I SA/Kr 1058/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Maja Chodacka WSA Paweł Dąbek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: A. O. na decyzję: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1.01.2020 r. do 31.12.2020 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzją z 30 czerwca 2021 r., nr: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza T. (dalej: Burmistrz) z 7 maja 2021 r, znak: [...], o odmowie umorzenia A.O. (dalej: Skarżący) zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 w kwocie ogółem 246 zł. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z 8 lutego 2021 r. Skarżący zwrócił się do Burmistrza o umorzenie jego zadłużenia z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2020 r. Wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i jest osobą niepełnosprawną, całkowicie niezdolną do pracy. Z przedłożonego oświadczenia o sytuacji materialnej Skarżącego wynika, że przyczyną powstania zaległości jest jego trudna sytuacja materialna. Wśród źródeł dochodu w oświadczeniu wskazane zostało gospodarstwo rolne o pow. 1,1027 ha, zasiłek z opieki społecznej w kwocie 100 zł oraz renta z ZUS w kwocie 1 200 zł. Jako bieżące koszty wykazane zostały opłaty z tytułu energii elektrycznej w kwocie 175,51 zł, koszty butli gazowej w wysokości 60 zł/miesiąc, telefon w wysokości 30 zł/miesiąc, podatek w kwocie 400 zł/rok, ubezpieczenia w kwocie 400 zł/rok, żywność w kwocie 500 zł/miesiąc, środki czystości w kwocie 300 zł/miesiąc, odzież 300 zł/rok. Skarżący wskazał również, że jest osobą posiadającą orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy oraz że posiada zadłużenie komornicze. Skarżący przedłożył w trakcie postępowania dodatkowe dokumenty m.in. wyciąg z konta, decyzję o przyznaniu dopłat bezpośrednich z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, dowód wpłaty polisy ubezpieczeniowej oraz wskazanie wielkości zadłużenia, kredytów, wysokości spłacanych rat. Burmistrz ustalił, że w latach 2020-2021 Skarżący otrzymał pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego (luty 2020 r. - 200 zł, czerwiec 2020 r. - 50 zł, sierpień 2020 r. - 200 zł. wrzesień 2020 r. - 150 zł, październik 2020 r. - 200 zł, grudzień 2020 r. - 300 zł, styczeń 2021 r. - 100 zł, luty 2021 r. - 100 zł). Nadto Skarżący w latach 2008-2020 uzyskiwał płatności z ARMiR w następujących kwotach: 2008 – 1 311,39 zł, 2009 – 1 811,02 zł, 2010 – 1 858,97 zł, 2011 – 2 152,60 zł. 2012 – 2 511,24 zł, 2013 – 2448,08 zł, 2014 – 2.624,69 zł, 2015 – 2 388,93 zł. 2016 – 1 350,56 zł, 2017 - 1 951,44 zł. 2018 – 1 941,45 zł, 2019 – 1 944,10 zł, 2020 – 2 043,33 zł. W aktach sprawy znajduje się ponadto decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 października 2020 r. o ponownym ustaleniu uprawnień do renty ustalonej na kwotę 1 200 zł oraz kserokopie rachunków i recept. W tym stanie sprawy Burmistrz decyzją z 7 maja 2020 r. orzekł o odmowie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 w kwocie 246 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Burmistrz podkreślił, że w okresie obowiązywania gminnego systemu gospodarowania odpadami, tj. od 1 lipca 2013 r. Skarżący wielokrotnie korzystał z umorzeń zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na kwotę ogółem 923 zł. W okresie tym dokonał jedynie dwóch wpłat - w wysokości 72 zł i 11,60 zł. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy Burmistrz stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniające umorzenie w całości zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ocenie Burmistrza Skarżący sam doprowadził do powstania zaległości nie regulując opłat pomimo posiadania środków finansowych na ich uiszczenie. Z kolei aktualny stan zdrowia Skarżącego utrzymuje się od kilku lat i nie jest on następstwem nagłych zdarzeń losowych. Nie wystąpiły także okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji. W odwołaniu Skarżący wskazał, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie stać go na ponoszenie wydatku 26 zł miesięcznie. Podkreślił również, że jego dom jest w bardzo złym stanie. Rozpoznając odwołanie, Kolegium w całości podzieliło ocenę Burmistrza, zgodnie z którą przesłanki przewidziane