I SA/Kr 1037/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1037/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r., sprawy ze skargi Zarządu Obiektów Powiatowych Sp. z o.o. w C., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 17 marca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 18 listopada 2013r. nr [...] Burmistrz Miasta C. określił Zarządowi O. sp. z o.o. w C. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 56.087,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie umowy dzierżawy z dnia 20 grudnia 2012r. oraz zawartego w dniu 28 grudnia 2012r. aneksu do tej umowy Zarząd Obiektów Powiatowych sp. z o.o. w C. objął w posiadanie zależne stanowiącą własność Powiatu C.: - wyodrębnioną część nieruchomości gruntowej położonej w C. – obręb mapy C. - stanowiącą działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 3.560,00 m2 i zabudowaną halą sportową, małą salą i boiskiem, - wyodrębnioną część nieruchomości gruntowej położonej w C. – obręb mapy C. - stanowiącą działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 417,00 m2 i zabudowaną halą sportową, - wyodrębnioną część nieruchomości gruntowej położonej w C. – obręb mapy C. - stanowiącą działkę o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 3.421,00 m2 i zabudowaną boiskiem wielofunkcyjnym. Jak wyjaśniono, w dniu 31 stycznia 2013r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2013r., w której wykazała jako zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 17 grudnia 2002r.: grunty o powierzchni 7.398,00 m2 oraz budynki o powierzchni 1.794,28 m2, pomimo, że w myśl zapisów § 1 ust. 2 przywołanej wyżej uchwały przedmiotowe zwolnienie z podatku od nieruchomości nie ma zastosowania w stosunku do gruntów, budynków lub ich części oraz budowli lub ich części zajętych lub wynajmowanych innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podatkowy przypomniał, że na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l."), pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało w art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy. Zdaniem organu działalność spółki polegająca na komercyjnym udostępnianiu obiektów sportowych jest działalnością w celach zarobkowych. O zarobkowym charakterze działalności świadczy także udział danego podmiotu w obrocie gospodarczym, wykonywanie wielu czynności będących konsekwencją takiego udziału, jak w szczególności: formułowanie ofert, zawieranie umów, ustalanie cen, wystawienie faktur. Te wszystkie elementy składające się na uczestnictwo w obrocie gospodarczym można przypisać działalności prowadzonej przez Zarząd O. sp. z o.o. w C.. Jak podniesiono, spółka obok działalności statutowej prowadzi także działalność czysto komercyjną, która wymusza od niej wykonywanie czynności charakterystycznych dla "profesjonalnych" uczestników obrotu gospodarczego. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że Zarząd O. sp. z o.o. posiada formę organizacyjną, ma określoną strukturę organizacyjną, siedzibę, majątek trwały i obrotowy, kierownictwo oraz zatrudnia pracowników. Udostępnia usługi w sposób stały, co wyczerpuje warunek ciągłości (powtarzalności). Organ wskazał również, że z chwilą uzyskania wpisu w rejestrze przedsiębiorców dany podmiot formalnie staje się przedsiębiorcą, co jednocześnie rzutuje na zasady opodatkowania nieruchomości będących w jego władaniu. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że wpis w ewidencji przedsiębiorców KRS w powiązaniu z faktycznie wykonywanymi przez Zarząd O. sp. z o. o. czynnościami polegającymi na wynajmie za ustalony czynsz obiektów sportowych stanowi działalność gospodarczą. O zarobkowym charakterze prowadzonej działalności świadczy bowiem już sama potencjalna możliwość uzyskiwania dochodów, w oderwaniu od jej faktycznego wymiaru, czyli wyniku finansowego jej prowadzenia. Udostępnianie obiektów sportowych będących w posiadaniu spółki za odpłatnością bez wątpienia stwarza taką możliwość, co sprawia, że w ocenie organu nie sposób przyjąć, aby działalność ta mogła zostać zakwalifikowania jako