I SA/Kr 1060/06

Sygn. akt I SA/Kr 1060/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr), Sędziowie: WSA Urszula Zięba, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006r., sprawy ze skargi Zarządu Powiatu w Oświęcimiu - Starostwa Powiatowego w Oświęcimiu, na rozstrzygniecie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, z dnia 27 kwietnia 2006r. nr KI-4001/182/06, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały, - uchyla zaskarżoną uchwałę - zasądza od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na rzecz strony skarżącej kwoty 240 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania Uchwałą Nr 31/488/2006 z dnia 28 marca 2006 roku Zarząd Powiatu w Oświęcimiu dokonał zmian w budżecie i układzie wykonawczym budżetu na 2006 roku, w ten sposób, że zmniejszono rezerwę ogólną w dziale 758 - Różne rozliczenia, rozdziale 75818 - Rezerwy ogólne i celowe o kwotę 37.972,00 zł przeznaczając je między innymi na dodatkowe wynagrodzenia roczne w dziale 750 - Administracja Publiczna, rozdziale 75020 - Starostwa Powiatowe w kwocie 34.972,00 zł. Wyszczególniona kwota rezerwy została przeznaczona na wypłatę dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2005 dla Starosty, Wice Starosty, etatowego członka Zarządu Powiatu, Skarbnika Powiatu i Sekretarza Powiatu. W uchwale z dnia 27 kwietnia 2006 roku nr KI - 4001/182/06 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej orzekło o stwierdzeniu nieważności uchwały Zarządu Powiatu z dnia 28 marca 2006 roku w sprawie zmian w budżecie i układzie wykonawczym budżetu na 2006 rok, w części obejmujące zmiany w planie wydatków budżetu i układu wykonawczego dokonane treścią załącznika Nr 1 do uchwały, polegające na zaplanowaniu wydatków w kwocie 34.972,00 zł w dziale - Administracja publiczna, rozdziale 75020 - Starostwo powiatowe z przeznaczeniem na dodatkowe wynagrodzenie roczne. W uzasadnieniu uchwały organ nadzoru podniósł, iż przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. Nr 160, poz. 1080 z pózn. zm.) oraz ustawy z dnia 4 marca 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1202), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. nie przewidywały wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego za okres od 1 lipca 2004 roku do dnia 31 grudnia 2005 roku dla wyżej wskazanych grup pracowników. Organ nadzoru wskazał, iż w wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją art. 1 ust. 3 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niezgodności art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 4 marca 2004 r. o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niektórych innych ustaw. Rozstrzygnięcie Trybunału wyeliminowało z obrotu prawnego przepisy pozbawiające niektórych pracowników samorządowych prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego. W przekonaniu Regionalnej Izby Obrachunkowej sam fakt uchylenia niekonstytucyjnych przepisów, ograniczających wypłatę wynagrodzenia, nie powoduje konieczności zwrotu części wypłaconego dodatkowego wynagrodzenia za rok 2004 i całości dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2005 w stosunku do wymienionych w kwestionowanych przepisach pracowników samorządowych. Podkreślone zostało również to, że przepisy uznane za niekonstytucyjne tracą moc powszechnie obowiązującą z dniem wejścia w życie orzeczenia Trybunału lub w innym, określonym przez Trybunał na podstawie art. 190 ust. 3 konstytucji, terminie. Uchylenie takie ma skutek na przyszłość, a więc dla stanów prawnych powstałych w momencie ogłoszenia wyroku albo w innym terminie ustalonym przez Trybunał. Tym samym brak jest podstaw, aby nie stosować uchylonych przepisów do stanów powstałych przed ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Organ nadzoru stwierdził, iż orzeczenia wydane w sprawach indywidualnych na podstawie uchylonych następnie przepisów mogą podlegać weryfikacji w szczególnych trybach postępowania. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy indywidualne rozstrzygnięcia w ogóle nie zapadły, ponieważ prawa lub obowiązki powstały z mocy rozwiązań zawartych w konkretnej ustawie, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Regionalna Izba Obrachunkowa stwierdziła, że utrata mocy obowiązującej w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest czymś z założenia innym niż uchylenie aktu normatywnego w wyniku działań organów prawodawczych. Uchylenie nie jest jednoznaczne z likwidacją skutków prawnych, które w okresie swego obowiązywania wywołał uchylony przepis, a także nie powoduje, że przepis ten nie będzie nadal stosowany na mocy norm międzyczasowych. Uchylenie nie jest więc całkowitym wyeliminowaniem określonego przepisu z porządku prawnego, ale z reguły tworzy szczególną sytuację współistnienia "nowej regulacji" z poprzednio obowiązującą (sygn. akt K 4/99). Nadto prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego powstawało dotychczas, po spełnieniu przez określone podmioty kilku wymienionych w ustawie przesłanek. Zarząd Powiatu w Oświęcimiu - Starostwo Powiatowe w Oświęcimiu w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2006 roku nr Kl-4001/182/2006 zarzucił zaskarżonej uchwale rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 162 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o finansach publicznych oraz art. 77 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym, polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowa uchwała Zarządu Powiatu w Oświęcimiu jest sprzeczna z prawem. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżący w myśl art. 148 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru i obciążenie Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie kosztami postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż skoro orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowano w marcu 2006 roku, to wypłata dodatkowych wynagrodzeń na rzecz wójtów, starostów, marszałków, skarbników, sekretarzy, które są płatne do końca marca 2006 roku jest z pewnością obowiązkiem samorządu. Zatem podjęcie przedmiotowej uchwały znajdowało pełne umocowanie w art. 173 ust. 5 ustawy o finansach publicznych. Z racji nie dokonania wypłaty przedmiotowych wynagrodzeń, a jedynie samo dokonanie zmiany przeznaczenia rezerwy nie naruszyło przepisów. Usprawiedliwieniem tych działań, jest konieczność zabezpieczenia odpowiednich środków finansowych, na pokrycie roszczeń z tytułu zapowiedzianych spraw sądowych o zapłatę zaległych dodatkowych wynagrodzeń. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Regionalna Izba Obrachunkowa podkreśliła, iż uzasadnienie dla możliwości wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2005 rok dla wskazanych osób, opierało się na błędnej interpretacji, iż z racji ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w dniu 1 marca i ostatecznego terminu dla wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego, który przypada na koniec marca, istniały przesłanki do uznania istnienia podstaw do uruchomienia wypłaty w ciągu miesiąca. Zdaniem organu nadzoru dla uznania możliwości wywołania skutków ze strony orzeczenia Trybunału była konieczność, aby jego wydanie i opublikowanie nastąpiło przed 31 grudnia 2005 roku, z którym to dniem następuje ewentualne nabycie uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia za ten rok. Natomiast samo obowiązywanie czasookresu, w którym jest ono wypłacane, nie dawało podstaw do uznania, że jest to wystarczająca podstawa do uruchomienia wypłaty, poprzez stosowne przesunięcia budżetowe dla realizacji tej wypłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych aktów nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Analizując legalność zaskarżonej uchwały Zarządu Powiatu w Oświęcimiu - Starostwo Powiatowe w Oświęcimiu, Sąd