I SA/Kr 1104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Dąbek sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skarg A. B. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2016r. znak: [...], [...] i [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi. Postanowieniami z dnia 13 lipca 2016 r. znak: [...], [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że odwołania wniesione przez A.B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2016 r. nr [...] , zostały wniesione z uchybieniem terminu. Organ wyjaśnił, że doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 14 marca 2016 r. Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. A.B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołań od w/w. decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniami z dnia 8 lipca 2016 r. nr [...], [...] i [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołań. Organ przyjął, że w decyzjach z dnia 23 lutego 2016 r. zawarto prawidłowe pouczenie, iż służy od nich odwołanie zgodnie z art. 220 i 223 Ordynacji podatkowej do Dyrektora Izby Skarbowej, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia. Akta sprawy potwierdzają, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2016 r. zostały przesłane A.B. na adres: [...]. Adres, pod który doręczono decyzje jest prawidłowy, co jest bezsporne i niekwestionowane. W dniu 29 lutego 2016 r. - z powodu niemożności doręczenia, przesyłki pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Z powodu nieodebrania korespondencji w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 8 marca 2016 r. Z powodu niepodjęcia przez A.B. awizowanej przesyłki, w dniu 16 marca 2016 r. nastąpił jej zwrot do nadawcy, a doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 14 marca 2016 r. Odwołanie od tej decyzji A.B.mógł więc złożyć do 28 marca 2016 r., czego jednak nie uczynił. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.B. zarzucił naruszenie art. 223 § 2 ust. 1 w związku z art.150 § 1-3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie przez organ, że termin na złożenie odwołań od decyzji wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2016 r. upływał w dniu 28 marca 2016 r., a to z uwagi na uznanie przez organ, że do skutecznego doręczenia decyzji doszło w dniu 14 marca 2016 r. Tymczasem decyzje zostały doręczone skarżącemu w dniu 4 kwietnia 2016 r., a zatem odwołania, które wniesione zostały w dniu 11 kwietnia 2016 r., zostały wniesione w terminie. Skarżący podniósł, że nie otrzymał ani pierwszego, ani drugiego awiza i w konsekwencji nie odebrał przesyłki. Złożył reklamację w urzędzie pocztowym i już po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem otrzymał odpowiedź od urzędu pocztowego. Zaznaczył, że nie był wzywany przez organ do przedłożenia odpowiedzi na reklamację. Skarżący załączył do skargi odpowiedź z urzędu pocztowego, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z w/w. dokumentu. Odnosząc się do jego treści, wskazał, że poczta nie zajęła w nim jednoznacznego stanowiska, co do tego, komu daje wiarę, a przy tym nie wyklucza możliwości, że listonosz rzeczywiście nie umieścił w skrzynce oddawczej skarżącego żadnego awiza. W dalszej kolejności skarżący wyjaśnił, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności otrzymał w dniu 1 kwietnia 2016 r. (piątek) i w kolejnym dniu roboczym tj. 4 kwietnia 2016 r. (poniedziałek) udał się do urzędu skarbowego celem zapoznania się z aktami sprawy i tego dnia powziął informację o przedmiotowych decyzjach. W dniu 11 kwietnia 2016 r. nadał na poczcie pisma stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wraz z odwołaniem. Skarżący zarzucił, że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że nie zostało ono poprawnie wypełnione. Nieczytelnie został wypełniony pkt 2 potwierdzenia odbioru, tzn. nie da się odczytać miejsca pozostawienia pisma do dyspozycji adresata oraz daty jego pozostawienia, niejednoznacznie podkreślono także miejsce pozostawienia awiza. Po drugie z potwierdzenia nie wynika, jakoby skarżącemu zostało pozostawione drugie awizo, gdyż nie jest wypełniony pkt 3 potwierdzenia odbioru. Po trzecie nie został wypełniony punkt dotyczący przyczyn zwrotu, tj. nie został zaznaczony żaden z wariantów, ani też nie została wpisana data. Po czwarte podpis doręczającego jest nieczytelny. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie można przyjąć by decyzje zostały doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej; treści potwierdzenia odbioru nie wynika, czy zawiadomienie o przesyłce dwukrotnie umieszczono w jednym z miejsc wymienionych w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, oraz czy upłynął 14-dniowy okres przechowywania przesyłki. Skarżący podkreślił, że jeśli pismo było awizowane po raz pierwszy w dniu 29 lutego 2016 r. to powtórne awizo powinno nastąpić w dniu 7 marca 2016 r., a nie jak podnosi organ w dniu 8 marca 2016r. Zgodnie natomiast z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1103/14 sam fakt przechowywania pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni bez względu na zachowanie terminów 7-dniowych przy awizowaniu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma w drodze doręczenia zastępczego. Aby uznać doręczenie zastępcze za skuteczne istotne jest dwukrotne awizowanie przesyłki w odstępie co 7 dni, a nie tylko jej przechowywanie w placówce pocztowej przez okres 14 dni. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 151 tej ustawy sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala skargę. Zarzuty przedstawione w skargach nie są uzasadnione. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżącemu prawidłowo doręczono przedmiotowe decyzje, albowiem rzutuje to na obliczenie terminu do złożenia od nich odwołań i w efekcie determinuje, czy zostały one wniesione przez skarżącego w ustawowym terminie. Oceny powyższej należy przy tym dokonać przez pryzmat analizy potwierdzenia odbioru przesyłki doręczanej w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej; w szczególności konieczna staje się weryfikacja wskazywanych w skardze nieprawidłowości przy wypełnieniu przez doręczyciela druku umieszczonego przy przesyłce potwierdzenia odbioru. W ocenie sądu, wbrew artykułowanym w skargach zarzutom, brak jest podstaw do przyjęcia istnienia nieprawidłowości, które przemawiałyby za słusznością argumentacji skarżącego. W szczególności zauważyć należy, że na karcie nr. 64 akt administracyjnych widnieje liczba 11, jako oznaczenie urzędu pocztowego, a zatem nie można przyjąć, iż z pkt 2 potwierdzenia odbioru nie da się odczytać miejsca pozostawienia pisma do dyspozycji adresata. Podobnie nie sposób podzielić kontestacji dotyczącej daty pozostawienia przesyłki, oznaczono ją bowiem i w powiązaniu z danymi pieczątki pierwszego awiza na kopercie nie ma wątpliwości, iż jest to 29 luty (29.02). Podkreślono również w sposób jednoznaczny miejsce pozostawienia awiza – oddawcza skrzynka pocztowa adresata. Wbrew zarzutom, na kopercie widnieje adnotacja o drugim awizo dokonanym w dniu 8 marca 2016r. Widnieje tam również pieczątka specyfikująca daty zwrotu korespondencji do nadawcy. Druk zawiera podpis doręczyciela. Wobec treści art. 150 Ordynacji podatkowej istotne jest, aby przy doręczaniu zastępczym na kopercie zawarta była informacja o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, co w kontrolowanej sprawie miało miejsce. Niezasadne są zarzuty ukierunkowane na wykazanie braku spełnienia tego wymogu poprzez niezachowanie ustawowego odstępu dni. Warunek ten został zachowany; wszak ustawa wskazuje na 7 dni, co należy interpretować, jako co najmniej 7 dni. W niniejszej sprawie było to 8 dni od 29 lutego do 8 marca 2016r. pomiędzy pierwszym, a drugim awizowaniem. Nieuprawnione jest przy tym stanowisko, iż pismo przechowywano w placówce pocztowej przez okres 14 dni, bez prawidłowego awizowania. Wskazywane w skardze orzecznictwo odnosi się do sytuacji samego faktu przechowywania pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni bez drugiego awizowania, lub bez zachowania odstępu, co najmniej 7-dniowego przy awizowaniu. Ponadto z załączonej do skargi odpowiedzi poczty na reklamację nie wynika okoliczność nieprawidłowego doręczenia, lecz potwierdzono w niej fakty ustalone i przyjęte przez skarżony organ. Skarżący nie podważył w sposób skuteczny, aby doręczenie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej było dokonane nieprawidłowo. Przyjęcie dopuszczalności gołosłownego kwestionowania faktu awizowania bez podania okoliczności uprawdopodabniających nieprawidłowości przeczyłoby sensowi dokonywania adnotacji o awizowaniu na kopercie, gdyż w każdym przypadku adresat przesyłki mógłby je kwestionować. Dokument potwierdzenia odbioru stanowi dokument urzędowy, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98). Zatem to adresat przesyłki, powinien ten fakt udowodnić, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). W efekcie Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie przyjął, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2016 r. zostały przesłane A.B. na prawidłowy adres, t.j. [...] . W dniu 29 lutego 2016 r., z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Z powodu nieodebrania korespondencji w terminie kolejnych 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 8 marca 2016 r. Wobec jej niepodjęcia przez A.B., w dniu 16 marca 2016 r. nastąpił zwrot przesyłki do nadawcy, a zatem skutek doręczenie nastąpił w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 14 marca 2016 r. Prawidłowo zatem przyjęto, że ostatni dzień terminu do złożenia odwołania upłynął 28 marca 2016 r. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargi.