedzialność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało zajęte w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek tylko w części argumentacja skarżącego była zasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżony akt, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż przedmiotem sporu było ustalenie czy organy w sposób prawidłowy wykazały istnienie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe Stowarzyszenia za rok 2008. Skarżący nie negował przy tym, że pełnił w tym okresie funkcje członka zarządu. Dla porządku należy wskazać, iż przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie były już skargi wniesione przez solidarnie ze skarżącym odpowiadających pozostałych członków zarządu. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013r. sygn. akt I SA/Kr 1078/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił min. decyzję orzekającą o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Stowarzyszenia w podatku od nieruchomości za 2008r. innego członka zarządu. Jako, że stan faktyczny i prawny obu tych spraw jest identyczny Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje na okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji także w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu tylko nieprawidłowości związane z brakiem uzasadnienia sposobu wyliczenia odsetek za zwłokę (co uniemożliwiało sprawdzenie, czy odsetki te zostały wyliczone prawidłowo) – wobec wyrzeczenia o konkretnych kwotach odsetek za konkretne okresy, skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Organ I instancji obliczając odsetki za zwłokę podał jedynie ich łączną kwotę, przy czym odsetki zostały naliczone wyłącznie za okres 16 stycznia 2008 do 15 marca 2009 r., od 31 lipca 2009 do 27 października 2009 r. od 19 stycznia do dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu zastosowanych przerw w liczeniu odsetek organ powołał art. 54 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 139 § 3 tejże ustawy przytaczając ich treść. Organ pierwszej instancji ogólnie wskazał, że przerwy wynikają z przekroczenia dwumiesięcznego terminu na wydanie decyzji. Jednakże w uzasadnieniu decyzji organ nie przyporządkował konkretnych okresów do konkretnych działań lub zaniechań, a w aktach sprawy dotyczącej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe znajdowały się jedynie odpis decyzji określających Stowarzyszeniu wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za 2008r. W konsekwencji ani skarżący, ani Sąd nie miał możliwości zweryfikowania prawidłowości naliczonych odsetek. Sąd uznał więc, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji narusza art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej bowiem uzasadnienie faktyczne jest na tyle ogólne, że uniemożliwia zarówno skarżącemu jak i sądowi administracyjnemu kontrolę zaskarżonych orzeczeń. Sąd podzieli pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszewie zawarty w wyroku z dnia 21 października 2004r., III SA 2475/03 (na który powoływał się skarżący), że: "W sytuacji, gdy określenie to (określenie odsetek – przyp. Sądu) staje się elementem sentencji decyzji, koniecznym jest wskazanie w jej uzasadnieniu kwoty i daty, od jakiej naliczane są odsetki, a także okresów za jakie odsetki nie są naliczane. Skoro przy określaniu kwoty odsetek uwzględniono - stosownie do treści art. 54 § 1 pkt. 2 i 3 Ordynacji podatkowej - okresy związane z przekroczeniem terminu przekazania odwołania organowi odwoławczemu oraz terminu rozpatrzenia odwołania, to należało również stworzyć Skarżącemu możliwość weryfikacji przyjętych przez organ podatkowy dat, a tym samym prawidłowości naliczenia odsetek". Wobec zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy powinien odnieść się i wyjaśnić sposób wyliczenia odsetek za zwłokę, w celu zweryfikowania prawidłowości tego wyliczenia. Wskazane powyżej naruszenie prawa procesowego spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uchylił wyłącznie zaskarżoną decyzję. To Samorządowe Kolegium Odwoławcze zweryfikuje prawidłowość wyliczenia odsetek za zwłokę i zgodnie z zasadą dwuinstancyjności zdecyduje o merytorycznym rozstrzygnięciu lub o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji. W ponownym postępowaniu organ wskaże konkretnie okresy pominięte w obliczeniu odsetek za zwłokę odnosząc się do konkretnych czynności i zaniechań w postępowaniu wymiarowym