I SA/Kr 1104/04

Sygn. akt I SA/Kr 1104/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, Asesor WSA Beata Cieloch (spr), Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006r, sprawy ze skargi S. S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 25 czerwca 2004r nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, I .Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 133zł ( sto trzydzieści trzy złote ). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku wydaną na podstawie art. 67 i art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm) Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku S. S. odmówił zastosowania wnioskowanej ulgi poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za lata podatkowe 1999- 2001 w wysokości 531,60 zł oraz należnych odsetek w kwocie 608,60 zł . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono ,iż zobowiązany wystąpił z wnioskiem o udzielenie ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości oraz odsetek w podatku od środków transportowych za lata 1999- 2001 rozłożonych decyzją uznaniową z dnia [...].10.2003 roku na dwanaście rat. Z decyzji tej nie zapłacono żadnej raty . Niezapłacone raty w określonych terminach stały się zaległością podatkową. Ponadto powołano się na art.9 pkt.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. Nr 9 ,poz. 31 z późn. zm.) który stanowi, iż obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportu między innymi ciąży na osobach fizycznych , którzy są ich właścicielami. Zatem podatek ten jest nośnikiem elementów majątkowych wynikających z określonego tytułu prawnego posiadania środka transportu. Ponadto wskazano, iż podatek jest świadczeniem przymusowym, powszechnym , a ulgi podatkowe są wyjątkiem . Stwierdzono także ,iż nie było zamiarem organu podatkowego kwestionowanie trudnej sytuacji materialnej podatnika , wręcz przeciwnie organ starał się podatnikowi pomoc i rozłożył powyższy podatek na raty. Ponadto podniesiono ,iż rozpatrzenie powyższego wniosku stawiałoby podatnika w bardzo uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do pozostałych podatników , którzy także pomimo trudności zdrowotnych jak i finansowych regulują swoje zobowiązania podatkowe. Zdaniem organu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły żadne nowe nadzwyczajne , niezależne od podatnika przypadki , które upoważniłyby organ podatkowy do pozytywnego załatwienia wniosku. Od powyższej decyzji odwołał się S. S. i wniósł o wyrażenie zgody na umorzenie odsetek oraz o rozłożenie na raty kwoty głównej zaległości. Odwołujący się podniósł, że nie pracuje , jego żona przebywa na zasiłku przedemerytalnym i ma na utrzymaniu córkę. Podatnik ponadto podniósł , że podatku nie płacił, bowiem nie wiedział, iż ma taki obowiązek. Decyzją z dnia 25 czerwca 2004 roku [...] Samorządowe Kolegium w Krakowie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy . W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził ,iż przedmiotowa decyzja jest prawidłowa ,albowiem z godnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9, poz. 31 z póż. zm.), obowiązek podatkowy od środków transportowych ciąży na właścicielach środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został stale wycofany z ruchu lub zbyty. Z kolei ustęp 5 art. 9 cytowanej wyżej ustawy, nakłada na osoby objęte podatkiem z tytułu posiadania środków transportowych, obowiązek informowania właściwego organu o zaistnieniu wszelkich okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło także, że zaskarżona decyzja, dotycząca odmowy umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami została wydana w oparciu o treść art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, który stanowi, że umarzanie zaległości podatkowych, na wniosek podatnika jest możliwe w sytuacji, gdy przemawia za tym ważny interes podatnika lub interes publiczny. Zdaniem organu II instancji nieostre pojęcia "ważnego interesu podatnika" i " interesu publicznego" podane przez ustawodawcę w treści cyt. wyżej przepisu art. 67 ustawy- Ordynacja podatkowa mające szeroki zakres znaczeniowy zostały interpretowane stosownie do okoliczności sprawy. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji bowiem wynika, że organ I instancji ustalił, iż w tej sprawie nie zaszła przesłanka " ważnego interesu podatnika ", ani też przesłanka " interesu publicznego". Uzasadniając takie twierdzenie organ podatkowy I instancji stwierdził, że we wniosku o umorzenie istniejących zaległości S. S. nie przedstawił argumentów, które przekonałyby organ podatkowy do zastosowania ulgi w postaci umorzenia podatku. Tak, więc w rozpatrywanej sprawie nie można było przyjąć, że ocena istnienia przesłanek umorzenia podatku dokonana przez organ podatkowy w trybie art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa jest dowolna, skoro znalazła oparcie w zebranych dowodach. Skargę na powyższą decyzję złożył S. S. i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i rozłożenie na raty kwoty podstawowej bez konieczności zapłacenia odsetek. W skardze w szczególności podniósł ,iż nie został powiadomiony o obowiązku uiszczenia podatku od środków transportowych, a następnie po roku od zlikwidowania firmy został poinformowany ,iż zalega z podatkiem. Ponadto skarżący podniósł, iż z uwagi na jego obecną sytuację materialną nie stać go na uiszczenie powstałych zaległości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i potrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzono także ,że w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe i ustalona została sytuacja majątkowa skarżącego jak i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 z 2002r.poz.1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada ,czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zostały naruszone przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu została naruszona podstawowa zasada postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej określona w art.187 &1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – ordynacja podatkowa ( Dz.U .Nr 137 poz.926 z późn. zm.) . Zgodnie z treścią tego przepisu organ podatkowy jest obowiązany zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie dokonały prawidłowo ustaleń faktycznych jak i ich oceny. Z uzasadnienia decyzji nie wynika wbrew twierdzeniom organu II instancji jaka była sytuacja majątkowa skarżącego i jego rodziny . Zgodnie z art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr l37 poz. 926 z późniejszymi zmianami ) w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Natomiast zgodnie z § 2 tego artykułu umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, pozostawiona została swobodnemu uznaniu organu podatkowego, przy uwzględnieniu oczywiście wszystkich okoliczności mających wpływ na tę ocenę. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się więc do stwierdzenia, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Swobodne uznanie nie może bowiem prowadzić do dowolności i musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego . W szczególności konieczne jest określenie dokładnej sytuacji finansowej i rodzinnej podatnika. Należy w szczególności wziąć pod uwagę wysokość dochodu i wartość posiadanego majątku, ale także ponoszone wydatki . Aby ocena tych przesłanek nie była dowolna musi być dokonana w formie umożliwiającej jej sądową kontrolę . Powinno to zatem znaleźć wyraz w treści decyzji , która zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej musi zawierać miedzy innymi uzasadnienie faktyczne i prawne . Ustawodawca określił także w art. 210 § 4 powyższej ustawy jakie elementy składają się na tę część uzasadnienia . Powinno ono obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W omawianej sprawie uzasadnienie decyzji powyższego nie wskazuje , a zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenia ,iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły szczególne okoliczności uzasadniające możliwość umorzenia powyższego podatku ze względu na brak występujących przesłanek " ważnego interesu podatnika" lub " ważnego interesu publicznego". Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 ust 1 lit c ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 z 2002r.poz.1269 z poźn. zm). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art.205 wyżej wymienionej ustawy.