I SA/Kr 1031/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1031/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 września 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r., sprawy ze skarg I.K., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 26 kwietnia 2013 r. Nr [...],[...], Nr [...],[...], Nr [...],[...],, Nr [...],[...], Nr [...],, w przedmiocie stanowiska wierzyciela dotyczącego zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, I. uchyla zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 900 zł ( dziewięćset złotych). Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku I.K. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 10.12.2012r. nr od [...] do [...] wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, obejmujących koszty egzekucyjne. Odpisy w/w tytułów wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności w PEKAO S.A. z dnia 14.01.2013r. nr [...] doręczono w dniu 22.01.2013r. Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 28.01.2013r. nr [...] zawiesił na wniosek wierzyciela postępowanie egzekucyjne (miało to związek z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 21.12.2012r. postanowienia sygn. akt I FSK 996/12, którym wstrzymano wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 04.04.2011 r. nr [...] do [...] obejmujących m.in. przedmiotowe koszty egzekucyjne). Zobowiązany pismem z dnia 28.01.2013r. złożył zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę zarzutów wskazano: nieistnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia wskazanego w tytule wykonawczym jako podstawa należności, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany wskazał, iż dotychczasowe czynności egzekucyjne prowadzone były z naruszeniem prawa, co znajduje potwierdzenie w postanowieniach Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29.11.2012r. nr [...] oraz z dnia 12.12.2012r. nr [...]. Zobowiązany podkreślił, iż skoro postępowanie egzekucyjne było prowadzone z naruszeniem art. 64c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to nie może zostać obciążony jego kosztami w świetle przywołanego przepisu, a koszty obciążają w takiej sytuacji wierzyciela. Zobowiązany wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, jednocześnie wnosząc o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych orzekającego obowiązek ich ponoszenia przez wierzyciela. W odpowiedzi na złożone zarzuty, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniami z dnia 19.02.2013r. nr od [...] do nr [...], będącymi stanowiskiem wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne szczegółowo się do nich odnosząc. Zobowiązany nie godząc się z w/w rozstrzygnięciami złożył na nie zażalenie, zarzucając naruszenie art. 33 pkt 2 i 3 oraz art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie uznania za uzasadnione zarzutów, mimo że zasługiwały na uwzględnienie. W uzasadnieniu zobowiązany podkreślił, iż niezależnie od oceny istnienia obowiązku, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21.12.2012r. sygn. akt I FSK 996/12 wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji, a zatem skierowanie tytułu wykonawczego do egzekucji w dniu 11.01.2013r. w czasie obowiązywania przedmiotowego postanowienia skutkuje tym, iż obowiązek nie może być wykonalny. Skoro zatem obowiązek w chwili wszczęcia egzekucji nie był wykonalny, to nie odpowiada również prawdzie przeciwne oświadczenie wierzyciela w tytule wykonawczym, zatem sam tytuł wykonawczy nie można uznać za prawidłowy. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniami z dnia 26 kwietnia 2013r. nr od [...] do [...], na podstawie art. 34, w zw. z art. 33 i art. 17 i art. 18 oraz art. 23 § 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymał w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż zobowiązany zakwestionował postanowienie będące stanowiskiem wierzyciela, głównie koncentrując się na kwestii braku wymagalności obowiązku z uwagi na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.12.2012r. sygn. akt I FSK 996/12, którym wstrzymano wykonanie decyzji będącej podstawą wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego (w/w postanowieniem Sądu wstrzymano decyzje organu II instancji utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji). Zobowiązany w złożonym zażaleniu podniósł również zarzut, iż w chwili wszczęcia egzekucji obowiązek nie był wykonalny. Organ odwoławczy odnosząc się do tego podał, iż termin niewykonalności obowiązku, którym posługuje się strona może być odnoszony wyłącznie do obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Obowiązki o charakterze pieniężnym są zawsze wykonalne, przynajmniej potencjalnie. Zarzut ten uznano zatem za zarzut braku wymagalności obowiązku. W przedmiocie zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku wskazał, iż zobowiązany mylnie zidentyfikował przedmiotowy obowiązek, ponieważ koszty egzekucyjne objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym dotyczą postępowania egzekucyjnego wszczętego wobec O. sp. z o.o. z siedzibą w Z., a nie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec I.K. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Wyjaśniając powyższą rozbieżność organ wskazał na art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej z którego wynika, iż za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku okazała się w całości lub części bezskuteczna. Do odpowiedzialności członka zarządu stosuje się również przepisy art. 107- 109 w/w ustawy. Zgodnie z art. 107 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej, o ile dalsze przepisy nie stanowią inaczej, za koszty egzekucyjne podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zgodnie z w/w przepisami w dniu 15.11.2010r. została wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzja o odpowiedzialności I.K., będącego jedynym członkiem zarządu spółki O., obejmująca zaległość podatkową w podatku od towarów i usług, odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne (powstałe w czasie egzekucji prowadzonej do majątku spółki). Wystawiony tytuł wykonawczy wobec I.K. z dnia 12.07.2011 r. którego podstawą była w/w decyzja o odpowiedzialności nie obejmował kosztów egzekucyjnych, a jedynie zaległość podatkową wraz z odsetkami. Wobec powyższego w dniu 10.12.2012r. zasadnie wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy obejmujący koszty egzekucyjne wskazane w w/w decyzji. W związku z tym zarzut nieistnienia obowiązku należało uznać za bezzasadny. Odnosząc się do braku wymagalności obowiązku - co w złożonym zażaleniu stanowi główny zarzut, organ wskazał że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21.12.2012r. sygn. akt IFSK 996/12 wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4.04.2011r. nr [...] do [...] utrzymujących w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15.11.2010r. nr od [...] do [...] orzekających o odpowiedzialności I.K. za zaległości podatkowe O. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące V - XII 2005 oraz za I 2006r. (wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi). Oceniając wymagalność obowiązku organ wskazał na daty związane z przesłaniem/doręczeniem w/w postanowienia właściwym organom w sprawie. Z poczynionych ustaleń wynika, iż Sąd pismem z dnia 8.01.2013r. przesłał do tut. organu odpis w/w postanowienia (data wpływu: 11.01.2013r.). Dyrektor Izby Skarbowej bezzwłocznie pismem z dnia 14.01.2013r. powiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia 4.04.2011r. dołączając kopię odpisu w/w postanowienia. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 22.01.2013r. nr [...] zwrócił się z wnioskiem do organu egzekucyjnego o zawieszenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego (Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 28.01.2013r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne). Oceniając zatem działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego organ odwoławczy stwierdził, iż było właściwe. Splot w/w zdarzeń sprawił co prawda że jeszcze w dniu 14.01.2013r. organ egzekucyjny wystawił zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, po czym w dniu 28.01.2013r. zawieszono postępowanie egzekucyjne. Niezależnie od powyższego wierzyciel o wstrzymaniu wykonania decyzji został poinformowany pismem z dnia 14.01.2013r. (data wpływu: 15.01.2012r.). Również wystawienie w dniu 10.12.2012r. przedmiotowego tytułu wykonawczego miało miejsce przed wydaniem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.12.2012r., a już po upadnięciu postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 października 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 924/11 do 932/11 którymi to również wstrzymano wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2011 r. Odnosząc się zatem do kwestii związanych z doręczeniem w/w postanowienia dot. wstrzymania wykonania decyzji oraz przekładając powyższą okoliczność na grunt wymagalności obowiązku, organ zwrócił uwagę, iż nawet gdyby wierzyciel wcześniej powziął "zasłyszaną" informację o postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, to nie posiadając odpowiedniej dokumentacji nie mógłby stwierdzić braku wymagalności obowiązku, tym samym nie mógł zwrócić się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej skierowania w dniu 11.01.2013r. tytułu wykonawczego do egzekucji – organ wskazał, iż na ten dzień, ani wierzyciel, ani organ egzekucyjny nie posiadał dokumentu stwierdzającego brak wymagalności obowiązku. Czynności skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji dokonuje organ egzekucyjny już po przesłaniu mu tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Wierzyciel jak wcześniej wskazano pismem z dnia 22.01.2013r. zwrócił