I SA/Kr 1102/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1102/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r., sprawy ze skargi J.K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 14 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, - skargę oddala - UZASADNIENIE. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej J.K. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28.11.2013r nr [...] wystawionego przez wierzyciela Wojewodę M., obejmującego należność z tytułu grzywny nałożonej w formie mandatu karnego w wysokości 50zł. W związku z powziętą informacją, iż Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 11.12.2013r o sygn. akt [...] uchylił prawomocny mandat karny nr 3015725 nałożony na zobowiązaną w dniu 12.10.2013 - postanowieniem z dnia 27.01.2014r nr [...] na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), umorzył postępowanie egzekucyjne. Na powyższe postanowienie zobowiązana wniosła zażalenie, w którym opisała okoliczności nie pozostające w bezpośrednim związku z prowadzonym przez organ egzekucyjny postępowaniem. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014r. nr [...], na podstawie art. 17 i art. 18 oraz art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 23 § 4 pkt 1 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 w/w ustawy - postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo jeżeli obowiązek nie istniał. W tych przypadkach organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne z urzędu, o ile stwierdzi wystąpienie którejś z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Z powyższego wynika, iż obowiązkiem organu egzekucyjnego było rozpatrzenie z urzędu wskazanej wyżej przesłanki umorzenia postępowania. W tym zakresie organ egzekucyjny wydał postanowienie w zgodzie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarga na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została złożona przez J.K., która zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji wydanego z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w zw. z art. 18 tej ustawy, w związku z art. 10 § 1 i art. 7 kpa, poprzez nie wyjaśnienie, jakie stanowisko zajmuje skarżąca przedstawiając do akt postanowienie Sądu Rejonowego w T., oraz - naruszenie przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt 1 i art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie, czy pismo skarżącej z 9.02 br. zatytułowane "zażalenie" nie zawiera skargi na czynności egzekucyjne po myśli art. 54 § 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi podano, iż art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wprawdzie daje organom możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego w wymienionych w przepisie przypadkach, jednak organ stosując ten przepis nawet w dobrej wierze, nie może nie stosować art. 10 kpa, który zapewnia stronom czynny udział w każdym stadium postępowania i daje możliwość zajęcia przez strony stanowiska co do zebranych dowodów i ustalonego stanu faktycznego. W skardze podano, że jeżeli sama skarżąca dostarczyła do organu postanowienie Sądu Rejonowego w swojej sprawie, to prawidłową czynnością byłoby sporządzenie przez pracownika urzędu odpowiedniej notatki służbowej na ten temat, co umożliwiłoby właściwe udokumentowanie przebiegu postępowania. Nadto wierzyciel w tej sprawie tj. Wojewoda M., przedstawił swoje stanowisko odpowiednim pismem dopiero w dniu 30.01.2014r., a więc po wydaniu postanowienia organu I instancji. Ponadto zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarżąca J.K. dnia 9.02.2014r. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej pismo zatytułowane "zażalenie", jednak znaczenie prawne pisma określa jego treść a nie sam tytuł dokumentu. Organ odwoławczy powinien wyjaśnić czy złożone przez skarżącą pismo faktycznie jest zażaleniem i czy nie zawiera skargi na czynności egzekucyjne w myśl powołanego wyżej przepisu. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd ja oddala. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Skoro utracił moc mandat karny nr 3015725 nałożony na skarżącą w dniu 12.10.2013r., to wygasł tym samym obowiązek podlegający egzekucji w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, co oznacza spełnienie przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Istotnie uprawnione jest stanowisko, że wystąpienie przesłanki stanowiącej podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do zakończenia postępowania egzekucyjnego poprzez jego umorzenia, bez względu na to, czy przesłanka ta zostanie stwierdzona z urzędu, czy też wyjdzie na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostanie zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Wobec tego organ egzekucyjny wydał postanowienie w zgodzie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast podniesione w skardze okoliczności, jako nie odnoszące się do przesłanek umorzenia postępowania z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. są prawnie irrelewantne, gdyż stanowisko wierzyciela nie jest obligatoryjne do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a kwestia zakwalifikowania konkretnych pism strony złożonych w trakcie postępowania egzekucyjnego może być podnoszona w odrębnym postępowaniu dotyczącym czy to skargi na czynności egzekucyjne, czy też przewlekłości postępowania lub bezczynności organu. Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w wyroku, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.