stwierdził, iż prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie organ nadzoru naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 167 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. (Dz. U. 2005 nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) wydatki budżetu jednostek samorządu terytorialnego są przeznaczone na realizację zadań określonych w odrębnych przepisach, w szczególności między innymi na zadania własne jednostek samorządu terytorialnego. Gmina ma na tej podstawie obowiązek wypłacania wynagrodzenia przysługującego pracownikom przez nią zatrudnionym, w tym wynikającego z przepisów szczególnych, między innymi ustawy z dnia 12 grudnia 1997 roku o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. Nr 160, poz. 1080 z późn. zm.). Dodatkowe roczne wynagrodzenie przysługiwało pracownikom jednostek samorządu terytorialnego na podstawie tej ustawy z mocy prawa. Z mocy art. 1 ustawy z 4 marca 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2004 Nr 116, poz. 1202), która weszła w życie w dniu l stycznia 2005 roku rozwiązań ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej nie stosowało się do osób, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a - c i pkt. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.) to jest burmistrza miasta, sekretarza i skarbnika gminy. Ponadto na mocy art. 4 ustawy nowelizującej, który wszedł w życie w dniu 1 lipca 2004 roku pracownikom ze wskazanego kręgu dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2004 rok, od dnia wejścia przepisu w życie, zostało obniżone o połowę. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2006 roku, Sygn. akt K 1/05 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 1 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej w zakresie pozbawiającym wskazanych wyżej pracowników uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2005 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 4 marca 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej oraz niektórych innych ustaw ograniczającego dodatkowe wynagrodzenie wskazanych pracowników za okres od 1 lipca 2004 do 31 grudnia 2004 roku o połowę. Powyższy wyrok został opublikowany, a zatem wszedł w życie, w dniu 1 marca 2006 roku. Zasadniczo przyjmuje się, że uchylenie przepisu niekonstytucyjnego wywołuje skutek w stosunku do stanów powstałych po dniu ogłoszenia wyroku, chyba, że Trybunał oznaczy inną datę wejścia wyroku w życie. Jednakże utrata mocy przepisu w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, jak to nawet zostało wprost wyartykułowane w uzasadnieniu wskazanego wyroku, nie może być utożsamiana z derogacją przepisu ze skutkiem ex nunc, ani stwierdzeniem jego nieważności z mocą ex tunc, będąc jednocześnie czymś innym niż uchylenie aktu normatywnego w wyniku działań organów prawodawczych. W uzasadnieniu wyroku Trybunał wprost zawarł tezę, że z chwilą ogłoszenia orzeczenia podmioty wymienione w zakwestionowanych przepisach odzyskały prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej na zasadach ogólnych, tak jak to było przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 4 marca 2004 roku. Wprost została wyartykułowana zasada, że pomimo obowiązywania do dnia ogłoszenia wyroku przepisów zabraniających wypłacania części dodatkowego wynagrodzenia za część roku 2004 i całości dodatkowego wynagrodzenia za rok 2005 określonym pracownikom, dokonane wypłaty nie podlegają zwrotowi, pomimo iż teoretycznie dokonano ich wbrew przepisom zakazującym wypłat (uznanym w następstwie za niekonstytucyjne). Trybunał tym samym wprost udzielił ochrony pracownikom którzy, wbrew przepisom niezgodnym z Konstytucją jednak obowiązującym w porządku prawnym, otrzymali dodatkowe wynagrodzenie. Odwołując się do wskazanego rozwiązania należy stwierdzić, w ramach ogólniejszych rozważań, że sąd konstytucyjny stoi na stanowisku, iż z przepisu uznanego w