I SA/Kr 1085/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. zwraca skarżącej ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 300,00 zł (słownie: trzysta złotych 00/100) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 czerwca 2021r. nr SKO. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania J. J. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 7 kwietnia 2021r. nr [...] odmawiającej zmiany decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 stycznia 2020r w sprawie wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020, działając na podstawie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2020r. poz. 1325 ze zm. dalej-O.p.) w związku z art. 207 oraz art. 233§1 pkt 1 O.p.- utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 7 kwietnia 2021r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił zmiany własnej decyzji nr [...] z dnia 2 stycznia 2020r w sprawie wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020. Organ stwierdził, że decyzją nr [...] z dnia 2 stycznia 2020r. Prezydent Miasta K. ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2020r. za nieruchomość stanowiącą kamienicę tj. budynek położony przy ul. [...]/[...] w K. na kwotę 20.375,00 zł na podstawie złożonego przez podatnika Formularza Informacja o Nieruchomościach osób fizycznych. W dniu 22 kwietnia 2020r. do organu podatkowego wpłynął formularz "Informacja o nieruchomościach osób fizycznych IN-1" wypełniony przez podatnika na okoliczność zaistniałej zmiany dotyczącej ww. nieruchomości, a stanowiącej fakt zmniejszenia powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej z 837,50m˛ do 414,46m˛. Okres, od którego zgłoszono zmianę to styczeń 2020r. Organ wystosował do podatnika wezwanie wnosząc o - przedłożenie ewidencji środków trwałych, wskazanie czy podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych ww. nieruchomości, wskazanie czy podatnik obciąża koszty uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wydatkami związanymi z utrzymaniem oraz nakładami remontowymi przedmiotowej nieruchomości. Organ wnosił o wskazanie, czy przeprowadzany remont związany jest z funkcjonowaniem obiektu D. A. S., wpisanego do ewidencji obiektów świadczących usług hotelarskie na terenie Gminy Miejskiej K.. Podatnik udzielił informacji iż "ze względu na przeprowadzaną przebudowę - jak w załączniku, część budynku w której jest hostel jest wyłączona z użytkowania, trwają prace budowlane". Wraz z wezwaniem przesłano pozwolenie na budowę, z którego wynika iż dnia 1 września 2017r. decyzją nr [...] udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego "Przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalno - usługowego z rozbudową w zabudowie plombowej o część usługową (handlową w poziomie parteru i hotelową na kondygnacjach wyższych) z lokalem mieszkalnym oraz zmianą sposobu użytkowania istniejących lokali mieszkalnych ma funkcję usługowo-hotelową, wraz z instalacjami przy ul. [...]/[...] w K., na działce nr [...] i [...] obręb 14 jednostka ewidencyjna K. . Pismem z dnia 20 stycznia 2021r. skierowano do podatnika kolejne wezwanie, w którym ponownie zapytano: czy przedmiotowa nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, czy dokonywano odpisów amortyzacyjnych, czy koszty utrzymania nieruchomości, wydatki związane z ww. nieruchomością w 2020r. stanowią koszty uzyskania przychodu w prowadzonej działalności, czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zostały ujęte jakiekolwiek nakłady remontowe, modernizacyjne związane z aktualną przebudową ww. nieruchomości w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodu oraz czy przeprowadzany remont związany jest z funkcjonowaniem obiektu D. A. S., wpisanego do ewidencji obiektów świadczących usług hotelarskie na terenie Gminy Miejskiej K.. Podatnik wskazał iż " (...) budynek przy ul S. jest ujęty w środkach trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, dokonywane były odpisy amortyzacyjne od tej nieruchomości, ale w lutym 2020r. środek trwały został całkowicie zamortyzowany. Koszty bieżącego utrzymania budynku (sklep) są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w bieżącym okresie. Natomiast koszty remontu i modernizacji budynku są zaliczane jako wydatki na środki trwałe w budowie i dopiero po zakończonej inwestycji będą dokonywane odpisy amortyzacyjne od powstałego środka trwałego. Obecnie budynek jest w przebudowie zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym przez wydział architektury w K.." Z ustaleń organu wynikało, że J. J. i E. J. są współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej budynek przy ul. [...]