I SA/Kr 1075/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie WSA: sędzia Stanisław Grzeszek sędzia Urszula Zięba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2020r., znak: [...], w przedmiocie nie uwzględnienia protestu; skargę oddala. Instytucja Organizująca Konkurs tj. Urząd Marszałkowski [...] pismem z dnia [...] października 2020r. nr [...], w oparciu o art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, (dalej: ustawa), regulaminu konkursu w ramach 8 osi priorytetowej - Rynek pracy Regionalnego Programu Operacyjnego [...], Działanie 8.2 Aktywizacja zawodowa, Typ projektu A: Kompleksowe programy na rzecz aktywizacji zawodowe osób pozostających bez pracy, Konkurs Nr: [...] przyjęty Uchwałą Nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] listopada 2019 r., zmienionego Uchwałą Nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] sierpnia 2020, Uchwała nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] września 2020 r., nie uwzględnił protestu M. K. [...] M. K. w zakresie negatywnej opinii dofinansowania projektu [...] Numer wniosku: [...] W ramach tej negatywnej opinii projekt na etapie oceny formalno-merytorycznej uzyskał negatywną ocenę i nie został rekomendowany do dofinansowania ze względu na wyczerpanie puli środków przeznaczonych na konkurs. Projekt uzyskał 159,5 pkt na 190 pkt możliwych do uzyskania. W proteście M. K. podniosła zarzuty dotyczące oceny kryteriów merytorycznych: Adekwatność doboru grupy docelowej, Adekwatność opisu i doboru zadań, Zdolność do efektywnej realizacji projektu oraz Kwalifikowalność wydatków. Organ, odnosząc się do zarzutów, co do braku w treści wniosku wskazania czasu, w jakim przyjmowane będą formularze w ramach każdej z 12 przewidzianych tur naboru rekrutacyjnego wskazał, że przedstawiony opis sposobu rekrutacji jest zgodny z zapisami Instrukcji gdzie wskazano, iż szczegółowość opisu przebiegu rekrutacji będzie oceniana pod kątem wskazania np. czasu i miejsca rekrutacji, dokumentów, które będą wymagane na etapie rekrutacji od potencjalnych uczestników/uczestniczek projektu, zasad tworzenia list rezerwowych potencjalnych uczestników/uczestniczek oraz osoby odpowiedzialnej za przeprowadzenie procesu rekrutacji z ramienia Wnioskodawcy. Jednocześnie potwierdzono, iż w Instrukcji nie zapisano wymogów stawianych przez oceniającego. W związku z powyższym dokonano korekty oceny drugiego z oceniających w ramach subkryterium nr 2 przyznając 6 punktów na 6 możliwych do uzyskania. W ramach całego kryterium Adekwatność doboru grupy docelowej wniosek otrzymuje 10 punktów, na 10 możliwych do uzyskania. Korekta jest zgodna ze stanowiskiem IOK wyrażonym podczas weryfikacji prawidłowości dokonanej przez siebie oceny projektu. Drugim kryterium, z oceną którego się skarżąca się nie zgadza jest Adekwatność opisu i doboru zadań. W kryterium tym ocenie podlega adekwatność poszczególnych zadań w kontekście osiągnięcia celu głównego projektu oraz zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej, poprawność opisu zakresu merytorycznego zadań ze wskazaniem podmiotu realizującego działania w ramach zadania, spójność i logiczność zadań, racjonalność harmonogramu realizacji projektu. W przypadku tego kryterium wymagane jest osiągnięcie minimum 5 pkt. We wskazanym kryterium pierwszy z oceniających przyznał 8 pkt, a drugi 7 pkt na 8 możliwych do uzyskania, zatem wniosek osiągnął wymagane minimum punktowe. W złożonym proteście skarżąca nie zgadza się z uwagą drugiego oceniającego, który wskazał na nieadekwatność zaplanowanego wsparcia w zakresie podniesienia kompetencji kwalifikacji do potrzeb grupy docelowej opisanej we wniosku. Ponadto oceniający zwrócił uwagę, iż we wniosku nie wskazano konkretnej liczby osób, która otrzyma wsparcie. W proteście wskazano, iż oceniający uznał, że tylko szkolenia prowadzą do podniesienia kwalifikacji/kompetencji, jednocześnie w swojej ocenie pominął wsparcie w postaci staży, które jest kierowane do 60% uczestników projektu. Wskazano ponadto, iż 90% uczestników projektu otrzyma łącznie wsparcie w postaci szkoleń i/lub staży. Odnosząc się do wskazania konkretnej liczby uczestników poszczególnych form wsparcia zarzucono, iż we wniosku wskazano odsetek ogólnej liczby uczestników projektu, którzy zostaną objęci daną formą wsparcia. Wedle organu uwagi oceniającego należy uznać za niezasadne. W diagnozie potencjalnej grupy docelowej, zawartej we wniosku wskazano, że 98% ankietowanych wskazywało na potrzebę wsparcia w kierunku określenia ścieżki zawodowej i podniesienia kompetencji i kwalifikacji. Szkolenia zaplanowano dla 50% uczestników projektu. W opinii organu za błąd oceniającego należy uznać pominięcie wsparcia stażowego w podnoszeniu kompetencji uczestników. O ile trudno uznać, iż staż będzie prowadził do podniesienia kwalifikacji uczestników, o tyle podniesienie kompetencji w ramach odbytych staży jest możliwe i wskazane. Ideą stażu jest nabycie doświadczenia w pracy, na który składają się m.in. praktyczna wiedza i umiejętności, co jest częścią, składową kompetencji. W proteście wskazano, iż szkoleniami i stażami objętych zostanie łącznie 90% uczestników projektu. Ta informacja jest jednak w praktyce niemożliwa do weryfikacji, gdyż nie wiadomo ile osób zostanie objętych jednocześnie szkoleniami i stażami, prowadzącymi do nabycia kwalifikacji i umiejętności (we wniosku nie założono wskaźnika produktu lub rezultatu, który umożliwiliby weryfikację informacji zawartych w części D 1.4 wniosku). Niezasadna jest uwaga dotyczącą wskazania konkretnej liczby uczestników poszczególnych form wsparcia. W treści wniosku podano odsetek ogólnej liczby uczestników projektu, którzy zostaną objęci daną formą wsparcia. W części D.1.4 wniosku w ramach opisu zadań 1-4 wskazano wprost ile osób zostanie objętych daną forma wsparcia, natomiast w ramach zadań 5 i 6 odsetek uczestników projektu (odpowiednio 50% i 60%) objętych szkoleniami i stażami. Znając ogólną liczbę uczestników projektu (300), nietrudno obliczyć, iż szkoleniami zostanie objętych 150 uczestników, a stażami 180 uczestników. Jest to zgodne z harmonogramem rzeczowo-finansowym (część H wniosku), gdzie ww. ilość uczestników objętych wsparciem w ramach zadań nr 5 i nr 6 została wprost wskazana w treści wniosku. W związku z powyższym dokonano korekty punktacji w ramach oceny drugiego oceniającego przyznając 8 punktów na 8 możliwych do uzyskania. W ramach całego kryterium Adekwatność opisu i doboru zadań wniosek otrzymuje 8 punktów na 8 możliwych do uzyskania od obu oceniających. Co do trzeciego kryterium Zdolność do efektywnej realizacji projektu projekt uzyskał wymagane minimum punktowe, lecz w proteście skarżąca nie zgadza się z oceną pierwszego oceniającego w ramach subkryterium nr 1. Wskazał on, iż nie posiada ona niezbędnego potencjału kadrowego do samodzielnej realizacji wsparcia zaplanowanego w ramach projektu. Świadczy o tym fakt, iż większość zadań merytorycznych realizowana będzie na podstawie umów cywilnoprawnych, ponadto wszystkie szkolenia zaplanowane w ramach projektu realizowane będą przez podmioty zewnętrzne. Ponadto oceniający wskazał, iż planuje wynajmować sale i pomieszczenia na potrzeby realizacji projektu, co świadczy o niepełnym potencjale technicznym. Zgodnie z Instrukcją we wniosku należy wykazać już posiadany potencjał kadrowy, zatem osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania wraz z opisem ich doświadczenia i określeniem funkcji w projekcie. Dotyczy to zwłaszcza osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących, a nie osoby, które dopiero zostaną zaangażowane w realizację zadań w projekcie. W proteście wskazano, iż nie jest prawdą, że jeśli współpracuje od wielu lat z osobą na podstawie umowy cywilnoprawnej to taka forma współpracy jest nieodpowiednia i nie potwierdza posiadania niezbędnego potencjału kadrowego. Zdaniem organu zarzuty oceniającego są częściowo niezasadne w części dotyczącej zatrudnienia personelu na umowy cywilno-prawne. Biorąc pod uwagę zapisy Instrukcji forma zatrudnienia personelu zaangażowanego do zadań merytorycznych ma znaczenie drugorzędne. Najważniejszy jest fakt stałej współpracy z Wnioskodawcą. We wniosku zapisano ([...]), iż dysponuje (...) bazą trenerów, realizujących kursy zawodowe/szkolenia z umiejętności miękkich i twardych; na stałe współpracuje z kadrą osób posiadających bogate (min. 2letnie, śr. 5letnie) doświadczenie w pracy z osobami w trudnej sytuacji na rynku pracy, wykluczonymi społ. 3 psychologów -1- współpraca od 5lat (...) pozostałe 2 osoby na umowę zlecenie wg. zapotrzebowania, -5 doradców zawodowych - 3 na umowę o pracę z 3 letnim doświadczeniem (...) oraz pozostali 2 na umowę zlecenie (...) (ostatnie 2 osoby to pracownicy [...], wszyscy posiadają wiedzę i doświadczenie w pracy z naszą grupą docelową z naszego regiony) -8 mentorów/TZW/coach-ów, -3 pośredników pracy (...). W związku z powyższym oraz biorąc również pod uwagę fakt specyfiki pracy osób wykonujących pracę doradców zawodowych, psychologów i coachów zadośćuczyniono wymogom Instrukcji odnoszącym się do potencjału kadrowego. Za zasadne natomiast należy uznać uwagi dotyczące niezbędnego zaplecza technicznego do zapewnienia realizacji działań (wynajem sal na potrzeby realizacji projektu), czego nie podważono w proteście. Uznając uwagi oceniających za niezasadne dokonano korekty punktacji w ramach subkryterium nr 1 przyznając 3 punkty na 4 możliwe do uzyskania od pierwszego oceniającego. W ramach całego kryterium Zdolność do efektywnej realizacji projektu wniosek otrzymuje 9 punktów na 10 możliwych do uzyskania od obu oceniających. Czwartym kryterium, z oceną którego się nie zgodzono w proteście jest Kwalifikowalność wydatków. W proteście zakwestionowano ocenę drugiego oceniającego w ramach subkryterium nr 2. Uzasadnienie oceniającego jest tożsame z jego uwagami podniesionymi w ramach oceny kryterium Adekwatność opisu i doboru zadań. Oceniający wskazał analogiczne wątpliwości dotyczące zadań numer 5 i 6 w zakresie adekwatności wsparcia zaplanowanego w projekcie w stosunku do zdiagnozowanych potrzeb grupy docelowej w zakresie podniesienia kwalifikacji, kompetencji. W proteście wskazano, że za jedną uwagę punkty zostały odjęte dwukrotnie. Po weryfikacji wniosku, organ stwierdził, iż uwagi oceniającego są niezasadne. Za błąd oceniającego należy uznać pominięcie wsparcia stażowego w podnoszeniu kompetencji uczestników. Niezasadna jest uwaga dotyczącą wskazania konkretnej liczby uczestników poszczególnych form wsparcia. W harmonogramie rzeczowo-finansowym ([...]), gdzie liczba uczestników objętych wsparciem w ramach zadań nr 5 i nr 6 została wprost wskazana w treści wniosku. W związku z powyższym dokonano korekty drugiego oceniającego w ramach subkryterium nr 2 przyznając 5 punktów na 5 możliwych do uzyskania. W ramach całego kryterium Kwalifikowalność wydatków otrzymuje 8 punktów na 8 możliwych do uzyskania od obu oceniających. Reasumując w wyniku rozstrzygnięcia protestu, dokonano korekty punktacji w ramach kryteriów: 1) Adekwatność doboru grupy docelowej - przyznano 10 punktów na 10 możliwych do uzyskania od obu oceniających; 2) Adekwatność opisu i doboru zadań - przyznano 8 punktów na 8 możliwych do uzyskania od obu oceniających; 3) Zdolność do efektywnej realizacji projektu - przyznano 9 punktów na 10 możliwych do uzyskania od obu oceniających; 4) Kwalifikowalność wydatków - przyznano 8 punktów na 8 możliwych do uzyskania od obu oceniających. W związku z powyższym po weryfikacji oceny przeprowadzonej w ramach procedury odwoławczej projekt uzyskał łącznie 165 pkt. na 190 możliwych do uzyskania. Pomimo faktu, iż punktacja, jaką uzyskał projekt została podwyższona, jednak na chwilę obecną nie ma możliwości skierowana projektu do dofinansowania, ponieważ pula środków w przedmiotowym konkursie została wyczerpana. Wnioskodawczyni złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie - art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 poprzez jego niezastosowanie, gdyż IRP rozpoznała protest i go nie uwzględniła; - art. 57 i art. 58 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - art. 37 ustawy wdrożeniowej, - postanowienia Regulaminu Konkursu - Rozdziału 3 "Procedura Wyboru Projektów" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie Skarżąca w uzasadnieniu złożonej skargi wskazała, iż w złożonym proteście kwestionowała prawidłowość oceny w ramach czterech kryteriów: Adekwatność doboru grupy docelowej, Adekwatność opisu i doboru zadań, Zdolność do efektywnej realizacji projektu i Kwalifikowalność wydatków. W jej opinii, nieuwzględnienie protestu przez IRP jest sprzeczne z uzasadnieniem tego rozstrzygnięcia, w którym IRP uwzględnia uwagi skarżącej, co do oceny poszczególnych kryteriów. Nadto IRP dokonała podwyższenia punktów, co oznacza, że protest winien być uwzględniony, a w przypadku wyczerpania alokacji w konkursie zastosowanie powinien znaleźć art. 66 ust. 2 ww. ustawy wdrożeniowej. Skarżąca przedstawiła również szereg zarzutów dotyczących oceny jej wniosku przez IOK, a potwierdzeniem ich zasadności jest właśnie rozstrzygnięcie protestu, w którym IRP dostrzegła błędy w ocenie wniosku. Skarżąca podniosła także zarzut dotyczący niezasadnego wydłużenia terminu "rozpoznania" protestu, co w jej ocenie stanowi naruszenie zasady bezstronności. Skarżąca wskazała, iż w jej ocenie IOK powinna skorzystać z zapisów Regulaminu konkursu, w szczególności zaś z zapisów ust. 15 Regulaminu i w uzasadnionych przypadkach wydłużyć termin, o którym mowa w ust. 14 (termin na zatwierdzenie listy ocenionych projektów). W konsekwencji wnosiła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, względnie o stwierdzenie także, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instancję. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014r., poz. 1146 ze zm.), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy z o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Wedle art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Powyższa regulacja oznacza, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi (pośredniczącą lub wdrażającą) w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przystępując do kontroli oceny wniosku o dofinansowanie należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu wniosła protest w terminie przewidzianym ustawą, który został rozpatrzony rozstrzygnięciem o nieuwzględnieniu protestu i w ustawowym terminie złożyła skargę do WSA w Krakowie. Skarga nie jest uzasadniona. Istota artykułowanych w skardze zarzutów sprowadzała się do wskazywania sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem [...] (IRP), a jego uzasadnieniem – zdaniem skarżącej skoro uwzględniono jej uwagi, co do oceny poszczególnych kryteriów i dokonano podwyższenia punktacji, to protest winien być uwzględniony, a w przypadku wyczerpania alokacji w konkursie, zastosowanie powinien znaleźć art. 66 ust. 2 ww. ustawy wdrożeniowej. Wedle tego ostatniego przepisu w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania: właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Z literalnego już tylko brzmienia przywołanej regulacji normatywnej wynika więc, że chodzi o wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania (poddziałania), nie zaś w ramach konkursu. Skoro tak, to uprawnione jest stanowisko IRP, że wyczerpanie alokacji jedynie w ramach konkursu nie umożliwia organowi pozostawienia protestu bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ zawarł twierdzenie, że w niniejszej sprawie nie doszło do wyczerpania alokacji w ramach konkursu, co wprost wynika z uzasadnienia uchwały Zarządu [...] nr [...] z [...].07.2020r. W piśmie procesowym z [...] stycznia 2021r. I. R. P. wyjaśniła, że na dzień wydawania zaskarżonego aktu nie było jednak w ramach konkursu dość środków, aby przyznać skarżącej dofinansowanie, co uniemożliwiło dokonanie oceny pozytywnej, a zarazem uniemożliwiało pozostawienie protestu bez rozpatrzenia w świetle brzmienia art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Późniejsze uwolnienie środków finansowych związane było z odstąpieniem od podpisania umowy o dofinansowanie przez jeden z podmiotów, który uzyskał ocenę pozytywną i był rekomendowany do dofinansowania. Wywody skarżącej dotyczące zmiany listy podstawowej przedstawiane przez pryzmat brzmienia treści uchwał Zarządu [...] z [...]11 i [...].12.2020r. są prawnie irrelewantne, gdyż dotyczą okoliczności zaistniałych już po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezasadny jest także drugi ze wskazanych wyżej zarzutów, a to dotyczący nieuwzględnienia protestu. Wedle art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej negatywną oceną projektu jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Zarzut ten oceniony być musi także przez pryzmat brzmienia zapisów regulaminu konkursu, zwłaszcza podrozdziału 3.2 ust 18., wedle którego lista projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów podlega aktualizacji, lecz dopiero po zakończeniu rozpatrywania wszystkich protestów. Zapis ten słusznie legł u podstaw kontestowanego przez skarżącą rozstrzygnięcia. Trafnie zauważa organ, że odmienne rozstrzygnięcie, tj. uwzględnienie protestu mogłoby mieć miejsce jedynie w przypadku przyznania projektowi skarżącej dofinansowania, co z uwagi na brak dostępnej w konkursie alokacji było niemożliwe. Chybione jest stanowisko skarżącej w przedmiocie naruszenia zapisów regulaminu konkursu w zakresie podrozdziału 3.2 ust.15 w związku z ust.14, co manifestować się miało brakiem wydłużenia terminu na przedłożenie Zarządowi [...] do zatwierdzenia listy projektów, aby uwzględnić na niej także projekt skarżącej po rozstrzygnięciu protestu. Sąd podziela stanowisko organu, że o negatywnej ocenie projektu przesądza dopiero zatwierdzenie listy projektów, wszak dopiero wtedy można stwierdzić, czy dany projekt uzyskując odpowiednią liczbę punktów, otrzymał także dofinansowanie. Zatem na liście przewidzianej w podrozdziale 3.2 ust.15 w związku z ust.14 regulaminu konkursu nie może być projektów zweryfikowanych rozstrzygnięciem protestu; dopiero przecież jej zatwierdzenie daje możliwość wniesienia protestu, na co wskazuje ust.18 podrozdziału 3.2 regulaminu. Zauważyć także należy, że w myśl art.65 ustawy wdrożeniowej procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. Całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem na przyjęcie, że I. R. P. skarżącej działała bez naruszenia przepisów prawa. Argumentacja organu nie jest dowolna, bowiem szczegółowo odnosi się do przedłożonego wniosku aplikacyjnego. Ponadto jest ona wyczerpująca, przekonująca, spójna i logiczna, a przy tym uzasadniona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz obiektywnymi regułami wiedzy. Nie sposób też przyjąć, by ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo. Samo przekonanie skarżącej o słuszności jej racji nie jest ku temu wystarczające. Sąd nie dopatrzył się wobec tego naruszenia przywołanego art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej Mając powyższe na uwadze oddalono skargę w oparciu o art. 61 ust. 8 p.2 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020.