I SA/Kr 1116/08

Sygnatura akt I SA/Kr 1116/08 P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2008 roku Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a : pozostawić wniosek skarżącego o zwolnienie z kosztów sądowych bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia [...] marca 2009 roku referendarz sądowy pozostawił wniosek W. P. o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania, podając w uzasadnieniu, iż skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił w sposób należyty braków wspomnianego wniosku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 roku W. P. wniósł sprzeciw od w/w zarządzenia, argumentując, iż narusza ono Konstytucję oraz łamie prawa i wolności człowieka. Ponadto rodzaj podjętej decyzji uniemożliwia mu dalsze dochodzenie praw przed sądem. Zarządzeniem z dnia [...] maja 2009 roku Sąd wezwał skarżącego o uzupełnienie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych W. P. pod rygorem pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania. W piśmie z dnia [...] czerwca 2009 roku skarżący stwierdził, iż już poprzednio uzupełnił omawiany wniosek i nadal podtrzymuje swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Poza tym dokładnie powielił treść swojego pisma z dnia [...] lutego 2009 roku. Zgodnie z treścią art. art. 246. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270 z póź. zm.) – zwanej dalej ppsa - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Poza tym w świetle art. 252. Art. 25§ 1. § 1 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Dalej na podstawie art. 255 ppsa jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Wreszcie w świetle zaś art. 257 ppsa – wniosek o przyznaniu prawa pomocy, którego braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanym przypadku W. P. w załączonym od wniosku oświadczeniu o stanie majątkowym i rodzinnym zaznaczył tylko, iż jego wynagrodzenie za pracę zostało zajęte przez komornika. W piśmie uzupełniającym zaś podkreślił, że wszystkie dokumenty potwierdzające jego zły stan materialny znajdują się w aktach, a Sąd nie ma prawa żądać innych dokumentów, gdyż jego wniosek nie budzi wątpliwości co do rzetelności. Zdaniem Sądu jednak informacja wyłącznie o zajęciu wynagrodzenia nie pozwala na pełną ocenę faktycznych możliwości płatniczych i stanu majątkowego skarżącego. W szczególności nie wiadomo z jakich dochodów W. P. się utrzymuje i jakie ponosi comiesięczne wydatki. Bez tych podstawowych informacji nie można w zasadzie nic powiedzieć o jego kondycji majątkowej i możliwościach płatniczych. Sam fakt zajęcia wynagrodzenia nie przesądza jeszcze o trudnej sytuacji finansowej skarżącego. Wbrew też jego stanowisku w aktach sprawy nie ma innych danych w tym zakresie. Dlatego w opinii Sądu zasadne było wezwanie W. P. o uwiarygodnienie swojego stanowiska poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów. Wobec braku zadośćuczynienia w/w obowiązkowi Sąd zgodnie z dyspozycją art. 257 ppsa orzekł jak w sentencji.