następstwie dokonanej kontroli za niekonstytucyjny, nie mogą wypływać negatywne konsekwencje dla jednostek, także w przypadku stanów faktycznych mających miejsce przed wejściem wyroku uchylającego w życie. Taka sytuacja dotyczyć będzie w szczególności przypadków, w których nie zostało wydane żadne orzeczenie w postaci decyzji albo wyroku niekorzystnego dla strony. W przypadku, gdy orzeczenie takie zostało wydane, uchylenie określonego przepisu, w oparciu o który zapadło konkretne rozstrzygnięcie, stanowi podstawę do wnoszenia nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Dzieje się tak, gdyż w sprawach zakończonych prawomocnymi lub ostatecznymi orzeczeniami sam wyrok nie może zmienić sytuacji prawnej jednostki w powyższy sposób ukształtowanej. Jednakże w sytuacji jeżeli żadne orzeczenie w stosunku do jednostki nie zapadło, wyrok Trybunału dotyka wprost przysługujących jej praw podmiotowych, które w ten sposób bezpośrednio kształtuje. W tym zakresie w rzeczywistości traci na znaczeniu podział na skutek ex nunc i ex tunc orzeczenia uchylającego przepisy. Przy analizie całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy nie sposób pominąć bardziej ogólnego wniosku, wyrażanego w orzecznictwie (por. wyrok SN z dnia 10 listopada 1999 r. I CKN 204/98, OSNC 2000/5/94) stwierdzającego, że niekonstytucyjny przepis nie może stanowić, co do zasady podstawy do nakładania na jednostki obowiązków, jak również nie może być podstawą ograniczania jej praw. Ewentualne stany faktyczne, stwierdzone bądź ukształtowane prawomocnymi orzeczeniami wydanymi na podstawie tego rodzaju przepisów, stanowią wyjątek od wskazanej zasady, przy czym dopuszczalne jest ich wzruszenie w drodze nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Odnosząc się do podnoszonych przez organ nadzoru argumentów dotyczących wywoływania skutków przez orzeczenia Trybunału należy wskazać, iż skutki takie posiadają niejednorodny charakter. Na przykład w wyroku z dnia 31 stycznia 2001 r. P 4/99, OTK ZU 2001, nr 1, poz. 5 sąd konstytucyjny w samej sentencji ocenił skutki uznania za niekonstytucyjne przepisów kodeksu cywilnego dotyczących dziedziczenia gospodarstw rolnych do spadków otwartych po dacie wejścia w życie wyroku. Zawarcie w wyroku takiego rozstrzygnięcia niewątpliwie wyłącza możliwość uznania dotychczasowego stanu prawnego za niezgodny z konstytucją a tym samym odniesienia do zdarzeń zaistniałych w czasie przed wejściem w życie orzeczenia. Istnieją również orzeczenia, które odnoszą niekonstytucyjność do określonego czasu, np. wyrok z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00, OTK ZU 2001, nr 8, poz. 256; wyrok z dnia 23 września 2003 r., K 20/02, OTK - A 2003, nr 7, poz. 76. W tym ostatnim wyroku Trybunał wyraźnie stwierdził, iż znajduje on zastosowanie do stanów powstałych od dnia wejścia w życie konstytucji. Inaczej jest natomiast w sytuacji, gdy sąd konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej przepisu niekonstytucyjnego, który do tego czasu należy uznać za w pełni obowiązujący i nie rodzący żadnych podstaw do kreowania praw podmiotowych jednostki (por. w tej mierze uchwałę SN z dnia 3 lipca 2003 r., III CZP 45/03, Wokanda 2004, nr 2, s. 1 i n.). Odnosząc się w kwestii mocy wstecznej orzeczeń Trybunału do orzecznictwa należy wskazać, iż jednolite stanowisko Sądu Najwyższego opowiadało się za przyznaniem skutkom charakteru sięgającego w przeszłość (tak uchwała SN z dnia 23 stycznia 2001 r., III ZP 30/00, OSNAPiUS 2001 nr 23, poz. 685; postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2000 r., III ZP 27/00, OSNAPiUS 2001 nr 10, poz. 331; uzasadnienie wyroku SN z dnia 18 kwietnia 2002 r., III RN 4/2001, OSNP 2003 nr 2, poz. 25; uzasadnienie wyroku z dnia 12 czerwca 2002 r., II UKN 419/01, OSNP 2002 nr 23, poz. 580; uzasadnienie wyroku z dnia 27 września 2002 r., II UKN 581/01, OSNP 2002, nr 23, poz. 581). W świetle przytoczonego orzecznictwa wyroki Trybunału wchodzące w życie wywołują wsteczne skutki do stanów powstałych przed ich ogłoszeniem. W niniejszej sprawie analiza skutku wyroku Trybunału powinna uwzględniać wskazane wyżej uwagi. Z mocy orzeczenia sądu konstytucyjnego podmioty wymienione w zakwestionowanych przepisach odzyskały prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego. Tak wyartykułowane twierdzenie zawarte w uzasadnieniu oznacza, iż wyrok Trybunału przywrócił określonym pracownikom przysługujące im prawa podmiotowe, których realizacja może znaleźć urzeczywistnienie nawet poprzez drogę sądową. Wskazana interpretacja znajduje potwierdzenie w ochronie udzielonej pracownikom, którym zostały wypłacone wynagrodzenia wbrew niekonstytucyjnym przepisom ustawy. Z powyższych względów, jeżeli udzielono ochrony przed koniecznością zwrotu wypłaconych sum, to identycznie - w oparciu o zasadę równości - należy traktować tego samego rodzaju pracowników, którym dotychczas na podstawie niekonstytucyjnych przepisów nie wypłacono takiego wynagrodzenia. Mogą oni dochodzić tych kwot od jednostek samorządu terytorialnego na drodze sądowej, co pociągałoby dla jednostki samorządu określone dodatkowe koszty, możliwe do uniknięcia w przypadku wypłaty wynagrodzenia z własnej inicjatywy przez pracodawcę -jednostkę samorządu terytorialnego. Należy również podkreślić, iż interpretacja wyroku Trybunału, zaprezentowana przez organ nadzoru prowadziłaby do sytuacji, w której orzeczenie w części odnoszącej się do uchylenia art. 4 ustawy nowelizującej, w ogóle nie miałoby znaczenia prawnego. Przepis ten wyraźnie ograniczał dodatkowe wynagrodzenie w konkretnym 2004 roku. Jeżeli wyrok nie miałby mieć zastosowania do stanów powstałych przed jego zapadnięciem, jak to podnosi Regionalna Izba Obrachunkowa, to nie miałby zastosowania do roszczeń o uzupełnienie dodatkowego wynagrodzenia w 2004 r., wyraźnie wskazane w zakwestionowanym przepisie, a tym samym jego uchylenie byłoby prawnie irrelewantne. Taka interpretacja wskazanego orzeczenia, z punktu widzenia racjonalności orzeczeń sądu konstytucyjnego, jest błędna i nietrafna. Realizując obowiązek pracodawcy, wynikający ze wskazanego wyżej wywodu, Zarząd Powiatu w Oświęcimiu - Starostwo Powiatowe w Oświęcimiu uchwałą z dnia 28 marca 2006 roku dokonał zmian w budżecie i układzie wykonawczym budżetu na rok 2006, w części obejmującej zmiany w planie wydatków budżetu i układu wykonawczego, przeznaczając określone środki na wypłatę dodatkowego wynagrodzenia określonym pracownikom, którzy zostali pominięci na podstawie niekonstytucyjnych przepisów, realizując tym samym obowiązek pracodawcy wypłaty należnego pracownikowi wynagrodzenia. Działania skarżącego miały na celu zrealizowanie obowiązków ustawowych oraz zminimalizowanie kosztów jednostki samorządu terytorialnego, związanych z dochodzeniem wynagrodzenia pracowników na drodze sądowej. Wobec tego brak jest podstaw do zakwestionowania działań skarżącego z powodu realizacji określonych obowiązków wynikających z ustawy. W tym celu zostały dokonane niezbędne działania w ramach zmian budżetu, umożliwiające realizację obowiązków ustawowych. Dlatego też zarzut postawiony przez organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie został uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł w pkt. I sentencji o uchyleniu zaskarżonej uchwały. Zgodnie z art. 200 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w tym wpisu od skargi. W świetle art. 205 § 2 wskazanej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę reprezentowaną przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w przepisach szczególnych. Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził w pkt. II sentencji od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 240 zł w oparciu o § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 Nr 163, poz.1349 ze zm.).