I SA/Kr 1118/08

Sygn. akt I SA/Kr 1118/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Asesor WSA Inga Gołowska (spr), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009r., sprawy ze skargi "P." Spółka z o.o. w B., na postanowienie Dyrektora izby Skarbowej, z dnia 19 maja 2005r Nr [...], w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji II. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych). Organ I instancji, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia [...]znak: [...] postanowił odmówić uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do zobowiązanego firmy P. Sp. z o.o. w B. [...] W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy W. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Wójta Gminy W. na zobowiązanego P. Sp. z o.o. i zostało wszczęte w dniu [...] września 2006r. poprzez zajęcie prawa majątkowego. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu [...] września 2006r. a zobowiązany w dniu [...] września 2006r. wniósł zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując: niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, błąd co do prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej- u.p.e.a.) Dodatkowo podniesiono, że organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o wypowiedź zgodnie z art. 34§1 u.p.e.a. wierzyciel w dniu [...] października 2006r. wydał postanowienie w którym uznał zarzuty za nieuzasadnione. Postanowienie wierzyciela zostało zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało postanowienie w mocy. Postanowienie to było ostateczne w trybie instancyjnym. Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji wniósł zobowiązany wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przeciwko firmie P. Sp. z o.o. prowadzone jest z wniosku Gminy W. postępowanie egzekucyjne w sprawie zaległych wpłat ciążących na zakupionym od Wojewody przedsiębiorstwie państwowym ,,B" siedzibą w L. tytułu podatku od nieruchomości za lata 2003- 2005. Zobowiązany podniósł także, że właściwym organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie winien być w oparciu o art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U z 2004r. Nr 121,poz. 1267 ze zm. dalej -u.u.i.s) Naczelnik Urzędu Skarbowego z uwagi na fakt, iż zobowiązany jako osoba prawna spełniająca kryterium osiągniętego przychodu netto o równowartości co najmniej 5 mln Euro winien być objęty właściwością tzw. ,,dużych" urzędów skarbowych. Organ II instancji Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 19 maja 2008r. znak: [...] – utrzymał w mocy postanowienie organy i instancji. W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że Spółka podnosi zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art.33 pkt 9 u.p.e.a) podnosząc, iż jest podatnikiem wyspecjalizowanego urzędu skarbowego tzn. Urzędu Skarbowego a nie Drugiego Urzędu Skarbowego, który prowadził postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art.9 u.u.i.s. właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów określa się według terytorialnego zasięgu działania odpowiednio urzędu skarbowego i izby skarbowej z uwzględnieniem ust. 9a. Zgodnie z ust. 9a terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie: niektórych kategorii podatników (np. którzy w ostatnim roku podatkowym osiągnęli przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości , ze sprzedaży towarów , wyrobów i usług o wartości co najmniej 5 mln Euro) może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Zgodnie zaś z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 05 grudnia 2006r. wydanym do sygn. akt: III SA/Wa 2830/06 nie można uznać, biorąc pod uwagę wykładnię celowościową, aby ustawodawca obciążył "duże urzędy" skarbowe obowiązkiem prowadzenia postępowań egzekucyjnych na rzecz obcych wierzycieli. Skargę do Sądu na powyższe postanowienie złożyła P. Sp. z o.o. w B. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 22§2 i art. 33 pkt 9 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego nie jest właściwym organem egzekucyjnym ponieważ zgodnie z art.5 ust. 9b u.u.i.s. skarżący jest podatnikiem wyspecjalizowanego urzędu skarbowego tzn. Urzędu Skarbowego co powoduje , że art. 22§2 u.p.e.a. zostaje zastąpiony przepisem szczególnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu [...] października 2008r. skarżący przedłożył do akt sprawy pismo zawierające odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2008r. sygn. akt: III SA/Wa 741/08 w którym rozpoznano skargę Spółki P. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymujące mocy postanowienie Wójta Gminy W. zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującymi prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analiza akt przeprowadzonego postępowania oraz zarzutów skargi doprowadziły Sąd do przekonania , iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznanej sprawie stan faktyczny nie był sporny między stronami. Postępowanie egzekucyjne dotyczyło wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego należności pieniężnej - należności z tytułu podatku od nieruchomości. Wierzycielem tej należności był Wójt Gminy W. zobowiązanym była natomiast spółka P. Sp. z o.o., która należała do kategorii podatników wskazanych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., czyli tzw. dużych podatników. Egzekucja administracyjna została wszczęta w dniu [...] września 2006 r. W tym dniu spółce doręczono odpis tytułu wykonawczego, jak również zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności. Egzekucję prowadził przy tym inny organ egzekucyjny, niż organ będący wierzycielem, a mianowicie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego. Spór pojawił się na płaszczyźnie prawnej i sprowadzał się w