/M. B.-L. 24 w K.. Z faktem posiadania majątku nieruchomego wiąże się konieczność uiszczania świadczeń publiczno-prawnych należnych gminie, na terenie której dana nieruchomość jest położona. Właściwy w tym zakresie podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, co oznacza, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk jej posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku. Organ ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2020 wydał decyzję na podstawie obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2019r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2020 (M. P. poz. 738) oraz uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXVIII/719/19 z dnia 6 listopada 2019r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego poz. 8101) oraz Formularza Informacja o Nieruchomościach osób fizycznych złożonego przez podatnika. Tym samym dla w/w budynku uwzględniono stawkę podatkową przewidzianą od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. J. J. przekładając w 2020r. formularz IN-1 oraz wskazując powierzchnię 423,04 m˛ w rubryce przewidzianej dla lokali mieszkalnych chciał wyłączyć wskazaną powierzchnię z opodatkowania stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy nie podzielił stanowiska podatnika w zakresie obniżenia stawki podatkowej na skutek uzyskanego pozwolenia na budowę. Zgodnie z zapisem art. 254§1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Z treści powołanego przepisu wynika, że nie ma on charakteru samodzielnego. Możliwość jego zastosowania zależy od istnienia przepisów prawa, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm. dalej-u.p.o.l.) jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Z kolei ust. 3 określa, iż w przypadku zaistnienia zdarzenia w ciągu roku podatkowego mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Fakt zmiany sposobu użytkowania lokalu jest zdarzeniem mającym wpływ na obniżenie wysokości podatku, jednakże w omawianej sprawie powyższa przesłanka nie zachodzi albowiem nieruchomość zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Definicja budynków związanych z działalnością gospodarczą została zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...)". Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 ze zm., dalej-ustawa Prawo Przedsiębiorców). Na gruncie ustawy Prawo Przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zarówno ww. ustawa jak i poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej wskazują na te same cechy definiujące działalność gospodarczą. Przyjmuje się, że działalność gospodarcza zorganizowana jest wówczas, gdy podmiot tej działalności dopełnia wszelkich obowiązków rejestracyjnych i ewidencyjnych (w zakresie wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS lub CEIDG, rejestru statystycznego Regon), obowiązków związanych z uzyskaniem koncesji lub zezwolenia, a także zawarciem umowy rachunku bankowego, chociaż nie są to przesłanki przesądzające. Podmiot wykonujący działalność gospodarczą musi podjąć wiele czynności o charakterze organizacyjnym, których celem jest przygotowanie do wykonywania tej działalności. Zatem jako zorganizowanie działalności gospodarczej należy rozumieć czynności zmierzające do jej podjęcia i wykonywania. Sposób zorganizowania danej działalności wynika z jej przedmiotu, wymogów rynku oraz potrzeb prowadzącego taką działalność. W tym znaczeniu obejmuje ona także czynności przygotowawcze, np. oferowanie lokalu do najmu. Ciągłość działalności oznacza zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu, co nie wyklucza możliwości prowadzenia działalności tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przed podmiot celu. O zarobkowym charakterze działalności można natomiast mówić wówczas, gdy jest ona zdatna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Dla uznania, że dana nieruchomość jest zajęta na działalność gospodarczą nie jest wymogiem aby działalność gospodarcza była prowadzona przez właściciela-podatnika. Wystarczy, że taką działalność prowadzi posiadacz zależny. Zasadniczo w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l). W przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą koniecznym w tym zakresie jest ustalenie, czy wykorzystuje ona taki budynek lub lokal na swoje cele osobiste, czy też wykorzystywane są one do wykonywania działalności gospodarczej i są niezbędne, aby zrealizować cel takiej działalności. Znajdujący się w posiadaniu osoby fizycznej budynek mieszkalny (część budynku), może zostać uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., jeżeli stanowi elementem przedsiębiorstwa takiej osoby i jest bezpośrednio związany z wykorzystywaniem go w prowadzeniu działalności gospodarczej. Przedsiębiorca nie posiada potrzeb mieszkaniowych. Z pozwolenia na budowę jednoznacznie wynika iż, dokonana będzie: "przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalno- usługowego z rozbudową w zabudowie plombowej o część usługową (handlową w poziomie parteru i hotelową na kondygnacjach wyższych) z lokalem mieszkalnym oraz zmianą sposobu użytkowania istniejących lokali mieszkalnych ma funkcję usługową-hotelową." Budynek jest w środkach trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Budynek jest nadal wykorzystywany do wykonywania działalności gospodarczej i prace w nim wykonywane są niezbędne, aby zrealizować cel takiej działalności. Jak wskazał podatnik " ze względu naprowadzoną przebudowę (...) część budynku, w której był hostel jest wyłączona z użytkowania, trwają prace budowlane". Zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności Gospodarczej J. J. prowadzi działalność gospodarczą J. J. F. M. m.in w zakresie obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania. Nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i służy do realizacji określonych zadań gospodarczych m.in. działalność związana z zakwaterowaniem i jest przystosowywana w celu prowadzenia takiej działalności a podatnikiem jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą i wykorzystujący nieruchomość w takim celu, podmiot nie realizuje swoich potrzeb mieszkaniowych, co skutkuje koniecznością opodatkowania według najwyższych stawek zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l Od decyzji organu I instancji odwołanie w ustawowym terminie złożył podatnik wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji zmniejszającej naliczenie podatku od nieruchomości o powierzchnię I i II piętra przedmiotowej kamienicy o łącznej powierzchni 432,04m˛, ewentualnie naliczenie podatku od I i II piętra nieruchomości o łącznej powierzchni 432,04m˛ w wysokości ustalonej dla budynków mieszkalnych, z uwagi na przeznaczenie I i II piętra przedmiotowego budynku, tj. przeznaczenie mieszkalne. Uzasadniając odwołanie wyjaśnił, że we wrześniu 2019r. zostało rozebrane II piętro. Na przełomie grudnia 2019/ stycznia 2020r. została rozebrana część I piętra, prace rozbiórkowe zostały zakończone pod koniec marca 2020r. W związku z tym odwołujący się złożył formularz "Informacja o nieruchomościach osób fizycznych IN-1" do Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta K. i wniósł o zmniejszenie wymiaru podatku od powierzchni 432,04m˛, ponieważ zaistniała zmiana dotycząca ww. nieruchomości, tj. fakt zmniejszenia powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej z 837,50m˛ do 414,46m˛ Wszelkie prace zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym. Wszelkie ściany działowe oraz część ścian nośnych zostały wyburzone, zostały wybite otwory pod przyszłe okna (różnią się one poziomami w stosunku do okien sprzed rozpoczęcia robót budowlanych, obecnie zostały zabite deskami), brak na przedmiotowych piętrach instalacji, od strony podwórza brak jest części ściany zewnętrznej. Ściany zewnętrzne nie są otynkowane ani ocieplone. Klatka schodowa została zburzona i jest wykonywana od nowa tj. od piwnicy do poddasza. W związku z tak dużą ingerencją w I i II piętro, od końca 2019r. do chwili obecnej nie mam prawnej ani faktycznej możliwości użytkowania przedmiotowej powierzchni kamienicy dopóki nie zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przez uprawniony do tego organ. Stan budynku