dotyczącym Stowarzyszenia uzupełniając dodatkowo akta sprawy o akta postępowania wymiarowego tak, aby skarżący i ewentualnie sąd administracyjny miał możliwość skontrolowania prawidłowości ustaleń w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi to należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 116a Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 (tj. wskazanych tam spółek lub spółek w organizacji) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepisy art. 116 stosuje się odpowiednio. Zgodnie więc z art.116 §1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe wymienionych w przepisie podmiotów odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. "Odpowiedniość" stosowania art. 116 Ordynacji podatkowej do członków zarządów stowarzyszeń w zakresie odpowiedzialności za zaległości podatkowe może przy tym polegać na takiej modyfikacji przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b, która pozwala na wykazanie braku winy w niewszczęciu postępowania likwidacyjnego stowarzyszenia nieprowadzącego działalności gospodarczej ( zob. wyrok SN z dnia 22 listopada 2012 r., I UK 229/12 dotyczący wprawdzie odpowiedzialności za składki z tytułu ubezpieczeń społecznych, ale mający w sprawie zastosowanie z uwagi na jednolitą podstawę odpowiedzialności tj. art.116a Ordynacji podatkowej). W rozpatrywanej sprawie posiadany przez Stowarzyszenie majątek teoretycznie pozwalał na spłatę zadłużenia podatkowego – sprzedaż nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz późniejsza likwidacja nastąpiła właśnie z powodu zadłużenia z tytułu podatku od nieruchomości. Potwierdzają to zapisy aktu notarialnego umowy sprzedaży (przy której skarżący reprezentował Stowarzyszenie) z dnia 5 sierpnia 2008 r. oraz wyjaśnienia skarżącego. Wynika z nich wprost, że sprzedaż i likwidacja Stowarzyszenia była skutkiem istniejącego zadłużenia podatkowego, a uzyskana cena sprzedaży miała przede wszystkim być przeznaczona na spłatę długów. Dopiero nadwyżka pozostałych na koncie środków finansowych (jak wynika z uchwały z dnia 21 sierpnia 2008r.) powinna zostać przekazana tytułem darowizny oo. B. Skarżącego zdawał sobie sprawę z istniejącego zadłużenia. Skarżący nie wskazał na szczególne okoliczności i nie wyjaśnił, z jakich przyczyn tylko niewielka część istniejącej zaległości podatkowej została zapłacona, wobec uzyskania przez Stowarzyszenie konkretnej kwoty za sprzedaż nieruchomości. W istocie w rozpatrywanym sporze nie można jednak mówić o zbyt późnym zgłoszeniu wniosku o likwidację stowarzyszenia ponieważ otrzymana 5 sierpnia 2008r. przed dniem podjęcia uchwały o likwidacji stowarzyszenia (21 sierpnia 2008r.), całość ceny sprzedaży (230 000 zł) powinna była zostać przekazana na spłatę zaległości podatkowych. Kwota ta tylko w drobnej części została przekazana (i zaliczona przez organ) na spłatę zadłużenia. W aktach znajduje się jedynie postanowienie z dnia 9 lipca 2009 r. o zaliczeniu wpłaty z dnia 28 lipca 2008 r. w kwocie 14 069,10 zł na poczet zaległości w podatku od nieruchomości. Prawidłowe są również ustalenia co do umorzenia postepowania egzekucyjnego. Nie są więc zasadne zarzuty skarżącego odwołujące się do braku ustaleń organów w tym zakresie. Z uzasadnień decyzji oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika w sposób jasny, że Stowarzyszenie uległo likwidacji w tym celu aby spłacić całość zadłużenia, ale uzyskane ze sprzedaży majątku środki finansowe nie zostały faktycznie przekazane w całości do Urzędu Miasta na poczet zaległych podatków. Jak już Sąd uzasadniał powyżej wszyscy członkowie zarządu stowarzyszenia odpowiadają w trybie art. 116a Ordynacji podatkowej za powstałe zaległości podatkowe kierowanego stowarzyszenia nawet jeśli to tylko jeden z nich w sposób nienależyty rozporządził środkami stowarzyszenia, które miały być przeznaczone na spłatę zadłużenia. W związku z powyższym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty związane z naruszeniem art. 116a w związku z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa. Organy należycie i wyczerpująco wskazały bowiem na okoliczności przesądzające o prawidłowości w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości Stowarzyszenia w podatku od nieruchomości za 2008r. Także ocena prawna sprawy została dokonana prawidłowo. Orzeczenie w pkt II wyroku nastąpiło zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.