I SA/Kr 114/17

sygn. akt I SA/Kr 114/17 Kraków, dnia 27 marca 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia 16 grudnia 2016 r., znak w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.sp. z o.o. w M.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając go wskazała, że konieczność natychmiastowego uiszczenia kwoty wynikającej z różnicy kwoty nadwyżki podatku podanej przez spółkę w deklaracji a kwoty określonej przez organy podatkowe wiąże się z ryzykiem utraty płynności finansowej spółki. W oczywisty sposób spowoduje to powstanie trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności ze względu na oczywiste naruszenie prawa materialnego przez organy obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). W niniejszej sprawie strona ograniczyła się do przytoczenia twierdzeń o ryzyku utraty płynności finansowej. Nie przedłożono żadnych dokumentów źródłowych, które zobrazowałyby aktualną sytuację majątkową spółki i pozwalałyby na ocenę, w jaki sposób wyegzekwowanie kwoty objętej zaskarżoną decyzją wpłynie na jej kondycję finansową. W uzasadnieniu wniosku brak nawet jakichkolwiek twierdzeń w tym zakresie, np. wskazania obrotów firmy, oszczędności idt. Każda zapłata wiąże się z pewną dolegliwością w postaci uszczuplenia stanu posiadania strony skarżącej, jednak by możliwe było wstrzymanie wykonania decyzji wnioskodawca musi wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji nastąpią kwalifikowane skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To, że decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, samo z siebie nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wobec braku jakichkolwiek danych odnośnie sytuacji majątkowej spółki nie sposób zweryfikować, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a - jak już wskazano wyżej - ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej. Trzeba zatem przyjąć, że spółka nie uprawdopodobniła, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie rozważań należy wskazać, że nie mogły odnieść skutku te argumenty strony skarżącej, które opierały się na podkreślaniu wad zaskarżonej decyzji. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Lex Omega nr 1479276 oraz z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 428/14, Lex Omega nr 1467730). Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.