I SA/Kr 1095/12

Sygn. akt I SA/Kr 1095/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r., sprawy ze skarg J. S., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 maja 2012 r. Nr [...],[...],[...], w przedmiocie podatku rolnego za 2012 r., - skargi oddala - Burmistrz Miasta decyzją z dnia 30 stycznia 2012 r., znak [...](Nr ewid.[...]) dokonał wymiaru podatku rolnego za rok 2012 r. ustalając wysokość podatku na kwotę 20,00 zł. W decyzji wskazano, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty rolne klasy IV o pow. 0,1453 ha fizycznych, tj. 0,1090 ha przeliczeniowych, zaś co do gruntów rolnych zaklasyfikowanych do klasy V o pow. 0,0260 ha fizycznych zastosowano zwolnienie od podatku rolnego. Kolejną decyzją z dnia 30 stycznia 2012 r., znak [...](Nr ewid.[...]) Burmistrz Miasta dokonał wymiaru podatku rolnego za rok 2012 r. ustalając wysokość podatku na kwotę 26,00 zł. W decyzji wskazano, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty rolne klasy ŁIII o pow. 0,1122 ha fizycznych, tj. 0,1403ha przeliczeniowych. Z kolei grunty rolne klasy V o pow. 0,1443 ha zostały zwolnione od podatku rolnego. Trzecią decyzją z dnia 30 stycznia 2012 r., znak [...](Nr ewid.[...]) Burmistrz Miasta dokonał wymiaru podatku rolnego za rok 2012 r. ustalając wysokość podatku na kwotę 7,00 zł. W decyzji wskazano, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty rolne klasy ŁIII o pow. 0,0983 ha fizycznych, tj. 0,0308 ha przeliczeniowych. Odwołania od powyższych decyzji złożył J. S.. Podatnik zarzucił, iż Burmistrz i Starosta swoimi decyzjami zagarnęli część działki Nr[...], a ponadto urzędnicy organu pierwszej instancji wykorzystują bezprawnie część działki na drogę publiczną, tj. ul. Zbożową. Zarzucił również, że Burmistrz i Starosta wykorzystują bezprawnie część działek objętych zaskarżonymi decyzjami na drogę publiczną, bowiem przedmiotowa droga nie została nigdy wytyczona i nie nazywa się ulicą Kopanina. W tym zakresie J. S. wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt. IISA/Kr 917/05 dotyczący ul. K. Organ pierwszej instancji działając na podstawie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej uchylił w całości własne decyzje z dnia 30 stycznia 2012 r., znak [...](Nr ewid.[...]), wskazując, że toku rozpatrywania odwołań dostrzegł, iż przeoczył fakt , że w ewidencji gruntów i budynków, w jednostce rejestrowej nr 2362 w obrębie C., obejmującym działki nr [...]o pow. 0,1453 oraz działki nr [...]o pow. 0,0260 ha jednym ze współwłaścicieli jest nieżyjąca już M. C. z udziałem 1/108, że w ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej nr 4599 w obrębie C. obejmującej działkę nr 3206/1 o pow. 0,2565 ha jednym z jej współwłaścicieli jest J. O. z udziałem 3091/9408, którego aktualne miejsce zameldowania nie zostało ustalone, a ponadto część działki nr [...]znajduje się w pasie gminnej drogi publicznej ulicy K., która została częściowo (128 m2) zajęta pod w/w drogę, a w części działka ta oznaczona jest symbolem jako użytek rolny klasy V, a więc podlega ustawowemu zwolnieniu na podstawie art. 12 ust.1 pkt.1 ustawy o podatku rolnym. Organ wskazał także, iż w ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej nr 1601 w obrębie C. obejmującej działkę nr [...]o pow. 0,0983 ha jej współwłaścicielami są : J. S., A. B., J. P., J. S., W. S., Z. S., M.S. i Ł. S.. Ponadto w jednostce rejestrowej jako osoba władająca - użytkownik z udziałem 1/1 wpisana jest B. C., co oznacza, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 1984 r. o podatku rolnym obowiązek podatkowy w podatku rolnym ciąży na posiadaczu samoistnym i kto tym posiadaczem faktycznie jest należy w okresie późniejszym wyjaśnić. Ponadto, wskazał, że działka nr [...] znajduje się w pasie gminnej drogi publicznej ulicy K. i została w części (orientacyjnie ok. 56 m2) zajęta pod w/w drogę, zaś w pozostałej części działka oznaczona jest symbolem jako użytek rolny klasy V, a więc podlega ustawowemu