od pierwszego piętra wzwyż nie spełnia jakichkolwiek wymogów technicznych i nie mam możliwości korzystania z niego w jakiejkolwiek formie, a już z pewnością nie w formie dającej możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Przeznaczeniem budynku w zakresie I i II piętra od początku była funkcja mieszkalna. Dopiero dokonywana przebudowa i nadbudowa budynku miała w zamierzeniu doprowadzić do zmiany sposobu użytkowania istniejących na I i II piętrze lokali mieszkalnych na funkcję usługowo-hotelową. Powołany w zaskarżonej decyzji wpis do ewidencji obiektów świadczących usług hotelarskie na terenie Gminy Miejskiej K. dotyczący hostelu i argumentowanie że jest to związane z działalnością gospodarczą jest nieprawidłowe. Faktycznie działalność hostelu została zakończona już od początku 2020 roku. Brak wykreślenia z ewidencji zaraz po zakończeniu działalności hostelu jest wynikiem przeoczenia związanym z niewiedzą o takowym obowiązku oraz zamieszaniem jakim spowodowała pandemia Covid- 19, co wymagało podjęcia działań mających na celu ratowania płynności finansowej firmy. Wniosek o wykreślenie z ewidencji został złożony do odpowiedniego urzędu dopiero dnia 14 kwietnia 2021r., jednakże data ta nie pokrywa się z d a tą faktycznego zaprzestania działalności hostelu. Faktem jest, że w roku 2020 budynek w zakresie I i II piętra nie był wykorzystywany w celach prowadzonej działalności gospodarczej. W pozwoleniu na budowę jasno jest zaznaczona funkcja budynku tj. "Przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalno-usługowego z rozbudową w zabudowie plombowej o część usługową (handlową w poziomie parteru i hotelową na kondygnacjach wyższych) z lokalem mieszkalnym oraz zmianą sposobu użytkowania istniejących lokali mieszkalnych na funkcję usługowo-hotelową". Zmiana przeznaczenia lokali mieszkalnych na usługowo- hotelowe wiąże się z odbiorami właściwych urzędów m.in. odbiorem Państwowej Straży Pożarnej, Wojewódzkiej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej, Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, których obecnie budynek nie uzyskał. Skoro faktycznie w roku 2020 nie była prowadzona działalność gospodarcza polegająca na najmie krótkoterminowym to nie wydaje się być zasadne naliczanie podatku od nieruchomości w wysokości właściwej dla działalności gospodarczej, skoro przeznaczeniem pięter I i II jest funkcja mieszkalna. Organ I pierwszej instancji zaniechał dokonania oględzin budynku, która pozwoliłaby na całkowite i prawidłowe ustalenie w sprawie stanu faktycznego, mimo wysłuchania takowej prośby z mojej strony zawartej w rozmowie telefonicznej. Odwołujący przedłożył dokumentację fotograficzną dokumentującą wyżej przedstawiony stan budynku oraz skan projektu zatwierdzonego przez Urząd uwzględniający wyburzenie dachu i nadbudowę budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji przypomniało treść art. 254 O.p. wskazując, że w przedmiotowej sprawie decyzją nr [...] z dnia 2 stycznia 2020r. Prezydent Miasta K. ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2020r. za nieruchomość stanowiącą kamienicę tj. budynek położony przy ul. [...]/[...] w K. na kwotę 20.375,00 zł na podstawie złożonego przez J. J. Formularza Informacja o Nieruchomościach osób fizycznych. W dniu 22 kwietnia 2020r. do organu podatkowego wpłynął formularz wypełniony przez podatnika na okoliczność zaistniałej zmiany dotyczącej ww. nieruchomości, a stanowiącej fakt zmniejszenia powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej z 837,50m˛ do 414,46m˛. Okres, od którego zgłoszono zmianę to styczeń 2020r. Prace budowlane prowadzone na nieruchomości spowodowały, że w roku 2020 obiekt w zakresie I i II piętra nie spełniał powyższej definicji budynku, a zatem nie powinien w ogóle stanowić przedmiotu opodatkowania. Zdaniem Kolegium, przemijające pozbawienie budynku dachu czy przegród budowlanych w trakcie nadbudowy czy przebudowy budynku nie sprawia, że budynek przestaje nim być. Budynek przy ul. [...] w K. nie został bowiem całkowicie rozebrany, tylko istnieje, jest w remoncie i przebudowie. Podobne stany faktyczne znajdują odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Budynek, którego dotyczy postępowanie jest w trakcie remontu, powyższego stanu nikt nie neguje, wynika