działalność non profit. Ustalenia te zostały potwierdzone wystąpieniem z wnioskiem o wpis działalności gospodarczej oraz dokonanie tego rodzaju wpisu przez właściwy w tej sprawie organ. Przypisanie podatnikowi charakteru przedsiębiorcy ma natomiast rozstrzygające znaczenie dla oceny braku podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli wykorzystywanych przez Zarząd Obiektów Powiatowych sp. z o.o. w C. do prowadzenia działalności gospodarczej (§ 1 ust. 1 pkt 4 uchwały Nr 111/15/02 Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 17 grudnia 2002 r.) oraz wyboru właściwej stawki podatku od nieruchomości. Z definicji zawartej w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika bowiem, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt, budynek i budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również obiekty niewykorzystywane w danym momencie w prowadzonej działalności gospodarczej, a także obiekty, w których prowadzona jest innego rodzaju działalność gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą, jeżeli tylko znajdują się w posiadaniu podmiotu, który ma status przedsiębiorcy. W takiej sytuacji grunty, budynki oraz budowle będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą muszą być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i opodatkowane wg stawek właściwych odpowiednio dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowli. Zdaniem organu nie ma tu znaczenia częstotliwość wynajmu podmiotom zewnętrznym względnie dochodowość (lub jej brak) prowadzonego wynajmu. W odwołaniu od tej decyzji spółka podniosła, że stanowisko organu, że pojęcia zarobkowego celu działalności gospodarczej nie należy łączyć z osiąganiem zysków, lecz jedynie z odpłatnym charakterem działalności mogącym przynosić dochód należy uznać za nieprawidłowe. Jak wskazał podatnik powołane w uzasadnieniu stanowisko WSA w Białymstoku wyrażone w wyroku z dnia 30 maja 2006r., sygn. akt l SA/Bk 95/06, dotyczy całkowicie odmiennego stanu faktycznego, a mianowicie prowadzenia przez osobę fizyczną działalności gospodarczej. Również pozostałe powołane przez organ orzeczenia odnoszą się do działalności, która pozostaje poza sferą użyteczności publicznej. Zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji nie uwzględnił w swoich rozważaniach faktu, że działalność ze sfery użyteczności publicznej polegająca na udostępnianiu obiektów sportowych w założeniu i przeważającej większości nieodpłatnie szkołom i organizacjom sportowym nie ma charakteru zarobkowego i nie ma na celu dążenia do osiągnięcia zysku, natomiast pobieranie opłat w niewielkim zakresie nie jest dążeniem do osiągnięcia celu swojej działalności gospodarczej. Odwołująca się spółka uznała za nietrafne stanowisko organu, że każda działalność o charakterze odpłatnym mogąca przynosić dochód automatycznie oznaczać będzie prowadzenie działalności gospodarczej, jako przykład podając możliwość prowadzenia odpłatnej działalności pożytku publicznego, która stanowi działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, dopiero jeżeli spełnione są określone warunki. W konsekwencji - zdaniem spółki - nie każda działalność odpłatna stanowi o zarobkowym celu działalności i nie można odpłatności utożsamiać z zarobkowym charakterem tej działalności. Odwołująca się spółka powołał się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 16 listopada 1994r., sygn. akt SA/Łd 2283/94, oraz stanowisko doktryny, zgodnie z którym zadania użyteczności publicznej, z samej istoty, nie będą stanowiły działalności nakierowanej na osiągnięcie zysku. Zobowiązanie do bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania zbiorowych potrzeb ludności przez świadczenie usług powszechnie dostępnych zakłada brak uwzględnienia takich aspektów, jak: istniejąca koniunktura rynkowa, wzrost lub spadek cen, zmiana zakresu i rozmiaru prowadzonej działalności, zawieszenie lub likwidacja działalności w przypadku braku zysku itd. W tym kontekście uznanie zysku, jako podstawowego kryterium funkcjonowania (opłacalności), spowodowałoby zmniejszenie dostępności do usług i rezygnację z bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania potrzeb, nie zawsze zbiorowych, ale bardziej indywidualnych. W tym stanie rzeczy w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zadania ze sfery użyteczności publicznej, do których bez wątpienia należą sprawy z zakresu kultury fizycznej i sportu, z samej istoty, nie będą stanowiły działalności gospodarczej jednostek samorządu terytorialnego. Zarząd O. sp. z o.o. jest jednostką organizacyjną powiatu, utworzoną w celu realizacji zadań własnych powiatu w zakresie kultury fizycznej i sportu, w tym między innymi zarządzania obiektami sportowymi, w związku z czym działalność spółki jest ograniczona do działalności w sferze użyteczności publicznej. Działalność ta polega na udostępnieniu obiektów sportowych w przeważającej mierze nieodpłatnie szkołom i organizacjom sportowym oraz w pozostałym zakresie społeczności lokalnej za opłatą pokrywającą jedynie część kosztów funkcjonowania obiektów. W umowie spółki wprost zostały przewidziane dopłaty ze strony Powiatu C. na pokrycie kosztów działalności nie znajdujących pokrycia w osiąganych przychodach i dopłaty te są systematycznie wnoszone. Działalność spółki nie jest nastawiona na zarobkowy charakter, a tym samym nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W konsekwencji - według odwołującej się spółki - brak podstaw prawnych do opodatkowania budynków, budowli i gruntów jako związanych z działalnością gospodarczą. Decyzją z dnia 17 marca 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że Zarząd O. sp. z o.o. jest przedsiębiorcą, co wynika z danych ujawnionych w odpisie z Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy. W piśmiennictwie wskazuje się bowiem, że spółka z o.o., mimo że cel, w jakim zostaje utworzona, pozostawiony jest do decyzji wspólników, zawsze jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 2013r., poz. 1203 ze zm.). Wpisywana jest ona do rejestru przedsiębiorców bez względu na to, czy prowadzi działalność gospodarczą czy też nie. Dodatkowo, w ocenie organu odwoławczego w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można uznać Zarządu O. sp. z o.o. w C. za podmiot powołany jedynie w celach niezarobkowych. Jak wynika z aktu założycielskiego spółki przedmiotem jej działania jest wykonywanie zadań własnych Powiatu C. w sferze użyteczności publicznej w zakresie kultury fizycznej i sportu, w tym między innymi zarządzania obiektami sportowymi. Co istotne, w ramach określonego w KRS przedmiotu działalności, spółka prowadzić będzie działalność także w zakresie dopuszczalnym przez prawo - poza sferą użyteczności publicznej. Dodatkowo jak wskazano w uzasadnianiu uchwały nr XXVI 1/192/2012 Rady Powiatu Chrzanów z dnia 28 listopada 2012r. w sprawie utworzenia przez Powiat Chrzanowski spółki "zaplanowane działania mają podnieść efektywność wykorzystania przekazanych obiektów oraz umożliwić pozyskanie dodatkowych środków finansowych dla Powiatu C.. Działanie spółki pozwoli na stworzenie pakietu dla wszystkich, którzy chcieliby organizować imprezy o charakterze sportowym, kulturalnym czy edukacyjnym. Głównym celem jest osiąganie jak największych dochodów poprzez maksymalizację przychodów i minimalizację kosztów". Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że wpis do Rejestru Przedsiębiorców KRS w powiązaniu z faktycznie wykonywanymi przez Zarząd Obiektów Powiatowych sp. z o.o. czynnościami polegającymi na wynajmie za ustalony czynsz obiektów sportowych stanowi działalność gospodarczą. Jednocześnie odnosząc się do argumentów odwołania SKO stwierdziło, że dla uznania, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą bez znaczenia pozostaje fakt, że działalność gospodarcza ma charakter uboczny, a nie podstawowy. Dla ustalenia, że spółka prowadzi działalność gospodarczą niezbędne jest potwierdzenie, że wykonuje ona zarobkową działalność, w sposób zorganizowany i ciągły. To zaś zostało wykazane przez organ pierwszej instancji wskazując, że Zarząd O. sp. z o.o. posiada formę organizacyjną właściwą dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, ma określoną strukturę organizacyjną, siedzibę, majątek trwały i obrotowy, kierownictwo, zatrudnia pracowników. Spółka odpłatnie wynajmuje obiekty sportowe będące w jego posiadaniu, co wynika wprost z cennika dołączonego do akt sprawy, wykonując przy tym czynności charakterystyczne dla prowadzenia działalności gospodarczej jak w szczególności: formułowanie ofert, zawieranie umów, ustalanie cen, wystawianie faktur. Zarobkowemu charakterowi działalności nie przeczy natomiast okoliczność, że spółka nie osiąga zysku z prowadzonej działalności, a pobierane opłaty za wynajem obiektów sportowych społeczności lokalnej są przeznaczane na pokrycie kosztów funkcjonowania tych obiektów. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła organom naruszenie: 1) przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 2) przepisów prawa materialnego, a to: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez przypisanie skarżącej cech przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, co skutkowało zastosowaniem najwyższych stawek podatku od nieruchomości, - art. 2 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów zażądano uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zadania ze sfery użyteczności publicznej, do których bez wątpienia należą sprawy z zakresu kultury fizycznej i sportu, z samej istoty, nie stanowią działalności gospodarczej jednostek samorządu terytorialnego. Zdaniem strony skarżącej "zarobkowy" charakter działalności oznacza właśnie, wbrew twierdzeniom organów podatkowych, że działalność powinna być nastawiona na osiąganie zysku. Ustawodawca ma jednak na myśli zysk w znaczeniu subiektywnym, czyli zamiar jego osiągnięcia, a nie sam rezultat prowadzenia działalności. Celem powinno być osiąganie zysku, rozumianego przede wszystkim jako kategoria ekonomiczna (nadwyżka dochodów nad wydatkami), ale także jako kategoria prawna. Osobie prowadzącej działalność powinien towarzyszyć tzw. motyw zarobkowy - wyraźna chęć uzyskania dochodów z prowadzonej działalności. Brak przedmiotowej cechy przesądza, że w danym przypadku nie można mówić o działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Znaczenie ma zatem kryterium subiektywne w postaci dążenia danego podmiotu do osiągnięcia zarobku (będącego zyskiem) przez wykonywanie określonej działalności. Takiego charakteru zdecydowanie nie posiada działalność Zarządu O. sp. z o.o. w C.. Skarżąca wskazała również, że wbrew twierdzeniom organów podatkowych, "zarobkowego" charakteru działalności nie można wiązać z pojęciem przychodu czy z osiąganiem przez spółkę dochodów. Podstawowe znaczenie ma cel działalności, którym jest dążenie do osiągnięcia zysku. W ocenie spółki stanowisko, zgodnie z którym każda działalność o charakterze odpłatnym mogąca przynosić dochód automatycznie oznaczać będzie prowadzenie działalności gospodarczej jest nie do przyjęcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. w przedmiocie określenia skarżącej spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2013r. zakwestionował deklarację podatkową na podatek od nieruchomości, w której skarżąca wykazała jako zwolnione od opodatkowania na podstawie § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 17 grudnia 2002r. grunty oraz budynki pomimo, że w myśl § 1 ust. 2 tej uchwały przedmiotowe zwolnienie z podatku od nieruchomości nie ma zastosowania w stosunku do gruntów, budynków lub ich części oraz budowli lub ich części zajętych lub wynajmowanych innym podmiotom na prowadzenie działalności gospodarczej. Zarówno w toku postępowania podatkowego jak i w skardze zakwestionowano stanowisko organów obu instancji, że skarżąca – Zarząd O. sp. z o.o. w C. jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, do którego ma zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l"), według którego grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W skardze zostały sformułowane w tym zakresie zarzuty, a w uzasadnieniu skargi obszerna i znacząca część argumentacji poświęcona właśnie tej kwestii została nakierowana na wykazanie, że organy podatkowe bezpodstawnie przypisały skarżącej spółce cechy przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. W ocenie Sądu powyższe zarzuty skargi jak i przedstawioną argumentację należy odrzucić jako bezzasadne. Użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcie działalności gospodarczej należy rozumieć w znaczeniu, jakie mu nadaje art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej - Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zm.