I SA/Kr 1056/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada na posiedzeniu niejawnym wniosku R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2017 r. o znaku [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lipca 2017 r. o znaku [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na grożącą skarżącej niepowetowaną znaczną szkodę. W uzasadnieniu podniesiono, iż natychmiastowe wykonanie spowoduje dla niej bardzo poważne i nieodwracalne skutki. Konieczność natychmiastowej zapłaty kwoty ponad 30 tysięcy zł stanowić będzie dla skarżącej bardzo duży uszczerbek i negatywnie odbije się na prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ponadto szereg uchybień do jakich doszło przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy i powaga zarzutów sprawiają, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo nieprawidłowości ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie przez oba organy wydające decyzje. Dlatego też skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji skutkującej koniecznością zapłaty przez nią naliczonego a bardzo wysokiego podatku od nieruchomości do czasu prawomocnego zakończenia sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z bieżących świadczeń podatkowych skarżąca wywiązuje się w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej, która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego skarżącego. Ocena wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej za każdym razem należy do sądu. Skarżący powinien zatem sam co najmniej uprawdopodobnić konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – przedstawiając np. swoją, konkretną, sytuację majątkową, osobistą, rodzinną i wpływ na nią ewentualnej egzekucji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. I FZ 93/13, wszystkie orzeczenia opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2011 r. II SA/Sz 1070/11). Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., sygn. II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., sygn. I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., sygn. II OZ 415/11). W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, że Sąd nie ma obowiązku, a nawet nie jest uprawniony, do samodzielnego badania akt sprawy, w celu ustalenia czy istnieją przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jeżeli wniosek w tym zakresie nie zawiera konkretnych informacji, popartych stosowną dokumentacją. Sąd na podstawie akt sprawy (sądowej i administracyjnej) może co najwyżej sprawdzać, czy informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej Skarżącego są wiarygodne. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że z okoliczności przedstawionych we wniosku nie sposób wywieść, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w odniesieniu do wnioskodawczyni uzasadnione. Zauważyć należy, że wnioskodawczyni nie przedstawiła we wniosku żadnych danych obrazujących jej sytuację materialną, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowić będzie dla skarżącej bardzo duży uszczerbek i negatywnie odbije się na prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wobec braku informacji odnoszących się do sytuacji finansowej wnioskodawczyni, Sąd nie mógł odnieść kwoty nałożonego na wnioskodawczynię zobowiązania do jej rzeczywistej sytuacji majątkowej, ani też stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Na marginesie wskazać należy na prezentowany w orzecznictwie pogląd, że wnioskodawczyni, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinna poprzeć ją dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni nie przedstawiła tego typu dokumentów. Końcowo nadmienić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11). Obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Podsumowując stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała by wykonanie decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.