I SA/Kr 1121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. D. reprezentowanej przez radcę prawnego B. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1121/09 oddalającego skargę A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W dniu 27 października 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek pełnomocnika skarżącej A. D. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1121/09 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Jednocześnie razem z przedmiotowym złożony został wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu oraz w piśmie z dnia 27 października 2010 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie otrzymał zawiadomienia o rozprawie, a zatem nie mógł brać w niej udziału i nie miał świadomości o rozpatrzeniu sprawy i oddaleniu skargi. Nie złożył zatem w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W dalszej kolejności podkreślono, że o tym, że sprawa została zakończona pełnomocnik dowiedział się 20 października 2010 r., kiedy to zwrócił się telefonicznie do sekretariatu Sądu z prośbą o wyjaśnienie dlaczego ponad rok nie wyznacza się terminu rozprawy. W dniu 22 października 2010 r. pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami i ustalił, że zawiadomienie o rozprawie zostało odebrane przez osobę nieznaną pełnomocnikowi, nie zatrudnianą przez pełnomocnika oraz nie mogącą znajdować się w siedzibie kancelarii, gdyż pełnomocnik prowadzi ją sam. Nie jest pełnomocnikowi znane nazwisko "U" uwidocznione na potwierdzeniu odbioru. Osoba ta nie jest dorosłym domownikiem adresata, ponieważ pełnomocnik skarżącej nie posiada takich domowników w siedzibie kancelarii. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył również, że zawiadomienie wskazuje prawidłowy adres odbiorcy, ale zawiera skorygowane korektorem oznaczenie sygnatury akt , tj. pierwotnie odsyła do akt o sygn. I SA/Kr 1145/09, której pełnomocnik skarżącej nie zna i w której nie występował. Podniesiono również, że w 2009 r. do rak pełnomocnika trafiło zawiadomienie z Sądu na rozprawę kierowane do innego radcy prawnego. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca. Za taką nagłą, niezależną od strony i nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie sposób uznać wskazywaną przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, iż nie został zawiadomiony o terminie rozprawy, jaka odbyła się w dniu 25 listopada 2009 r. Przede wszystkim wskazać należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika zawiadomienie o rozprawie ekspediowane na adres siedziby kancelarii (K., ul. K.) zostało mu prawidłowo doręczone w dniu 6 listopada 2009 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – k. 31 akt sądowych). Jak wynika z pism W.K. - Kierownika Działu Jakości Oddziału Rejonowego Centrum Poczty K., działającego z upoważnienia Dyrektora Centrum Poczty z dnia 9 grudnia 2010 r. oraz 11 lutego 2011 r., a także z dokumentów w postaci karty doręczeń poleconych przesyłek listowych (poz. 25) i pełnomocnictwa pocztowego, doręczenie przesyłki o nr [...] zawierającej wezwanie na rozprawę nastąpiło na ręce A. K. – J., a nie nieznanej osobie o nazwisku "U", jak twierdzi pełnomocnik. Osoba ta została umocowana przez radcę prawnego B. N. do odbioru korespondencji kierowanej na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej, w tym przesyłek poleconych do odwołania i osobiście podpisała potwierdzenie odbioru pisma. Uznać zatem należy, że pełnomocnik został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy, gdyż korespondencję w tym zakresie doręczono osobie znanej pełnomocnikowi i upoważnionej przez niego w sposób formalny do odbioru przesyłek poleconych. Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku podnoszona przez pełnomocnika kwestia poprawienia omyłkowo wpisanej przed wyekspediowaniem przesyłki sygnatury akt na dowodzie doręczenia zawiadomienia o rozprawie. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.).