on z zebranego materiałem dowodowego i samego oświadczenia podatnika z dnia 27 stycznia 2021r. a także decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, kopii dokumentów uzyskanych z Wydziału Architektury stanowiących fragmenty dokumentacji projektowej oraz zawiadomienia o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych z dnia 8 stycznia 2018r. a także dokumentacji fotograficznej dostarczonej wraz z odwołaniem. Koszty remontu nieruchomości są ewidencjonowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej natomiast nieruchomość stanowi środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej J. J., który stwierdził w piśmie z dnia 27 stycznia 2021r., że "(...) budynek przy ul. [...] jest ujęty w środkach trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, dokonywane były odpisy amortyzacyjne od tej nieruchomości, ale w lutym 2020r. środek trwały został całkowicie zamortyzowany. Koszty bieżącego utrzymania budynku (sklep) są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w bieżącym okresie. Natomiast koszty remontu i modernizacji budynku są zaliczane jako wydatki na środki trwałe w budowie i dopiero po zakończonej inwestycji będą dokonywane odpisy amortyzacyjne od powstałego środka trwałego. Obecnie budynek jest w przebudowie zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym przez wydział architektury w K.." J. J. prowadzi działalność gospodarczą J. J. F. M. m.in w zakresie obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zakwaterowania czy sprzedaży detalicznej prowadzonej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności wskazano K., ul. [...] nr [...], poczta K.. Nieruchomość znajdująca się pod adresem, K., ul. [...] jest się w posiadaniu przedsiębiorcy i służy do realizacji określonych zadań gospodarczych natomiast podatnikiem jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą i wykorzystujący nieruchomość w takim celu, podmiot nie realizuje pod tym adresem swoich potrzeb mieszkaniowych. Budynek S. wykorzystywany jest do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy i stanowi składnik majątku przedsiębiorcy. Zakwalifikowanie przedmiotowej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, a co za tym idzie do zastosowania niższej stawki podatkowej nie jest możliwe, bowiem trwają w nim prace remontowe polegające na ich przystosowaniu do prowadzenia działalności u sług owo-hotel owej. Powyższe wynika także z pozwolenia na budowę i nadbudowę, które aktualnie obowiązuje, a zostało wydane na wskazane zamierzenie budowlane i w roku podatkowym 2020 na taki rodzaj robót budowlanych obowiązywało. W budynku przed remontem wykonywana była w kamienicy działalność m. in. w postaci najmu krótkoterminowego (D. A.-ogółem zajęte były 22 pokoje) oraz funkcjonującego na parterze budynku sklepu Lewiatan, dlatego stracił funkcję zaspokajania potrzeb mieszkaniowych i był w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem organu II instancji, decyzję Prezydenta Miasta K., którą odmówiono zmiany decyzji nr [...] z dnia 2 stycznia 2020r. w sprawie wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020 utrzymać w mocy, bowiem nie nastąpiła w przedmiotowej sprawie zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego. W skardze do Sądu, J. J. zaskarżając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 2021r. w całości, zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania: a) tj. art. 187§1, art. 191 O.p. poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; b) tj. art. 122, art. 187, art. 198 O.p. poprzez brak przeprowadzenia oględzin, które pozwoliłoby na całkowite i prawidłowe ustalenie w sprawie stanu faktycznego. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: a. tj. art. 1a ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 1a ust. 2a pkt 1) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) i b) u.p.o.l. poprzez uznanie przez organ II instancji że decyzja organu l instancji prawidłowo zakwalifikowała naliczanie podatku od nieruchomości w zakresie powierzchni l i II piętra według stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy powierzchnia l i II piętra ma przeznaczenie mieszkalne i powinna zostać zakwalifikowana do stawki podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych; b. tj. art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) i b) u.p.o.l. poprzez zastosowanie zawyżonych stawek podatku od nieruchomości tj. naliczanie ich w wysokości jak dla powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy, od powierzchni l i II piętra powinna być naliczana stawka dla budynków mieszkalnych; c. tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez zakwalifikowanie obiektu jako budynku, podczas gdy, w czasie trwania prac budowlanych obiekt m.in. nie posiadał dachu przez co nie spełniał wymogów definicji budynku W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak i decyzji organu l instancji w całości oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych Uzasadniając skargę jej autor podniósł, iż organ l instancji ustalił, że w sprawie nie ma sytuacji zmiany sposobu użytkowania budynku z uwagi na to, że nieruchomość jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ stwierdził, że przemijające pozbawienie budynku dachu czy przegród nie sprawia, że budynek przestaje nim być. Organ zauważył, że skarżący na przedmiotowej nieruchomości prowadził działalność w zakresie obiektów noclegowych i prowadził najem krótkoterminowy. W ocenie skarżącego organy obu instancji dopuściły się błędnej i wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także zaniechania w postaci braku przeprowadzenia oględzin przedmiotowej nieruchomości, które pozwoliłoby na całkowite i prawidłowe ustalenie w sprawie stanu faktycznego, a w szczególności potwierdziłyby fakty przedstawione przez skarżącego, a mianowicie, że l i II piętro budynku pełni funkcję mieszkalną oraz to, że budynek jest pozbawiony podstawowych elementów konstrukcyjnych takich jak np. dach, co pozbawia go cech pozwalających na jego kwalifikację jako budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt l u.p.o.l. Przeznaczeniem budynku w zakresie l i II piętra od początku była funkcja mieszkalna. Dopiero dokonywana przebudowa i nadbudowa budynku ma w zamierzeniu doprowadzić do zmiany sposobu użytkowania istniejących na l i II piętrze lokali mieszkalnych na funkcję usługowo-hotelową. Skarżący nadmienił, że przy obecnej bardzo trudnej sytuacji w branży turystycznej, w tym hotelarskiej, podjął działania projektowe zmierzające do powtórnej zmiany przeznaczenia budowanego budynku w zakresie l i II piętra z usługowo-hotelowego (jak w obecnie obowiązującym pozwoleniu na budowę) na dotychczasowe tj. mieszkalne. Powołany w decyzji organu l instancji wpis do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie na terenie Gminy Miejskiej K. dotyczący hostelu i argumentowanie że jest to związane z działalnością gospodarczą jest nieprawidłowe. W księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości w dziale pierwszym widnieje informacja, że sposób korzystania to B - TERENY MIESZKANIOWE, następnie w komentarzu do migracji otrzymujemy informację "W ŁAMIE 5 ISTNIEJE WPIS: DZ. ZABUDOWANA DOMEM MIESZKALNYM PRZY ULICY [...] OD ULICY [...]." W związku z tym, że l oraz II piętro przedmiotowego budynku nie jest przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej organ l instancji jaki i organ II instancji zastosował nieprawidłową stawkę naliczania podatku od nieruchomości tj. liczonej jak od powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej. Stawka podatku od nieruchomości w zakresie l i II piętra powinna być naliczana w wysokości przewidzianej dla budynków pełniących funkcje mieszkalne, gdyż takie było od początku przeznaczenie lokali położonych na l oraz II piętrze przedmiotowej nieruchomości. W związku z tak dużą ingerencją w l i II piętro, od końca 2019r. do chwili obecnej nie mam prawnej ani faktycznej możliwości użytkowania przedmiotowej powierzchni kamienicy dopóki nie zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przez uprawniony do tego organ. Stan budynku od pierwszego piętra wzwyż nie spełnia jakichkolwiek wymogów technicznych i nie mam możliwości korzystania z niego w jakiejkolwiek formie, a już z pewnością nie w formie dającej możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zażył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm. dalej-ustawa COVID-19). W kwestii dopuszczalności orzekania na posiedzeniu niejawnym skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020r. sygn. akt: II OPS 6/19 -dostępny w CBOSA, w dalszej części posługując się argumentacją zawartą w przytoczonej uchwale. Należy zatem wskazać, że uwzględniając zasadę jawności posiedzeń sądowych (art. 10§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i regułę rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy (art. 90§1 p.