realiach sprawy do odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku podmiotu zobowiązanego zaliczanego do jednej z kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., właściwym dla niego organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego wskazany w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (dalej rozporządzenie) - jak wywodziła skarżąca, czy też w przypadku, gdy egzekwowana należność nie jest pobierana przez tego naczelnika (jest należnością ,,obcego" wierzyciela), wówczas właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego ustalony zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia - jak twierdziły organy egzekucyjne. W ocenie Sądu w sporze tym rację należało przyznać skarżącej. Zgodnie z przepisami u.p.e.a. zobowiązanemu, a więc podmiotowi, przeciwko któremu skierowana jest egzekucja administracyjna, przysługuje środek zaskarżenia w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jedną z podstaw prawnych zarzutu może być prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny ( art. 33 pkt 9 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny to organ uprawniony do stosowania w całości lub części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków (art. 1a pkt 7 u.p.e.a). Zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny może dotyczyć zarówno właściwości rzeczowej, jak i właściwości miejscowej. Odnośnie do pierwszej z właściwości wskazać należy, iż zgodnie z art. 19 § 1 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych. Podkreślić też trzeba, że w świetle przepisów tej ustawy każdy naczelnik urzędu skarbowego posiada kompetencję do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych. Z przywołanym przepisem koreluje art. 5 ust. 6 pkt 7 u.u.i.s., w myśl którego do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy między innymi wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Z kolei w zakresie ustalania właściwości miejscowej organów egzekucyjnych wypowiada się art. 22 u.p.e.a. Wprowadza on odrębne zasady ustalania właściwości miejscowej w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i należności pieniężnych. Zgodnie z jego § 2 właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych (a taka egzekucja była prowadzona w rozpoznanej sprawie) ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. W takiej sytuacji dla ustalenia właściwego miejscowo organu egzekucyjnego, którym jest naczelnik urzędu skarbowego, niezbędne staje się określenie, w którym urzędzie skarbowym, o terytorialnym zasięgu działania, leży siedziba zobowiązanego. Właściwość ta wymaga bowiem uwzględnienia rozwiązań organizacyjnych przyjętych w przedmiocie terytorialnego zakresu działania tych organów oraz wyznaczenia ich siedzib. Stosownie do treści art. 5 ust. 9 u.u.i.s. właściwość miejscową naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania urzędu skarbowego, z uwzględnieniem ust. 9a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie: niektórych kategorii podatników, wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6 - może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. W myśl art. 5 ust. 9b u.u.i.s. wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a następuje w przepisach określonych na podstawie ust. 9c i może dotyczyć w szczególności podatkowych grup kapitałowych, banków, zakładów ubezpieczeń, jednostek działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) oraz przepisów o funduszach inwestycyjnych jednostek działających na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, oddziałów lub przedstawicielstw przedsiębiorstw zagranicznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które: a) w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln euro według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego albo, b) jako rezydenci w rozumieniu prawa dewizowego, biorą udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwami położonymi za granicą lub w ich kontroli, albo posiadają udział w kapitale takich przedsiębiorstw albo, c) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5% głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu albo, d) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego jednocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym w rozumieniu innych ustaw lub w jego kontroli albo posiadają jednocześnie udział w kapitale takich podmiotów. W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.s. terytorialny zasięg działania urzędów skarbowych, o których mowa w art. 5 ust. 9a, może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Nakładanie się tych zasięgów działania może dotyczyć strony podmiotowej - niektórych kategorii podatników lub strony przedmiotowej - niektórych zadań. Wyznaczenie natomiast terytorialnego zasięgu działania następuje w rozporządzeniu ( art. 5 ust. 9c) i może obejmować w szczególności podmioty wymienione w art. 5 ust. 9b ww. ustawy. Terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych określony został w rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r. Wydane ono zostało na podstawie delegacji ustawowej, zgodnie z którą minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, terytorialny zasięg działania oraz siedziby naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych, uwzględniając zasady określone w art. 5 ust. 9a i 9b oraz potrzeby właściwego zorganizowania wykonywania zadań, zwłaszcza z zakresu poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika. Taki sposób sformułowania delegacji ustawowej, przede wszystkim z uwagi na dyspozycję art. 5 ust. 9a pkt 2 w związku z ust. 6 u.u.i.s., uprawniał właściwego ministra do uwzględnienia w sposobie określenia terytorialnego zasięgu działania poszczególnych naczelników, których zasięg mógł się pokrywać, także kategorii realizowanych przez nich zadań (zakresu działania w rozumieniu art. 5 ust. 6 ww. ustawy). To kryterium możliwe było do zastosowania równolegle z kryterium podmiotowym, tzn. także w stosunku do podatników przykładowo wskazanych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. W rozporządzeniu z dnia 19 listopada 2003 r. wyróżniono trzy grupy naczelników urzędów skarbowych. Pierwsza zasadnicza grupa (załącznik nr 1) objęła wszystkich naczelników urzędów skarbowych z wyjątkiem naczelników właściwych wyłącznie w sprawach podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. oraz naczelników nieuprawnionych do wykonywania egzekucji administracyjnej. Generalnie w grupie tej przyjęto, iż każdy z naczelników w zakresie przypisanego mu terytorialnego zasięgu działania wykonuje wszystkie zadania przewidziane w art. 5 ust. 6 ww. ustawy. Tylko w kilkunastu przypadkach prawodawca zadecydował, iż dany naczelnik na określonym terenie właściwy jest jedynie w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (np. poz. 4), a w jednym przypadku określone kategorie spraw zostały powierzone na terytorium całego kraju jednemu naczelnikowi (poz. 171). Z zawężeniem dotyczącym postępowania egzekucyjnego wskazanym w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia skorelowano załącznik nr 3, w którym zawarto wykaz naczelników urzędów skarbowych wykonujących zadania określone w art. 5 ust. 6 u.u.i.s. z wyłączeniem egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz terytorialny zasięg ich działania. W ten sposób dopełniono dla danego terytorium określenie właściwego miejscowo naczelnika w pozostałych sprawach (innych niż egzekucja). Przyjęte rozwiązanie w zakresie konstrukcji załączników nr 1 i nr 3 potwierdza wprost, iż we wskazanym zakresie prawodawca wykorzystał możliwość, jaką przewidziano w omówionej wyżej delegacji ustawowej. Natomiast w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. zawarto wykaz siedzib naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b u.u.i.s. oraz terytorialny zasięg ich działania. Podkreślić należy, że formułując ten załącznik Minister Finansów, odmiennie niż w przypadku załączników nr 1 i nr 3, w żaden sposób nie ograniczył zadań, jakie na danym terenie poszczególni naczelnicy mają wykonywać. W konsekwencji, wobec podatników objętych tym załącznikiem właściwość miejscowa, poprzez terytorialny zasięg działania, dotyczy wszystkich zadań, o których mowa w art. 5 ust. 6 ww. ustawy, a więc także wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (pkt 7). Przenosząc powyższe na stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, że siedziba podmiotu mieszcząca się w B. [...] W. leży w terytorialnym zasięgu działania dwóch naczelników urzędów skarbowych: wymienionego w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia poz. 116 - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego oraz wymienionego w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia poz. 6 - Naczelnika Urzędu Skarbowego. W związku z tym, iż zobowiązanym podmiotem jest spółka zaliczona do kategorii podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b u.u.i.s., to właściwym dla niej ze względu na siedzibę naczelnikiem urzędu skarbowego jest naczelnik wymieniony w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, czyli Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego. Tym samym w zakresie prowadzenia egzekucji należności pieniężnej z prawa majątkowego wyłączona jest właściwość miejscowa Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego. Twierdzenie organów egzekucyjnych, iż naczelnicy tzw. ,,dużych" urzędów skarbowych są uprawnieni do wszczęcia i prowadzenia egzekucji, ale tylko dla tych należności, do których poboru są właściwi oraz prowadzą egzekucję na rzecz obcych wierzycieli wyłącznie w przypadku wystąpienia zbiegu egzekucji, w ocenie Sądu nie znajduje potwierdzenia w stanie prawnym sprawy. Zasadniczy zarzut skargi dotyczący prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy miejscowo organ egzekucyjny był zasadny. W ocenie Sądu organy obu instancji rażąco naruszyły przepisy art. 22 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 5 ust. 9 i ust. 9a u.u.i.s. oraz § 1 i § 2 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2003 r. dotyczącego właściwości organów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie. Rażące naruszenie przepisów o właściwości organu egzekucyjnego doprowadziło do podjęcia wadliwych rozstrzygnięć w sprawie. Podkreślić należy, że przedstawione powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 1141/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4294/06, LEX nr 342487). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ egzekucyjny powinien zatem uznać analizowany zarzut skarżącej za uzasadniony i umorzyć postępowanie egzekucyjne, zgodnie z dyspozycją art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 9 u.p.e.a. W ocenie Sądu ww. organ powinien także niezwłocznie przekazać sprawę właściwemu organowi egzekucyjnemu tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzje lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do przepisów art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uwzględniając zatem przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 orzekł jak w sentencji. W razie uwzględnienia skargi przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów zalicza się między innymi wpis, co wynika z art. 205 § 1 w związku z art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd postanowił zatem na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając zwrot kosztów na rzecz skarżącej spółki w wysokości uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł).