I SA/Kr 1053/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. G. przeciwko Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w K. o zapłatę postanawia skargę odrzucić. W dniu 28 sierpnia 2017 r. (data nadania w UP) skarżący S. G., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę zatytułowaną "Wniosek Ponowienia pozwu z powództwa cywilnego o wyrównanie szkód komorniczych i bezprawne narzucenie podatku drogowego". Ponieważ treść skargi nie pozwalała jednoznacznie określić przedmiotu zaskarżenia oraz skarżonego organu, zarządzeniem z dnia 2 marca 2018 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie, jaki akt (z podaniem znaku oraz daty jego wydania) lub czynność z zakresu administracji publicznej i jakiego organu jest przedmiotem zaskarżenia - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jedocześnie pouczono skarżącego o treści art. 3 i art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 8 marca 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W odpowiedzi z dnia 14 marca 2018 r. (data wpływu do tut. Sądu) skarżący wskazał, że przedmiotem skargi jest m.in. "[...] w sprawie uchybienia prawa do świadczenia wychowawczego przez Burmistrza Gminy K. w sprawie zmiany zamieszkania", "decyzja [...] z daty 2017-01-23, "decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.", oraz "Wyrok w Imieniu Rzeczy Pospolitej Polskiej z dn. 18- 07- 2017 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Kolejno zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto wskazać należy, że w przepisie art. 57 § 1 p.p.s.a., zostały określone wymogi jakie powinna spełniać skarga do sądu administracyjnego. Wynika z nich. obowiązek strony polegający na konieczności określenia: zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenia organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ten przepis jest konsekwencją zasady skargowości, co oznacza, że tylko strona skarżąca w skardze może wskazać przedmiot zaskarżenia, który podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego. Ani Sąd, ani organ administracji, ani ktokolwiek inny nie jest uprawniony do określenia przedmiotu zaskarżenia za skarżącego. To skarżący decyduje, który konkretnie akt lub czynność albo bezczynność będą przedmiotem kontroli legalności dokonywanej przez sąd administracyjny. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 19/15 – publ. CBOIS). W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braku skargi, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, nie wskazał w sposób dostatecznie precyzyjny przedmiotu jak i organu, którego działania skarga dotyczy. Wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku nie stanowi bowiem z pewnością jego pismo z dnia 14 marca 2018 r., w którym skarżący, zamiast wskazania konkretnego przedmiotu sprawy wraz z podaniem jej znaku, oraz wskazania skarżonego organu, wymienia w nim różne decyzje, różnych organów, jak i wskazuje na wyrok z dnia 18 lipca 2017 r. Wyjaśnić przy tym należy jeszcze raz, że skarżący nie może, przerzucać ciężaru określenia przedmiotu skargi jaki i wskazania skarżonego organu na sąd. Wobec powyższych okoliczności stwierdzić należy, że treść pisma skarżącego nie pozwala zatem ustalić w sposób niebudzący wątpliwości jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej i jakiego organu jest przedmiotem zaskarżenia do Sądu. Nadto sposób redakcji skargi wniesionej do Sądu przez skarżącego uniemożliwia Sądowi zrekonstruowanie treści jego żądania. Taki sposób sformułowania skargi powoduje, że żądania strony nie są wskazywane w sposób zrozumiały, jasny i precyzyjny, tj. taki który pozwoliłby Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wskazać jaki konkretnie akt lub czynność są przedmiotem skargi i jakiego organu. Treść skargi ma charakter zbiorczego schematu znanego tylko skarżącemu, odnoszącego się do bliżej nieokreślonych wniosków i skarg. Przy czym wskazanie kilku decyzji ze wskazaniem ich dwóch numerów, jednej daty, wyroku, oraz dwóch różnych organów, nie może być uznane za sprecyzowanie skargi o którą Sąd wzywał skarżącego zarządzeniem z dnia 2 marca 2018 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zawarta w piśmie z dnia 25 sierpnia 2017 r. nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia oraz nie zawiera oznaczenia organu, w taki sposób, aby nadać jej dalszy bieg. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.