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny", za dopuszczalne uznać trzeba rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym, przy odpowiednim zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs? ust. 2 i 3 ustawy COVID-19. Z przepisów tych wynika odpowiednio, że: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust. 2 ) oraz "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs? ust. 3 ustawy COVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90§1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Ten standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany bowiem w będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału I wydał zarządzenie i skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym, Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i odpowiedź na nią. Zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145§1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325) lub też naruszenie prawa będące odstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji organu II i I instancji. Przystępując do rozważań należy przede wszystkim stwierdzić, że jak wynika z art. 165§2 O.p. wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Postanowienie takie jest aktem administracyjnym, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej, w zakresie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. To precyzyjne wskazanie przez organ okresu za jaki będzie toczyło się postępowanie uruchamia możliwość rzetelnego przygotowania się do czynności przeprowadzanych w toku postępowania podatkowego. Postanowienie, które wskazuje okres, którego dotyczy postępowanie jest gwarancją dla strony postępowania, że w toku tego postępowania organ nie wykroczy poza swoje uprawnienia ograniczone jego przedmiotem, zawężonym do konkretnego okresu, a decyzja administracyjna kończąca to postępowanie będzie mieściła się w okresie za jaki organ przeprowadził postępowanie. Wydawanie postanowienia o wszczęciu postępowania pozwala jasno określić termin wszczęcia postępowania i moment, od którego obowiązują zasady i gwarancje postępowania podatkowego. Wiadomo przede wszystkim, od kiedy biegną terminy do załatwienia sprawy podatkowej. W literaturze podatkowej przyjmuje się, że wszczęcie postępowania podatkowego jest zdarzeniem prawnym o wielkiej wadze formalnej i praktycznej, gdyż kształtuje pierwsze granice sprawy podatkowej, która ma być przedmiotem postępowania i załatwienia w drodze decyzji podatkowej (J. Zimmermann, Ordynacja podatkowa. Komentarz - Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 105). W przepisach Ordynacji podatkowej moment wszczęcia postępowania podatkowego został sformalizowany. Czynności dokonywane w postępowaniu, które de iure nie zostało wszczęte nie mogą wywoływać żadnych skutków prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt: II FSK 1242/06 - orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, nie może zakończyć się wydaniem decyzji postępowanie, które nie zostało wszczęte. W takiej sytuacji przyjąć należy, że w sprawie nie toczyło się postępowanie podatkowe, lecz jedynie dokonywane były czynności faktyczne. Zakończenie zaś tego postępowania decyzją administracyjną obejmującą okres, w stosunku do którego postępowanie nie zostało wszczęte, stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy, której nie ma. Inaczej mówiąc, chodzi o takie załatwienie, które nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy której nie ma, lecz do jej kontratypu - sprawy, która za sprawę podatkową została z naruszeniem prawa uznana. Czynności zaś dokonywane w ramach tej sprawy nie wywołują żadnych skutków prawnych. Skoro w niniejszej sprawie organ nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania wydana decyzja jest wadliwa. Samo zaś działanie organów, które prowadziły postępowanie podatkowe w zakresie nie objętym wszczętym postępowaniem, jest obarczone wadą, która miała