zwolnieniu na podstawie art. 12 ust. l pkt. l ustawy o podatku rolnym, do czasu zaś geodezyjnego wydzielenia gruntu zajętego pod drogę nie można dokładnie określić tej powierzchni. Odwołania od powyższych decyzji złożył J. S. wyrażając ogólne niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia i wskazując , że SKO winno merytorycznie rozpatrzyć odwołania. Odwołujący się ponownie przywołał argumenty zawarte w odwołaniach od decyzji z dnia 30 stycznia 2012 r. Decyzjami z dnia 11 maja 2012 r. Nr[...],[...] i [...] na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006, Nr 136 poz. 969 z późn. zm) art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) w zw. z art. 233 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. W ich uzasadnieniu, po przywołaniu przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne organ odwoławczy wskazał, iż przy ustaleniu wysokości podatku rolnego i od nieruchomości oprzeć należy się na informacji o gruntach, którą zobowiązany złożyć jest podatnik oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Zd. organu odwoławczego, wydając zaskarżone decyzje, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż dane z ewidencji gruntów na których się oparł nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu, a w sprawach , w których wydano zaskarżone decyzje zachodzi potrzeba ustalenia kręgu osób , będących podatnikami podatku rolnego oraz powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu, skoro części działek zostało zajęte pod drogę i zachodzi potrzeba formalnego wydzielenia tej części gruntu. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji zmuszony był wydać zaskarżone decyzje tj. uchylić decyzje z dnia 30 stycznia 2012r. Na powyższe decyzje J. S. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się ich uchylenia. Skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do kwestii wskazanych w odwołaniach tj. do spraw wykorzystywania działek stanowiących jego własność przez Burmistrza i Starostę bez opłat. Zarzucił także, iż przedstawił dokumenty tj wyciąg z ksiąg wieczystych, z treści którego nie wynika, by na działkach istniała jakakolwiek droga. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o mich oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Na zasadzie art. 111 §2 p.p.s.a. Sąd zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi na decyzje z dnia z dnia 11 maja 2012 r. Nr[...],[...]i [...], uznając, że pozostają one ze sobą w związku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , zważył co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. .2012, poz.270 t.j. ) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a, który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Stosownie do treści ar. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Analiza akt przeprowadzonych postępowań oraz zarzutów skarg doprowadziły Sąd do przekonania , iż skargi, jakkolwiek zaskarżone decyzje dotknięte są uchybieniami nie zasługują na uwzględnienie, gdyż uchybienia te nie mają wpływu na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowania podatkowe toczyły się w przedmiocie podatku rolnego, a po wydaniu decyzji przez organ I instancji i wniesieniu odwołań od tych decyzji przez skarżącego organ I instancji w ramach tzw. autokontroli, na zasadzie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz.U. Nr 8 poz.60 ze zm.) uchylił decyzje własne w sprawie wymiaru podatku rolnego. Stosownie do treści tego przepisu jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Z treści tego przepisu wynika zatem, iż może on mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości. Jeżeli natomiast organ podatkowy dojdzie do wniosku, że mógłby wprawdzie zmienić swoją decyzję, jednakże w zakresie niepokrywającym się w całości z żądaniem strony, nie będzie mógł dokonać weryfikacji własnej decyzji, lecz będzie obowiązany do przekazania odwołania organowi odwoławczemu. Dalszy bieg sprawy będą wówczas normowały przepisy procesowe dotyczące postępowania przed organem odwoławczym. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odwołaniach od decyzji z dnia 30 stycznia 2012 r. skarżący zarzucił, że kwestionuje te decyzje o ile wskazują , że na działkach stanowiących jego własność znajdują się drogi i ulice tj. ul. K. i ul. Z. , a zatem , że części działek objętych decyzjami wykorzystywana jest na cele publiczne bez zgody właściciela i wbrew danym wynikających z poświadczeń własności, a zatem , że błędnie została wskazana powierzchnia jego gruntów podlegających opodatkowaniu. Analiza treści uzasadnień decyzji organu I instancji z dnia 12 marca 2012 r. wskazuje , że podstawą uchylenia decyzji w trybie art. 226 – Ordynacji podatkowej było uwzględnieniu wskazanego wyżej zarzutu odwołań , na co wskazuje treść zawartych w uzasadnieniach twierdzeń : "...w wyniku porównania mapy ewidencyjnej z mapa zasadniczą oraz metryką drogi ustalono ,iż działka nr [...]o pow. 0,1453 ha przylega do ul. Z. lecz nie została zajęta pod przedmiotowa drogę" i w kolejnych dwóch decyzjach "... działka opodatkowana ww. decyzją znajduje się w pasie gminne drogi publicznej ul. K. i została częściowo zajęta pod ww. drogę.... Do czasu wydzielenia gruntu zajętego pod drogę nie można dokładnie określić tej powierzchni. ..." Tym samym należało uznać, że przesłanki z art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej , wobec uwzględnienia w całości odwołań skarżącego zostały spełnione. W okolicznościach sprawy wobec złożenia do Wojewody M. wniosku o uregulowanie stanu prawnego oraz konieczność wykonania stosownej dokumentacji geodezyjnej brak było jednak możliwości równoczesnego wydania decyzji merytorycznych tj. decyzji w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2012 r. W tym miejscu stwierdzić trzeba , że dostrzeżone przez organy obu instancji uchybienia odnoszące się do kręgu uczestników przedmiotowych postępowań podatkowych nie mogłyby być podstawa do uchylenia decyzji w trybie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem zarzutu w tym przedmiocie skarżący w swoim odwołaniu nie zgłaszał , a możliwość uchylenia bądź zmiany decyzji w trybie tego przepisu zachodzi tylko w sytuacji uwzględnienia w całości wniesionego odwołania. Równocześnie należy wskazać, że zaskarżone decyzje organu odwoławczego dotknięte są uchybieniami, ale ostatecznie Sąd uznał , że uchybienia te nie mają zasadniczego wpływu na wynik sprawy. I tak w decyzjach tych jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano przepisy ustawy o podatku rolnym i ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, a w uzasadnieniach decyzji skoncentrowano się na podstawie prawnej i przesłankach wymiaru podatku rolnego . Tymczasem przedmiotem rozpoznania sprawy co do jej istoty i rozstrzygnięcia były przesłanki określone w art. 226 Ordynacji podatkowej, który to przepis stanowił także postawę prawną decyzji. Organ odwoławczy wprawdzie przywołał ten przepis , ale jedynie w części historycznej uzasadnienia , przedstawiając przebieg postępowania i wskazując, że przepis ten zastosowany został przez organ I instancji. W tym stanie Sąd uznał, że uzasadnienia zaskarżonych decyzji uchybiają treści art. 210§4 Ordynacji podatkowej, który stanowi , że uzasadnienie prawne decyzji ma zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Także uzasadnienie decyzji organu I instancji dotknięte jest tym brakiem, bo choć w decyzjach prawidłowo powołano podstawę prawną rozstrzygnięcia to uzasadnienia nie zawierają żadnego jej wyjaśnienia . Uzasadnienia decyzji obu organów są lakoniczne i rację ma skarżący zarzucając, że organy nie odniosły się ,w stopniu możliwym na tym etapie sprawy, do zgłoszonych przez niego zarzutów. Oceniając jednak powyższe uchybienia Sąd uznał, że nie mają one wpływu na wynik sprawy i ocenę co do tego, że zaskarżone decyzje, jak i poprzedzające decyzje organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.