I SA/Kr 1111/09

Kraków, dnia 16 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 16 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 maja 2009r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego A. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci powstania nieodwracalnych konsekwencji dla rodziny skarżącego. Uzasadniając powyższe wskazał, że skarżący nie posiada środków finansowych na zapłacenie zaległości podatkowej w kwocie 44.150,50 zł. W związku z niezapłaceniem wynagrodzenia przez spółkę D. GmbH musiał on zlikwidować swoją działalność gospodarczą. W dniu 2 czerwca 2009 r. zatrudnił się w P.H.P.U. "G" R. F., ale w dniu [...] lipca br. został zwolniony z pracy i obecnie nie ma wystarczających środków na zapewnienie środków na utrzymanie rodziny (dwójki dzieci w wieku 6 i 8 lat). Z treści złożonych dokumentów wynika, że pensja żony skarżącego wynosi około 1200 zł netto. W tym zakresie wskazano, że wynagrodzenie to z trudnością wystarcza na bieżącą egzystencję. Majątek trwały rodziny to samochód, który zgodnie z umową o pracę jest warunkiem zatrudnienia żony skarżącego. W przypadku braku samochodu umowa o pracę zostałaby rozwiązana, a rodzina pozbawiona zostałaby środków. Dodatkowo, na zakup samochodu została zaciągnęła pożyczka z terminem spłaty do 2014 r., gdzie miesięczna rata wynosi około 400 zł. Brak jest zatem majątku trwałego, którego sprzedaż pozwalałby na uzyskanie kwoty wystarczającej na zapłatę zaległości podatkowej. Rodzina skarżącego zamieszkuje obecnie w domu należącym do rodziców jego żony, i dzieli z nimi ten dom mając do dyspozycji kuchnię, łazienkę i pokój. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny złożonego wniosku, Sąd doszedł do przekonania, że wnioskodawca w treści wniosku, a także załączonymi dokumentami (świadectwa pracy, zaświadczenia o zarobkach, umowa pożyczki) uprawdopodobnił, że spełnione zostały przesłanki dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę zarówno okoliczności wskazane we wniosku, jak i te niepowołane, a badane z urzędu, należało przyjąć, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może zrodzić niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody. Należy bowiem mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja jest aktem, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Jej zastosowanie oznacza spowodowanie istotnej zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na stronę skarżącą określone obowiązki może być zrealizowana - w przypadku braku dobrowolnego jej wykonania - w drodze przymusowej egzekucji administracyjnej. Względy doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć, że przedmiotowa kwota jest wysoka, zaś konieczność jej wydatkowania łączy się z uszczupleniem posiadanych zasobów i niewątpliwie stanowi znaczne obciążenie dla domowego budżetu. Mając zatem na względzie zarówno wysokość zobowiązania podatkowego, jak i ewentualną egzekucję administracyjną, należało przyjąć, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Na marginesie zważyć należy, iż dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawały zarzuty wobec wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, powyższe bowiem nie stanowią ustawowej przesłanki, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku. Te i inne okoliczności natomiast będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.