wpływ na wynik postępowania. Co ważne sposób procedowania organów nie wskazuje w jakim trybie-czy postępowania zwykłego czy w nadzwyczajnym trybie prowadzono postępowania. Również podstawa prawna i przedmiot postępowania nie zostały sprecyzowane. Kolejną kwestią wymagającą omówienia jest zakres podmiotowy postępowania. Stroną postępowania, zgodnie z art. 133§1 O.p. jest między innymi, podatnik, który z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do którego czynność organu podatkowego się odnosi lub którego interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Postępowanie w przedmiocie czy to wznowienia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości, czy też określania nadpłaty niewątpliwie dotyczy interesu prawnego wszystkich podatników określonego podatku (w niniejszej sprawie podatku od nieruchomości), dlatego też stroną postępowania powinny być wszyscy współwłaściciele spornej nieruchomości a nie jedynie Skarżący, jak przyjęły to organy podatkowe I i II instancji. Z treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika, iż w przypadku współwłasności nieruchomości obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Solidarny obowiązek podatkowy wszystkich współwłaścicieli, będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości, określony w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zobowiązuje organ do objęcia postępowaniem podatkowym wszystkich współwłaścicieli (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016r. sygn. akt: II FSK 3146/14). Jednocześnie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności wszyscy współwłaściciele powinni być adresatami jednej decyzji, w której wysokość podatku od nieruchomości należy ustalić w jednej kwocie. Wszystkim też decyzja ta powinna być doręczona (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2018r. sygn. akt: I SA/Po 768/18; wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2018r. sygn. akt: II FSK 1336/17; wyrok NSA z dnia 17 maja 2018r. sygn. akt: II FSK 1087/16). W orzecznictwie wyrażany jest także pogląd, że nie ma żadnych przeszkód prawnych, aby w osobnych decyzjach ustalić wymiar podatku dla każdego ze współwłaścicieli, istotne jest, aby każdy z pozostałych współwłaścicieli, wobec solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe, posiadał wiedzę, iż takie decyzje zostały wystawione (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 maja 2016r. sygn. akt: I SA/Sz 286/16; wyrok NSA z dnia 22 maja 2015r. sygn. akt: II FSK 1210/13). Jak wynika z akt sprawy, decyzje organów I i II instancji zostały wydane tylko w stosunku do skarżącego z pominięciem jego żony, która jest współwłaścicielem nieruchomości (i nie przestała nim być). Solidarny obowiązek podatkowy wszystkich współwłaścicieli, będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości, określony w art. 3 ust. 4 u.p.o.l., zobowiązuje organ do objęcia postępowaniem podatkowym wszystkich współwłaścicieli (posiadaczy) i skierowania do nich decyzji. Reasumując, Sąd w niniejszej sprawie, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które skutkować musiało wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. W konsekwencji stwierdzonego naruszenia kontrola legalności ograniczyła się wyłącznie do kwestii procesowych, które Sąd uwzględnił z urzędu. Wskazane naruszenie prawa czyniło bowiem koniecznym uchylenie decyzji organów obu instancji, a w tej sytuacji zbędne i niecelowe jest badanie zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego. Wskazania co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.) wynikają z przedstawionych powyżej rozważań i sprowadzają się do rozpoznania sprawy – uprzednio prawidłowo wszczętej, z prawidłowo określonym kręgiem podmiotów w niej biorących udział, ze wskazaniem trybu w jakim ,,nowe" postępowanie zainicjowane złożeniem informacji o zmienionej powierzchni nieruchomości będzie prowadzone. Sąd nie odnosił się do kwestii przewlekłości postępowania z uwagi na brak wszczęcia tego postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205§1 w zw z art. 209 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 200,00 zł, na którą składa się uiszczony wpis od skargi. O zwrocie kwoty 300,00 zł tytułem nadpłaconego wpisu orzeczono w oparciu o art. 225 p.p.s.a