(art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.). W przepisie tym ustawodawca sformułował definicję legalną "działalności gospodarczej". Według tej definicji działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 w/w ustawy przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonuje we własnym imieniu działalność gospodarczą. W ocenie Sądu uprawniony jest pogląd, że strona skarżąca może być identyfikowana z przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co w konsekwencji przesądza o tym, że będzie ona (Zarząd O. sp. z o.o.) dla celów podatkowych, traktowana jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uznaje za grunty, budynki i budowle związane z prowadzoną działalnością, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ale także w posiadaniu innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zatem w rozpoznawanej sprawie należy przede wszystkim ocenić, czy cechy, jakimi charakteryzuje się strona skarżąca oraz charakter prowadzonej przez nią aktywności gospodarczej (działalności) w świetle znaczenia nadanego pojęciu działalności gospodarczej, czynią zasadnym twierdzenie, że jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą. Ustawowe (konstytutywne) cechy działalności gospodarczej to jej zarobkowy charakter, zorganizowanie i ciągłość. Zarobkowy charakter jest związany z uzyskiwaniem dochodu z tej działalności lub takim zamiarem i niekoniecznie jest równoznaczny z osiąganiem zysku. Zorganizowanie działalności utożsamia się z formą organizacyjno-prawną, pod jaką prowadzona jest działalność. Ciągłość działalności oznacza zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu. Definicje działalności gospodarczej określona w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – zostały sformułowane w sposób bardzo szeroki, co stworzyło możliwość objęcia nią bardzo różnych dziedzin działalności. W orzecznictwie podkreśla się, że cechami działalności gospodarczej są: (1) zawodowy, stały charakter, (2) związana z nią powtarzalność działań, (3) podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania, (4) uczestnictwo w obrocie gospodarczym (por. uchwała SN z dnia 6 grudnia 1991r., sygn. akt III CZP 117/91). Strona skarżąca w toku postępowania podatkowego oraz w skardze bardzo mocno akcentowała fakt, że będąc jednostką organizacyjną powiatu, utworzoną w celu realizacji zadań własnych powiatu w zakresie kultury fizycznej i sportu w tym między innymi zarządzania obiektami sportowymi, wykonuje działalność nastawioną na zaspakajanie potrzeb użyteczności publicznej, w związku z czym nie można uznać, że jest to działalność gospodarcza, albowiem nie jest ona zarobkowa, odwołując się w tym zakresie do zapisów art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Fakt świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej nie oznacza bynajmniej, że prowadzona w ich ramach działalność musi być zawsze działalnością niezarobkową (tj. prowadzoną nie w celu osiągania zysków) i że nie może być tym samym działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Bowiem działalność o charakterze użyteczności publicznej może być w konkretnych przypadkach działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wskazać trzeba, że jak wynika z aktu założycielskiego spółki przedmiotem jej działania jest wykonywanie zadań własnych Powiatu C. w sferze użyteczności publicznej w zakresie kultury fizycznej i sportu w tym m.in. zarządzania obiektami sportowymi. Jednakże w ramach tak określonego przedmiotu działalności spółka prowadzić będzie także