I SA/Kr 1085/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędzia: WSA Inga Gołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. skargę oddala Prezydent Miasta N. decyzją z dnia 20 marca 2018 r., znak: [...] ustalił solidarnie W. i A. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2018 w kwocie [...]zł (za okres od 1.01.2018 do 31.12.2018 tj. za 12 miesięcy). W uzasadnieniu organ i Instancji wyjaśnił, że przedmioty opodatkowania tj. powierzchnię budynków, gruntów oraz budowli stanowiących współwłasność wskazanych w decyzji podatników zobowiązanych solidarnie ustalił w oparciu o sporządzoną przez podatników informację podatkową IN-1, danych zawartych w ewidencji gruntów, zapisy z dziennika budowy Nr [...] z dnia 10.11.2017 świadczące o zakończeniu budowy, oświadczenie Kierownika Budowy z dnia 15.11.2017 o całkowitym zakończeniu budowy, oraz decyzji [...] z 3 stycznia 2018 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. w przedmiocie udzielenia inwestorowi A. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe-Wytwórcze "G. " A. G. z siedzibą przy ul. [...] pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-handlowego z częścią administracyjną-socjalno-magazynową - kat. XVII/XVIII o pow. użytkowej 1.017,35 m2 zlokalizowanego w N. przy ul. [...] na działce nr [...] obr.[...]. Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyli W. i A. G. wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji organu I instancji odnośnie naliczenia podatku od nieruchomości za rok 2018 pod adresem N. - ul. [...], co do części powierzchni nieruchomości określonej przez organ I instancji, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, oraz odnośnie naliczenia podatku od obiektu budowlanego na nieruchomości pod adresem [...] za 2018r. Odwołujący zarzucili naruszenie: - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wyjaśnienie przez organ I instancji wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, jak również sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uchybiający jego wymogom, - istotne błędy w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, polegające na całkowicie bezpodstawnym przyjęciu, iż nieruchomość odwołującego pod adresem [...], w 2018r. jest wykorzystywana w jakikolwiek sposób na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy w rzeczywistości dotychczas prowadzona pod tym adresem działalność gospodarcza od miesiąca stycznia 2018r. jest prowadzona pod adresem [...], a co za tym idzie nieruchomość pod adresem [...] jest w całości wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe, - art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące nietrafnym przyjęciem, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budynku usługowo - handlowego z częścią administracyjno-socjalno-magazynową położonego przy ul. [...] w N. powstał z dniem 1 stycznia 2018 r., albowiem zakończenie jego budowy nastąpiło w 2017 r. W ocenie skarżących datą zakończenia budowy budynku na nieruchomości pod adresem [...] jest data wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. decyzji Nr [...] z dnia 3 stycznia 2018 r. w przedmiocie udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo handlowego z częścią administracyjno-socjalno-magazynową. W związku z powyższym, obowiązek zapłaty podatku od przedmiotowej nieruchomości budynkowej dla podatnika powstanie z dniem 1 stycznia 2019r. a nie za 2018r. Z kolei w rzeczywistości prowadzona działalność gospodarcza od miesiąca stycznia 2018r. ma miejsce pod adresem [...], a co za tym idzie nieruchomość pod adresem [...] jest w całości wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 lipca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 w związku z art.234 Ordynacji podatkowej, art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 ust 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5, art. 6 ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 3 ust. 2, art. 55 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchwały Nr XL.VIII/491/2017 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małopol. z 8 grudnia 2017 r., poz. 8308), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Kolegium, co do spornego budynku o charakterze usługowo- handlowym położonym w N. przy ul. [...], a stanowiącym współwłasność odwołujących się stron mógł znaleźć zastosowanie przepis art. 6 ust 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W aktach sprawy znajduje się wykaz zmian w danych z Ewidencji Gruntów i Budynków prowadzonej przez Starostę N. według stanu na dzień 26 stycznia 2018 r. dla jednostki rejestrowej [...], z której wynika, iż A. i W. G. są współwłaścicielami między innymi budynku handlowo-usługowego położonego w N. przy ul. [...] o pow. zabudowy 1091.1 m2 oraz pow. użytkowej 1.017.35 m2 położonego na działce nr [...] obr.[...] Z przedłożonych zaś akt sprawy w tym uzasadnienia decyzji nr.[...] Znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 3 stycznia 2018 wynika, że wnioskiem z 6 grudnia 2017 r. uzupełnionym wnioskami z 12 i 22 grudnia 2017r. inwestor PUHW "G. " A. G. wystąpił do Inspektoratu o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-handlowego o pow. użytkowej 1.017,35m2 położonego przy ul [...] w N. na działce nr.[...] obr.[...]. Z oby tych dokumentów wynika charakter tego budynku oraz jego powierzchnia użytkowa. Z zebranego materiału dowodowego wynika również, że budynek ten jest w posiadaniu czynnego przedsiębiorcy, co przesądza o zastosowaniu podwyższonej stawki podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości od powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku. Co do spornej daty zakończenia budowy i związanego z tym momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, to w ocenie organu moment ten określony jest w art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Wedle organu w rozpatrywanej sprawie, z dowodu w postaci zapisu z dziennika budowy Nr.[...] prowadzonego przez kierownika budowy S. K. wynika z dnia 10.11.2017 wynika, że w spornym budynku zakończono prace montażowe i instalacyjne oraz że można go zgłosić do odbioru w trybie ustawy prawo budowlane. Wpis w dzienniku budowy z dnia 15.11.2017r. potwierdza, że zakończono w nim (dzienniku budowy) dalsze wpisy oraz, że zamyka się dziennik budowy. W aktach sprawy znajduje się też oświadczenie kierownika budowy z dnia 15.11.2017r. o całkowitym zakończeniu prac budowlanych związanych z przedmiotowym obiektem budowlanym, budynkiem usługowo-handlowym z częścią administracyjno-socjalną położonym na działce nr.[...] obr .[...]. w N. przy ul. [...]. O ile podatnicy starają się podważyć wiarygodność opisanych wyżej dokumentów w zakresie daty zakończenia budowy, w tym własnego wniosku skierowanego do Inspektora Nadzoru Budowlanego dla N. o wydanie pozwolenia na użytkowanie z datą sporządzenia 6 grudnia 2017 oraz uzupełnionego 12 i 22 grudnia 2017r. to okoliczność, że w budynku trwają jeszcze wykończeniowe prace budowlane, a nawet, że budynek nie został w całości oddany do użytkowania nie ma znaczenia. Spełnione są bowiem dwa kryteria decydujące o powstaniu obowiązku podatkowego - istnieje budynek oraz rozpoczęto jego użytkowanie przed zakończeniem budowy. Te wyżej wskazane przez organ podatkowy dokumenty potwierdzają w ocenie Kolegium, że budowa spornego budynku została zakończona w roku 2017, a zatem powinien on podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2018 roku. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku wybudowanego z końcem 2017 roku wynosiła 1017,35m2. Przedmiotem opodatkowania w zaskarżonej decyzji stała się ustalona przez organ i instancji pow. użytkowa 933m2 przedmiotowego budynku położonego przy ul. [...] w N. . Mając jednak na względzie zapis art. 234 Ordynacji podatkowej( zakaz reformationis in peius), którym to związany jest organ odwoławczy, Kolegium postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W pozostałym zakresie podatek od nieruchomości za rok 2018 w tym od budynków pozostałych 220 m2 oraz mieszkalnych 79,70 m2 i gruntów pozostałych (841m2) położonych przy ul. [...] w N. oraz przy ul. [...] ustalony został również prawidłowo, a to w oparciu o złożone przez stronę i przyjęte przez organ wykazy nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli W. i A. G. przywołując zarzuty przedstawione uprzednio w odwołaniu. W uzasadnieniu powielono argumentację z odwołania, podkreślając brak jakichkolwiek dowodów na ustalenie, czy w budynku przy ul. [...] prowadzona jest działalność gospodarcza w spornym okresie, kiedy od stycznia 2018r. prowadzona jest ona pod adresem ul. [...] w nowo wybudowanym budynku. Podano także, iż informacja podatkowa na druku IN-1 sporządzona została przez skarżącego w siedzibie urzędu przy udziale pracownika urzędu i przy jego sugestii. A. G. poinformował urzędnika, iż wyrejestrował działalność spod adresu [...], przedkładając stosowny dokument, co do wycofania środków trwałych z tego adresu, a nie ma znaczenia zakończenie budowy, lecz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 tej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala Skarga jest nieuzasadniona. Istotą sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie była zarówno kwestia zastosowania prawa materialnego poprzez nałożenie podatku w stosunku do nieruchomości położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w N. , w sytuacji zarzucanego w skardze niespełnienia przesłanek do obciążenia podatkiem od nieruchomości budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak i respektowania przepisów postępowania w aspekcie ustalenia stanu faktycznego, rozpatrzenia w sposób wyczerpujący sprawy oraz należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Wskazać należy, iż w zakresie nieruchomości położonej przy ul. [...] w N. , istotnie organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących wskazywanego przeznaczenia mieszkalnego budynku i niewykorzystywania tej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz okoliczność ta nie miała wpływu na wysokość kwestionowanego podatku, gdyż jak wprost wynika z wyliczenia podatku przedstawionego w decyzji organu I instancji, podatek ten wymierzono od gruntów zwykłych, jak i co do pow. 79m 2 budynku mieszkalnego. Wobec tego podnoszone w skardze zarzuty odnoście nieprawidłowej kwalifikacji tej nieruchomości, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej były chybione. Co dotyczy drugiej nieruchomości, tj. położonej przy ul. [...], spór dotyczył oceny zasadności ustalenia, jaką datę należy wziąć pod uwagę przy rozstrzygnięciu momentu powstania obowiązku podatkowego w świetle art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Przepis ten w relacji do istniejącego budynku lub jego części, określa dwa zdarzenia stanowiące alternatywną podstawę powstania obowiązku podatkowego, a są nimi: zakończenie budowy budynku oraz rozpoczęcie jego użytkowania lub jego części. Obie wymienione przesłanki odnoszą się w istocie do różnych zdarzeń prawnych, które są od siebie niezależne. W tej sytuacji, wobec ich alternatywnego powołania w ww. przepisie, powstanie obowiązku podatkowego wiązać należy ze zdarzeniem, które się zmaterializowało wcześniej. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 września 2018 LEX nr 2562290). Co do przyjętej przez organy w kontrolowanej sprawie przesłanki zakończenia budowy przed 1 stycznia 2018r., to jak wskazał NSA w wyroku z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3785/14 zakres znaczeniowy terminu "zakończenie budowy" powinien być interpretowany przy zastosowaniu wykładni językowej, gdyż ustawodawca nie zawarł odpowiedniej definicji ustawowej. "Zakończyć" w języku polskim oznacza pewien etap procesu polegający na doprowadzeniu jakiejś czynności definitywnie do końca. Zakończenie budowy w tym znaczeniu to ostateczne wykonanie prac budowlanych prowadzących do stanu, w którym można powiedzieć, że dany obiekt budowlany istnieje (jest kompletny). Z pewnością o zakończeniu prac budowlanych może świadczyć wydanie pozwolenia na użytkowanie, umożliwiającego legalne korzystanie z obiektu, o którym mowa w art. 59 ustawy Prawo budowlane. O zakończeniu prac budowlanych można jednak mówić w rozpatrywanej sprawie już wcześniej. W szczególności należałoby odnieść się do art. 54 ustawy Prawo budowlane, który wprowadza obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy. Odwołując się zatem do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ prawidłowo wskazał, że zgodnie z jej art. 54 inwestor, który wybudował na podstawie pozwolenia na budowę obiekt budowlany, powinien zawiadomić organ administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu budowy. Dokumenty niezbędne, które winny być załączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego określa art. 57 ust. 1-3 Prawa budowlanego. W przywołanym przepisie stwierdza się m.in., że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego inwestor obowiązany jest dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy. Do zawiadomienia powinno zostać dołączone oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi polskimi normami, protokoły badań i sprawdzeń, dokumentacja geodezyjna, potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy. W rozpatrywanej sprawie, z dowodu w postaci zapisu z dziennika budowy Nr.[...] z 10.11.2017r., prowadzonego przez kierownika budowy S. K. wynika, że w spornym budynku zakończono prace montażowe i instalacyjne oraz że można go zgłosić do odbioru w trybie ustawy prawo budowlane. Z kolei wpis w dzienniku budowy z dnia 15.11.2017r. potwierdza, że zakończono w nim (dzienniku budowy) dalsze wpisy, oraz że zamyka się dziennik budowy. W aktach sprawy znajduje się też oświadczenie kierownika budowy z dnia 15.11.2017r. o całkowitym zakończeniu prac budowlanych związanych z przedmiotowym obiektem budowlanym, budynkiem usługowo-handlowym z częścią administracyjno-socjalną, położonym na działce nr.44 obr. 62. w N. przy ul. [...]. W świetle przedstawionych przepisów i przywołanych dowodów nie budzi wątpliwości, iż spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 II FSK 3239/15, LEX nr 2479023). Nadto istotnie, co akcentuje organ odwoławczy, jak wynika ze skargi sami skarżący nie kwestionują wiarygodności opisanych wyżej dokumentów w zakresie daty zakończenia budowy, w tym własnego wniosku skierowanego do Inspektora Nadzoru Budowlanego dla N. o wydanie pozwolenia na użytkowanie z datą sporządzenia 6 grudnia 2017 oraz uzupełnionego 12 i 22 grudnia 2017r. Zatem również w świetle tych faktów okoliczności podniesione w skardze, a dotyczące sugestii urzędnika przy składaniu zeznań podatkowych w zakresie spornych nieruchomości nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Podatnikom zapewniono także pełny udział w postępowaniu. W szczególności umożliwiono im składanie zeznań i wyjaśnień na piśmie, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami, a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych. Nie doszło zatem do naruszenia przywołanych w skardze zasad postepowania. Mając powyższe na względzie, sąd oddalił, skargę, na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.