I SA/Kr 1090/12

Sygn. akt I SA/Kr 1090/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2012 r., sprawy ze skargi M.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 7 maja 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 12 stycznia 2012r., [...] Prezydent Miasta K. ustalił skarżącemu M.S. podatek od nieruchomości w kwocie 218 zł. Dla budynków mieszkalnych przyjęto stawkę podatku wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a dla komórki lokatorskiej i miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym przyjęto stawkę wynikającą z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ww. ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w K. o pow. 52.39 m2, garażu o powierzchni 24,59 m2, i komórki o powierzchni 3 m2. Organ dokonał wymiaru podatku na podstawie formularza "Informacja o nieruchomościach osób fizycznych" i danych z ewidencji gruntów i budynków. Podkreślono, że lokale takie jak garaże i piwnice, które są objęte odrębną księgą wieczystą, winny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla "budynków pozostałych", tj. określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych albowiem nie mają charakteru mieszkalnego. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o opodatkowanie komórki lokatorskiej stawką 0,62 zł za m2. Zdaniem skarżącego komórka lokatorska jest pomieszczeniem pomocniczym niezbędnym dla każdego mieszkania, jest zatem pomieszczeniem gospodarczym, a nie lokalem użytkowym. Decyzją z dnia 18 maja 2012r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono min., że komórka, jako odrębny przedmiot własności może stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy najmu, na skutek czego podmiotem korzystającym z komórki może stać się osoba, która nie ma nic wspólnego z budynkiem mieszkalnym i lokalami o charakterze mieszkaniowym. Wtedy też podatek w stawce przewidzianej dla budynków mieszkalnych i ich części byłby płacony przez użytkownika komórki o funkcjach typowo niemieszkalnych. Dlatego też uznano, że komórka lokatorska, dla której jest założona odrębna księga wieczysta podlega stawce podatku określonej w art. 5 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji odniesiono się także do kwestii opodatkowania miejsca w garażu, czego skarżący nie kwestionował. Zwrócił uwagę na funkcję jaką pełni komórka, tj. pomieszczenie pomocnicze, gospodarcze, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa domowego. Zdaniem skarżącego komórki lokatorskie nie mieszczą się w pojęciu "lokale pozostałe" zawartym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący podniósł, że NSA w uchwale z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II FPS 4/11 nie zajmował się komórkami lokatorskimi tylko garażami. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Odnosząc się do istoty sprawy Sąd stwierdza, iż przedmiotem sporu pozostawała kwestia rodzaju stawki podatkowej w podatku od nieruchomości, jak powinna być zastosowana względem komórki lokatorskiej, objętej odrębną księgą wieczystą, zlokalizowanej w budynku zawierającym lokale mieszkalne. W art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.", ustawodawca przewidział, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być nie tylko budynki i budowle jako pewna funkcjonalna jedność, lecz także części tych budynków i budowli. Podstawę opodatkowania dla budynków i ich części stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Ustawodawca w u.p.o.l. nałożył na radę gminy obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości poszczególnym przedmiotom opodatkowania, w tym także wobec budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l.) oraz wobec tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l.). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy stawek podatku od nieruchomości wobec poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązującego prawa miejscowego. Za najważniejsze kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Skoro bowiem ustawodawca rozdzielił przedmiot opodatkowania, wskazując na sposób wykorzystania budynku lub jego części, określeniu zatem sposobu wykorzystania budynku lub jego części należy nadać jurydyczne znaczenie (vide też wyrok WSA w Warszawie z 9 grudnia 2010r., sygn. III SA/Wa 2270/10). Za uwzględnieniem przesłanki sposobu wykorzystania danego lokalu przemawia art. 5 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania gruntu. Przeznaczenie części budynku (taka część może być – jak wyżej wyjaśniono - odrębnym przedmiotem opodatkowania) stanowi więc kryterium różnicujące stawkę podatkową. Ma rację organ, wskazując na art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i wynikające z tego przepisu znaczenie ewidencji w procesie wymiaru podatku, a także znaczenie wynikające z przepisów wykonawczych (rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. nr 38, poz. 454). Zgodnie z treścią cyt. artykułu podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowi ewidencja gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem mieszkania, komórki lokatorskiej i miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym znajdujących się w tym samym budynku mieszkalnym. W istocie skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie opodatkowania garażu nie mniej jednak organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji podatkowej), jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. Tym samym nie jest zasadny zarzut skarżącego, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się także do kwestii stawki podatkowej w podatku od ruchomości odnośnie garażu. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu błędnie powołał się na uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, która w ocenie skarżącego nie odnosi się do komórek lokatorskich, a do garaży. Sąd nie podziela tego zarzutu. Rację ma skarżący, że powołana uchwała nie rozstrzygała kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości komórek lokatorskich. Jednakże rozważania w niej zawarte znajdują zastosowanie w badanym zakresie albowiem skupiają się na kryterium funkcjonalnym oraz fakcie, że garaż może stanowić odrębny od mieszkania przedmiot własności, a tym samym może stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy najmu. Te dwie kwestie stanowią istotę rozstrzygnięcia także w odniesieniu do komórek lokatorskich. Komórka lokatorska, której właścicielem jest skarżący objęta jest odrębną (niż mieszkanie) księgą wieczystą. Może być zatem nabyta lub wynajęta przez osobę, która nie będzie posiadała prawa do lokalu mieszkalnego. Tym samym nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącego, że komórka lokatorska jest pomieszczeniem ściśle związanym z zajmowanym mieszkaniem jako "niezbędne pomieszczenie gospodarcze dla właściciela mieszkania". Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości fakt (czego nie kwestionuje też sam skarżący), że sama komórka lokatorska nie może spełniać funkcji mieszkalnej. Odnosząc się do argumentów wskazanych w skardze, Sąd nie dostrzega różnic pomiędzy komórką lokatorską, a garażem, w sytuacji gdy obydwa pomieszczenia stanowią przedmioty odrębnej własności. Bowiem - jak wymienia skarżący - zgromadzenie zapasów na zimę, przetworów oraz przechowywanie przedmiotów niepotrzebnych do codziennego użytku może mieć miejsce również w garażu. Jeżeli zatem garaż może pełnić funkcję komórki to nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącego, w którym kwestionuje on zaliczenie komórki lokatorskiej do "lokalów pozostałych" z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. uznając jednocześnie taką kwalifikację względem garażu. Sąd nie podziela także zarzutu, że komórka lokatorska nie mieści się w pojęciu "lokale pozostałe" zawartym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, określając maksymalne, rocznie stawki od budynków lub ich części: - mieszkalnych, - związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, - zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, - związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń oraz - pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Pozostałe budynki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., to budynki niemieszkalne i niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Są to przede wszystkim przydomowe komórki, garaże, domy letniskowe, jeśli oczywiście spełniają warunki przewidziane w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Znaczącą grupę nieruchomości zaliczanych do tych kategorii stanowią budynki należące do partii politycznych, organizacji społecznych, fundacji, stowarzyszeń, związków zawodowych, administracji rządowej, pod warunkiem że w tych budynkach nie jest prowadzona działalność gospodarcza ("Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek Leśny. Komentarz. Dudar G. Etel L. Presnarowicz S., ABC 2008r.). Reasumując stwierdzić należy, że komórka lokatorska, objęta odrębną księgą wieczystą zalicza się do "pozostałych budynków", wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., a zatem organ w zaskarżonej decyzji zastosował właściwą stawkę podatku od nieruchomości. Tym samym wobec braku stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.