działalność w zakresie dopuszczalnym przez prawo - poza sferą użyteczności publicznej (uchwała Nr XXVII/192/2012 Rady Powiatu Chrzanów z dnia 28 listopada 2012r. w sprawie utworzenia przez Powiat C. spółki z o.o. Zarząd O.). Jak zapisano w uzasadnieniu do przedmiotowej uchwały, "działanie spółki pozwoli na stworzenie pakietu dla wszystkich, którzy chcieliby organizować imprezy o charakterze sportowym, kulturalnym czy edukacyjnym. Głównym celem jest osiąganie jak największych dochodów poprzez maksymalizację przychodów i minimalizację kosztów". Działalność skarżącej spółki polegająca na wykonywaniu ogólnodostępnych usług, czy na komercyjnym udostępnianiu obiektów sportowych (boisk, hal sportowych) jest działalnością w celach zarobkowych, przy czym fakt, że spółka przeznacza osiągnięte dochody na cele prowadzonej działalności, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie przeczy jej zarobkowemu charakterowi, choć w tym konkretnym przypadku nie jest to działalność charakteryzująca się osiąganiem zysku. W orzecznictwie podkreśla się, że każda działalność zmierza do pełnego osiągnięcia zamierzonego celu (zasada największego efektu), albo do osiągnięcia celu w określonym stopniu przy użyciu jak najmniejszych środków (zasada oszczędności środków). Zawsze więc powinna ona być prowadzona racjonalnie, ale nie zawsze jej celem jest osiągnięcie zysku. Prowadzący tę działalność może jedynie zmierzać do pokrywania wydatków związanych z dążeniem do osiągnięcia celu swojej działalności z przychodów z niej osiąganych. O zarobkowej działalności świadczy także udział danego podmiotu w obrocie gospodarczym i wykonywanie wielu czynności będących konsekwencją tego udziału: jak w szczególności formułowanie ofert, zawieranie umów, ustalanie cen, wystawianie faktur. Te wszystkie elementy składające się na uczestnictwo w obrocie gospodarczym można przypisać do działalności prowadzonej przez stronę skarżącą. Niespornym bowiem jest, że strona skarżąca obok działalności statutowej prowadzi także działalność czysto komercyjną, która wymusza od niej wykonywania czynności charakterystycznych dla "profesjonalnych" uczestników obrotu gospodarczego. Sąd stwierdza także, że nie budzi żadnych wątpliwości kwalifikowanie zarządzania nieruchomościami jako działalności gospodarczej. Trzeba podkreślić, odnosząc się do argumentacji skarżącej spółki, że brak zysku w prowadzonej działalności jest bez znaczenia dla kwalifikacji tej działalności. Kwestia, czy podmioty prowadzące działalność gospodarczą zakładają osiągnięcie zysku, czy tylko pokrywanie kosztów swojej działalności własnymi dochodami, łączy się z rodzajem realizowanych przez nie zadań i statutowo określonym celem prowadzonej działalności (por. uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1991r., sygn. akt III CZP 40/91, z dnia 6 grudnia 1991r., sygn. akt III CZP 117/91 i z dnia 14 maja 1998r., sygn. akt III CZP 12/98). Nadto identycznie jak przedsiębiorców ustawodawca kwalifikuje podatkowo - w analizowanym zakresie - podmioty prowadzące działalność gospodarczą (np. jednostki czy zakłady budżetowe prowadzące działalność gospodarczą), których działalność również nie jest i nie może być nakierowana na osiąganie zysku. Co do pozostałych cech działalności gospodarczej, to należy stwierdzić, że Zarząd O. posiada formą organizacyjną (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), ma określoną strukturę organizacyjną, siedzibę, zarządza majątkiem trwałym i posiada majątek obrotowy, kierownictwo, zatrudnia pracowników. Udostępnia usługi w sposób stały, co wyczerpuje warunek ciągłości (powtarzalności). Reasumując stwierdzić należy, że w świetle powyższych okoliczności strona skarżąca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, co implikowało zastosowanie wobec niej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji nie zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z § 1 ust. 1 pkt 4 w związku z § 1 ust. 2 uchwały Nr III/15/02 Rady Miejskiej w Chrzanowie z dnia 17 grudnia 2002r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.