się do organu egzekucyjnego o zawieszenie postępowania. Na dzień doręczenia zobowiązanemu upomnienia tj. 28.11.2012r. obowiązek również był wymagalny. W konsekwencji powyższego zarzut braku wymagalności obowiązku należało uznać za bezzasadny. Poddając analizie zarzut określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia wskazanego w tytule wykonawczym jako podstawy prawnej należności organ zauważył, iż zobowiązany w/w zarzut wiąże z twierdzeniem, iż decyzja na podstawie której wystawiono tyt. wykonawczy nie dotyczy kosztów egzekucyjnych. W konsekwencji strona dowodzi, iż decyzja z założenia nie może być podstawą prawną przedmiotowej należności (kosztów egzekucyjnych). Organ podał jednak, iż podstawą wydanej decyzji określającej m.in. koszty egzekucyjne są przepisy art. 107, 108 oraz 116 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. W/w decyzja z dnia 15.11.2010r. jest podstawą prawną dochodzonej należności, zaś wystawiony tytuł wykonawczy prawidłowo wskazuje akt normatywny stanowiący podstawę do wydania orzeczenia (Ordynacja podatkowa) z uwzględnieniem poszczególnych przepisów. Decyzja o odpowiedzialności obejmowała również koszty egzekucyjne. Zgodnie z treścią tej decyzji, w zakresie odpowiedzialności I.K.. za koszty egzekucyjne spółki O., wskazano kwotę należności wynikającą z w/w orzeczenia. Bezzasadnym zatem należało uznać zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia wskazanego w tytule wykonawczym. W przedmiocie zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ wskazał, że zobowiązany przytoczył go jako konsekwencję wcześniej zgłoszonych zarzutów, zatem z uwagi na brak ich uznania oraz mając na uwadze wskazane wymogi z art. 27 w/w zarzut należało uznać za bezzasadny. Skargi na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł I.K. zarzucając naruszenie art. 33 pkt 2 i 3 oraz art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie uznania za uzasadniony zarzutu braku wymagalności obowiązku, mimo że wobec bezspornej okoliczności braku wymagalności zobowiązania zarzut ten zasługiwał na uwzględnienie. W uzasadnieniu skarżący podał, iż wykonanie decyzji objętych tytułem wykonawczych jest wstrzymane na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt l FSK 996/12, zatem niezależnie od oceny istnienia obowiązku, nie może być on uznany za wymagalny. Organy obu instancji podniosły, że tytuł wykonawczy został wystawiony przed dniem wydania przywołanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy podkreśla przy tym, iż na dzień skierowania tytułu wykonawczego do egzekucji, to jest na dzień 11 stycznia 2013 r. organ nie posiadał wiedzy o treści przywołanego postanowienia, które doręczono wierzycielowi tego samego dnia. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że skoro upomnienie doręczono mu w dniu 28 listopada 2012 r., to na ten dzień obowiązek był wymagalny, zatem zarzut braku wymagalności należało uznać za bezzasadny. Nie zgadzając się z powyższą argumentacją skarżący podał, iż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest wiążące od chwili jego doręczenia, jak błędnie zakładają organy obu instancji. Postanowienie wywołuje skutek prawny oznaczony w jego sentencji już z chwilą jego podpisania wraz z uzasadnieniem, co wynika z art. 164 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Data doręczenia odpisu postanowienia jest zatem obojętna dla ustalenia chwili, w której obowiązki objęte tytułami wykonawczymi utraciły przymiot wymagalności. Jeżeli zatem przedmiotowe postanowienie wydane zostało 21 grudnia 2012 r., to w świetle przywołanego przepisu już z tym samym dniem wykonanie decyzji zostało skutecznie wstrzymane. Zasadność zarzutu braku wymagalności świadczenia należy oceniać według stanu obiektywnego, a nie według wiedzy organu, w dodatku na dzień poprzedzający rozpoczęcie czynności egzekucyjnych. Zarzut ten powinien być rozpatrywany według obiektywnego stanu rzeczy aktualnego na dzień kierowania tytułu wykonawczego do egzekucji, lub ewentualnie na dzień rozpoznawania zarzutu zobowiązanego. Przeciwna wykładnia zakładałaby bowiem możliwość legalnego egzekwowania niewymagalnych lub nawet nieistniejących zobowiązań, pod warunkiem, że wierzyciel nie powziąłby wiadomości o takim fakcie w dacie nadania upomnienia. Nadto, skoro obowiązek w chwili wszczynania egzekucji nie był wymagalny, to nie odpowiada również prawdzie przeciwne oświadczenie wierzyciela zawarte w tytule wykonawczym. Stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny stanowi istotny element treści tytułu wykonawczego, przewidziany w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako obligatoryjna treść tego dokumentu. Skoro zatem stwierdzenie to nie odpowiadało prawdzie w dacie kierowania tytułu wykonawczego do egzekucji, to tytuł wykonawczy nie może być uznany za prawidłowy. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień. Postanowieniem z dnia 25 września 2013r. sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1031/13 do I SA/Kr 1039/13, w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 1031/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadny okazał się zarzut nieuwzględnienia przez organy podatkowe faktu wstrzymania wykonania decyzji objętych tytułem wykonawczym na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt l FSK 996/12, co w efekcie doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) poprzez wydanie w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Zauważyć w związku z tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt l FSK 996/12, wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji w sprawie ze skarg I.K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2011 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] i Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług od maja 2005 r. do grudnia 2005 r. oraz za styczeń 2006 r., które to decyzje stały się podstawą do wystawienia tytułów wykonawczych i wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie, której dotyczy niniejsza skarga. Wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie NSA o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji wiąże, zgodnie z treścią art. 164 ustawy o p.p.s.a., od chwili kiedy zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, a zatem od dnia 21 grudnia 2012r. Brak jest więc podstaw do twierdzeń wywodzonych przez skarżone organy, iż wiąże ono dopiero z chwilą kiedy organ podatkowy dowiedział się o jego treści, czyli poczynając od 15 stycznia 2013r., kiedy postanowienie to zostało doręczone właściwym organom. Powyższe oznacza, iż od dnia 21 grudnia 2012r. nie mogło zostać skutecznie wszczęte względem I.K. postępowanie egzekucyjne dotyczące w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, których wykonanie wstrzymał sąd administracyjny. Jednocześnie należy wskazać, iż jak ustalono, wyrokiem z dnia 4 lipca 2013r. sygn. I FSK 996/12 NSA oddalił skargę kasacyjną I.K., mocą której skarżący zakwestionował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Kr 924/11, oddalający skargę tegoż na w/w decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 kwietnia 2011r. Tym samym dopiero od dnia wydania tego wyroku tj. 4 lipca 2013r. upadło wstrzymanie wykonanie zaskarżonych decyzji. Powyższe oznacza, iż od dnia 21 grudnia 2012r. do 4 lipca 2013r. nie mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne wobec I.K. w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji podatkowych, których wykonanie zostało wstrzymane przez sąd administracyjny. W kontrolowanej sprawie decydujące zatem było ustalenie, czy egzekucję wobec skarżącego wszczęto przed dniem 21 grudnia 2012r. Zgodnie z treścią art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z przedstawionych przez organy danych wynika, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione w dniu 10 grudnia 2012r., ale skierowano je do egzekucji dopiero w dniu 11 stycznia 2013r., a więc już po wstrzymaniu przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonych decyzji, będących podstawą wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych. Biorąc pod uwagę jednoznaczne brzmienie art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prawnie irrelewantne jest kiedy wystawiono tytuł wykonawczy, czy też kiedy wysłano do dłużnika upomnienie. Decydujące jest doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Również niezasadne jest wskazywanie przez organy na treść art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i twierdzenie, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie może się toczyć i jedynie podlega zawieszeniu. Jak wyżej zostało wskazane istotne jest czy postępowanie egzekucyjne mogło zostać w niniejszej sprawie skutecznie wszczęte wobec wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji podatkowych. Skoro wadliwe było w ogóle wszczęcie postępowania, to tym samym nie można zaakceptować poglądu, że może ono dalej się toczyć, ulegając jedynie zawieszeniu z powodu wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Wobec wskazanych uchybień za wadliwe należało uznać zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, jako wydane w postępowaniu egzekucyjnym, które wówczas nie mogło się toczyć. W związku z tym niezasadne było badanie i odnoszenie się przez organy do zarzutów składanych przez skarżącego, a także zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wówczas bowiem postępowanie egzekucyjne należało umorzyć, w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na uwadze powyższe orzeczono w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.135 ustawy o p.p.s.a., uchylając zarówno zaskarżone postanowienia, jak i poprzedzające je postanowienia organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.