I SA/Kr 1079/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1079/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r., sprawy ze skargi W.M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 29 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -, , , , , , Decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r. nr [...] Wójt Gminy L. ustalił skarżącemu W.M. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego (podatek rolny, leśny i od nieruchomości) na rok 2014, w kwocie 906 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Podniósł, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla wydania decyzji. W ocenie skarżącego wymieniony w ww. decyzji las nie mógł być opodatkowany ponieważ "rosnące w nim drzewa i krzaki nie mają żadnej wartości drewna tartacznego". Dodatkowo skarżący zaznaczał, że wymienione również w decyzji grunty rolne nie były użytkami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.). Skarżący uznał w związku z tym, że należące do niego grunty leśne winy zostać zwolnione z opodatkowania podatkiem leśnym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 465). Z kolei grunty rolne powinny były zostać zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym, ponieważ skarżący zaprzestał na nich produkcji rolnej. Skarżący dodawał, że jest emerytem, osobą niepełnosprawną, nie posiada domu i mieszka w starej, kontenerowej budzie, zatem również zasady współżycia społecznego przemawiają za nieobciążaniem go podatkiem. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący wniósł o przeprowadzenie wizji lokalnej na gruntach oraz z dokumentów: orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i odcinka od przekazu pocztowego emerytury. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2014 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ podkreślał, że skarżący właściwie nie kwestionował danych zawartych w decyzji – wnosił jedynie o zwolnienie go z obowiązku opłacania podatku. Organ dodawał, że na podstawie znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w B.,sporządzonego według stanu na dzień 13 marca 2014 r. dane przyjęte do opodatkowania były zgodne z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu organ stwierdził, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji dowiodło, że skarżący nie spełnił warunków zwolnienia z podatku rolnego, jak i leśnego. Z materiału dowodowego niezbicie wynikało, że działki leśne nr 157, 159/2, 195 , 196, 202, 631 były zgodne z uproszczonym planem urządzenia lasu i istniała możliwość pozyskania drewna w ilości 65 m3 zarówno opałowego jak i budowlanego. Nadto w wyniku oględzin (w 2004 r.) na działkach będących własnością skarżącego stwierdzono brak upraw rolnych, co wskazywało, że skarżący zaprzestał produkcji rolnej. Przeprowadzający wówczas oględziny pracownicy Urzędu Gminy w Lipnicy Murowanej pouczyli skarżącego, że wobec zaprzestania produkcji rolnej winien zwrócić się do Starosty Powiatowego w Bochni o zmianę rodzaju użytków w ewidencji gruntów, co znacząco wpłynie na obniżenie podatku. Ponowne oględziny nie miały wiec znaczenia, co najwyżej mogły zostać przeprowadzone w odrębnym postępowaniu – o zastosowanie ulgi podatkowej z art. 67 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - wszczętym z wniosku skarżącego. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu powołał się na "wizję lokalną" z 2004 r. i posiadane dokumenty potwierdzające jego uprawnienia emerytalne. W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie była zasadna. Na wstępie Sąd podkreśla, że dane o powierzchni gruntów i ich rodzaju (użytki rolne, las) były zgodne z znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami pochodzącymi z ewidencji gruntów (wypis z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w B.). Okoliczności tych zresztą skarżący nie kwestionował. Wskazywał natomiast, że faktycznie nie użytkuje gruntów rolnych i nie prowadzi gospodarki leśnej. Organy miały jednak rację odwołując się do dokumentacji starostwa powiatowego, jako wiążącej w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1289 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Konsekwentnie zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podobnie, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Wprawdzie sądy administracyjne dopuszczają pewne wyjątki w zakresie związania organów podatkowych treścią zapisów ewidencji gruntów, ale dotyczy to danych, które: - nie mogą zostać ujawnione ( ze względu na treść obowiązujących regulacji prawnych) w ewidencji gruntów i budynków (np. drogi wewnętrzne); - oznaczenia właścicieli (w tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej). Żadna z tych sytuacji nie dotyczyła skarżącego. Dodać przy tym należy, że skarżący był informowany już w 2004 r. (odpis protokołu oględzin – str. 2), że może wystąpić o zmianę zapisów w ewidencji gruntów "co wpłynie na znaczne obniżenie podatków". Z akt wynika również, że skarżący nie składał odrębnego wniosku o zastosowanie zwolnienia podatkowego z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym. Zwolnienie to stosuje się tylko na odrębny wniosek podatnika i jest ono ograniczone czasowo ("na okres nie dłuższy niż 3 lata, w stosunku do tych samych gruntów"). Z akt nie wynika również (ww. protokół oględzin z 2004 r., na który powoływał się skarżący) aby na działkach oznaczonych w ewidencji jako leśne znajdował się las w wieku do 40 lat. W protokole tym stwierdzono bowiem, że stan działek leśnych (wymienionych szczegółowo) jest zgodny z uproszczonym planem urządzenia lasu (stwierdzono również możliwość prowadzenia gospodarki leśnej). W ocenie Sądu trudna sytuacja finansowa skarżącego może co najwyżej być podstawą do złożenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w trybie art. 67a Ordynacji podatkowej, na co również organy zwracały uwagę skarżącemu. Zgodnie bowiem z tym przepisem organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może m.in. umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Postępowanie to jest wprawdzie znacznie tańsze od postępowania w sprawie zmian ewidencji gruntów (praktycznie nie wymaga żadnych opłat), ale nie zawsze może przynieść spodziewany przez podatnika efekt. W ocenie Sądu skarżący skoro jest właścicielem ponad 8 ha gruntów powinien rozważyć zaciągnięcie pożyczki w celu sfinansowania dokumentacji geodezyjnej lub podjąć starania aby uzyskać dofinansowanie unijne co pozwoliłoby na zapłatę należnego podatku. Z powyższych przyczyn Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 720 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.