w art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p.) nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Z dokonanych ustaleń wynika jednoznacznie, że sytuacja finansowa Skarżącego pozwala mu zarówno na spłatę ciążących na nim zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak i jej bieżące regulowanie. Źródłem dochodu Skarżącego jest przede wszystkim renta, której wysokość wynosi 1 200 zł brutto. Po potrąceniu kwoty 146,19 zł z tytułu należności egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego, kwota do wypłaty wynosi 878,81zł. Skarżący uzyskuje także dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego. Od 2008 do 2020 r. otrzymywał on z tego tytułu corocznie dopłaty z ARiMR, których wysokość znacznie przekracza kwoty należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Co więcej, dochód z gospodarstwa rolnego zgłoszonego na podstawie różnych tytułów do opodatkowania (w tym jako właściciel, posiadacz oraz dzierżawca) ustalony w oparciu o obwieszczenie Prezesa GUS z dnia 23 września 2020 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2019 r. (M.P. z 2020 r. poz. 852) wynosi 11 567,47 zł rocznie, co daje kwotę 963,95 zł miesięcznie. Sumując zatem dochód z tytułu renty z dochodem z gospodarstwa rolnego, miesięczny dochód Skarżącego wynosi 2 163,95 zł miesięcznie. Dodatkowo Skarżący posiada wsparcie w postaci środków finansowych przyznawanych w ramach pomocy społecznej. Z oświadczenia Skarżącego wynika natomiast, że jego miesięczne koszty kształtują się na poziomie ok 1 157,18 zł łącznie. Tym samym po pokryciu wszelkich deklarowanych kosztów Skarżącemu pozostaje comiesięcznie kwota około 900 zł, którą może swobodnie dysponować, w tym przeznaczyć na spłatę ciążących na nim zaległości publicznoprawnych. Może on również poszukać oszczędności w gospodarowaniu posiadanym budżetem, gdyż w przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego np. wydatkowanie 300 zł miesięcznie na środki czystości wydaje się znacznie wygórowaną kwotą. Dodatkowo zwrócono uwagę, że Skarżący w okresie od 1 lipca 2013 r. jedynie dwukrotnie dokonał wpłat na poczet opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi na łączna kwotę 83,60 zł. Jak wskazuje się natomiast w orzecznictwie, umorzenie jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku. Co więcej, Skarżący posiada znaczny majątek w postaci nieruchomości oraz zaciąga zobowiązania, chociażby obejmując grunty w dzierżawę. Uiszcza także składki na ubezpieczenie jak również spłaca zadłużenie egzekwowane na podstawie tytułów wykonawczych. Skarżący nie został pozostawiony bez pomocy ze strony organów administracji publicznej. Posiada on bowiem wsparcie w postaci zasiłków przyznawanych w ramach pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił nie zastosowanie art. 67a § 1 O.p. albowiem rzeczywisty stan faktyczny dowodzi istnienia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego w umorzeniu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2020. Ponadto zarzucił błędne ustalenie jego dochodu przez organy orzekające w sprawie. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z 3 stycznia 2022 r. pełnomocnik z urzędu Skarżącego, uzupełniając skargę, zarzucił naruszenie art. 67a § 1 O.p., albowiem rzeczywisty stan faktyczny dowodzi istnienia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego w zastosowaniu wnioskowanej ulgi. Obecna sytuacja Skarżącego obiektywnie wskazuje, że nie jest on w stanie uiścić wymaganych należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w związku ze szczególnymi rozwiązaniami związanymi z epidemią COVID - 19. W związku z tym, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeśli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (por. art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.), w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1090). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest rozpoznanie wniosku Skarżącego o umorzenie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pobieranymi na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz.U. z 2021 r. poz. 888 ze zm.). Zgodnie z art. 6q ust. 1 tej ustawy, w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy O.p., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Dlatego też podstawę prawną w przedmiocie zastosowania wnioskowanej ulgi, stanowił art. 67a § 1 O.p. Istota sprawy sprowadza się do oceny w oparciu o art. 67a § 1 O.p. prawidłowości stanowiska Kolegium, że w sprawie nie ziściły się przesłanki interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika. Rozstrzygane w sprawie kwestie były już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, tytułem przykładu można wskazać niektóre z orzeczeń, których argumentacja stała się kanwą rozważań w niniejszej sprawie dotyczących rozumienia art. 67a § 1 O.p. (por. wyroki NSA z 14 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 2922/15; z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15; z 17 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 963/14; z 18 maja 2016r., sygn. akt II FSK 1128/14; z 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1968/14 – wszystkie powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie aprobuje stanowisko zawarte w powołanych orzeczeniach. Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b tej ustawy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może realizować wskazaną w tym przepisie ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Zgodnie z językowymi dyrektywami wykładni spójnik "lub" użyty w przepisie oznacza przy tym, że wystarcza spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek. Podkreślić należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Przywołany przepis wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego. W pierwszej organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 O.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście wykładnia art. 67a § 1 O.p. W przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Artykuł 67a § 1 O.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Stwierdzenie zaś przez organ braku przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że nie będzie on dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 493/05). Brak przesłanek oznacza wobec tego konieczność wydania decyzji o odmowie zastosowania ulgi podatkowej. Najogólniej rzecz biorąc, spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, powodujących że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i (lub) osób zależnych od niego. Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający aprobuje również pogląd wyrażony w wyroku NSA z 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 31/08, że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika. Z kolei istnienia przesłanki interesu publicznego nie można wiązać wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, uzależniać jej ziszczenie od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać jej przesłance ważnego interesu podatnika. Podkreślić należy, że ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 O.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. Zwrócił na to uwagę m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06. Wprowadzenie do art. 67a § 1 O.p. przesłanki interesu publicznego oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych, czy też rozkładanie ich na raty, odraczanie terminów płatności będzie zbieżne z tymże interesem. W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego sytuacji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11). W ocenie Sądu tak należy postrzegać przesłankę interesu publicznego, określoną w art. 67a § 1 O.p. W ocenie Sądu, Kolegium w sposób należyty przedstawiło argumentację, z której wynika, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Tym samym brak było podstaw do rozważania przez organy podatkowe możliwości zastosowania ulgi podatkowej przy wykorzystaniu przyznanej tym organom swobody w wydaniu rozstrzygnięcia. Sąd przyjmuje za prawidłowe ustalenia organów w przedmiocie sytuacji majątkowej Skarżącego, które poparte zostały adekwatnymi dowodami. W złożonej skardze zakwestionowano wprawdzie prawidłowość dokonanych ustaleń, lecz w żaden sposób nie zostały wykazane jakiekolwiek nieprawidłowości w gromadzeniu materiału dowodowego, czy też oceny zgromadzonych dowodów. Wypowiedź Skarżącego w tym zakresie uznać należy wobec powyższego za gołosłowną. Wobec braku jakichkolwiek twierdzeń odnoszących się do konkretnych dowodów na podstawie których ustalony został stan faktyczny sprawy, Sąd nie może merytorycznie odnieść się do stwierdzenia, że "dochody, które są podane w decyzji nie są do końca wiarygodne". Organy oparły się bowiem na twierdzeniach Skarżącego oraz danych wynikających z dokumentów. Również w piśmie uzupełniającym skargę, ustalenia faktyczne wyrażone w decyzji nie zostały podważone. Prawidłowo Kolegium stanęło na stanowisku, że zapłata opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie zachwieje podstawami egzystencji Skarżącego. Jego sytuacja ekonomiczna umożliwia mu bowiem spłatę zadłużenia. Podkreślić należy, że miesięczna opłata w 2020 r. wynosiła 20,50 zł. Jest to kwota, którą Skarżący mógł uiścić w istocie bez jakiegokolwiek uszczerbku związanego ze swoim utrzymaniem. Podkreślić należy, że Skarżący reguluje inne zobowiązania w kwotach znacznie wyższych. Ponadto posiada on stałe dochody i przy odpowiednim gospodarowaniu posiadanymi środkami finansowymi, jest w stanie uiszczać co miesięczne opłaty za wywóz odpadów komunalnych. Porównując dochody Skarżącego z wydatkami, stwierdzić należy, że jego sytuacja majątkowa jest stabilna i nie zagraża jego egzystencji. Nie można przy tym podzielić stanowiska wyrażonego w piśmie z 3 stycznia 2022 r., że Skarżący nie jest w stanie uiścić zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Możliwość taka wynika z prostego porównania wysokości uzyskiwanych miesięcznie "czystych" dochodów (po odliczeniu wydatków), które wynoszą 900 zł. Kwota zaległości to 246 zł. Nie wymaga szerszego uzasadnienia, że po zapłacie zaległości Skarżącemu pozostanie dość duża kwota, którą może przeznaczyć na inne potrzeby. Słusznie również Kolegium nie dopatrzyło się wystąpienia w sprawie przesłanki "interesu publicznego". Właściwie zostało podkreślone, że Skarżącemu udzielano już w przeszłości wielu ulg. W istocie w okresie 7 lat korzystania z wywozu odpadów komunalnych, Skarżący uregulował opłaty jedynie za dwa miesiące. Oznacza to, że Skarżący z umarzania tych opłat uczynił normę swojego postępowania, przyjmując bierną postawę w podejmowaniu działań zmierzających do ich zapłaty. Na pierwszym miejscu stawia on zapłatę innych zobowiązań, uznając tym samym, że w jego przypadku normą powinno być zwolnienie z zapłaty należnych opłat za wywóz odpadów komunalnych. Skarżący nie powinien jednak z góry zakładać, że zobowiązania z tytułu tych opłat na rzecz budżetu gminy są zobowiązaniami mniej ważnymi od innych zobowiązań. Zachowanie takie w sposób ewidentny narusza zasady sprawiedliwości społecznej. Skoro inni mieszkańcy regulują swoje zobowiązania z tytułu opłat, zaś Skarżący nie wykazuje w tym kierunku żadnych działań, to w odczuciu społecznym przyznanie kolejnej ulgi jawiłoby się, jako działanie niesprawiedliwe, odbiegające od przyjętych norm społecznych. Powstaje bowiem pytanie, dlaczego w przypadku, gdy Skarżący obiektywnie jest w stanie uiścić wymagane opłaty, inni mieszkańcy gminy uiszczają je za Skarżącego. Nie można bowiem pomijać, że gmina ponosi koszty wywozu odpadów komunalnych, które powinny być rekompensowane opłatami uiszczanymi przez mieszkańców. Skoro Skarżący opłat takich nie uiszcza, zaś odpady są od niego odbierane, inne osoby muszą ten niedobór pokryć. Tym bardziej, że Skarżący, jako normę postępowania traktuje występowanie z wnioskami o zastosowanie ulgi, które wcześniej wielokrotnie były mu udzielane, nie zaś uiszczenie opłaty. Ulga w zapłacie opłaty ma stanowić pomoc dla osoby zobowiązanej do jej uiszczenia i nie może być traktowana, jako stała korzyść przyznawana przez organy. Dodać jedynie należy, że brak umorzenia opłat, nie spowoduje konieczności sięgania przez Skarżącego do pomocy państwa, gdyż po zapłacie opłat, będzie w stanie zaspokoić swoje potrzeby materialne. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w oparciu dyspozycję wynikającą z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), nie dopatrzył się żadnych uchybień, które powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Dlatego też działając na podstawie art. 151 tej ustawy, skargę oddalił.