I SA/Kr 1144/08

Sygn. akt I SA/Kr 1144/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr), WSA Ewa Michna, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009r., sprawy ze skargi J. F., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 9 czerwca 2008r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r., - skargę oddala - Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 2508/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r., położonej w K. przy ul. K., zabudowanej budynkiem mieszkalnym nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącego J. F., Z. A. – F. oraz M. F. Sąd uznał, że w toku postępowania naruszono art. 177 i art. 289 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa( Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez to, że uznano jako dowód notatkę z oględzin, przy wymogu sporządzenia protokołu z tej czynności, a ponadto nie zawiadomiono wszystkich współwłaścicieli o zamiarze przeprowadzenia oględzin. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...] ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2003 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że w toku postępowania naruszono zasadę czynnego udziału stron poprzez brak skutecznego poinformowania jednego ze współwłaścicieli nieruchomości o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka. Ponadto uznano, że organy nie zapewniły stronom faktycznego uczestnictwa przy przeprowadzaniu czynności oględzin. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta ustalił podatek od przedmiotowej nieruchomości za 2003 rok w wysokości 442,00 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r., nr [...], na skutek rozpoznania odwołania skarżącego J. F., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ pierwszej instancji w oparciu o materiał dowodowy w postaci protokołu oględzin nieruchomości z dnia 12 listopada 2007 r., zeznania świadka W. O. oraz informacjach o nieruchomości przekazanych przez współwłaścicielki Z. A. – F. i M. A. przyjął, jako przedmiot opodatkowania, za miesiące od stycznia do listopada 2003 r.: - powierzchnię budynku mieszkalnego - 186,19 m²,- - powierzchnię gruntów pozostałych - 622 m² - powierzchnię zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej - 18,85 m² ((15,4 + 22,3): 2), a za miesiąc grudzień 2003 r. – 7,7 m² (15,4 : 2). Powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej dotyczyła lokalu położonego w przyziemiu budynku, o wysokości 2,14 m, składającego się z dwóch pomieszczeń o powierzchni 15,4 m² i 22,3 m² oddzielonych ścianą. Powierzchnia w/w lokalu była wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego J. F. oraz najemcę W. O., który w marcu 2001 r. zawarł ze skarżącym umowę najmu lokalu użytkowego o powierzchni 39,5 m². Jak wynikało z oświadczenia skarżącego oraz z zeznań świadka W.O., w okresie od dnia [...].10.2002r. do dnia [...].11.2003r. W. O do prowadzenia działalności gospodarczej zajmował 4 m² powierzchni w pierwszym i 6 m² w drugim pomieszczeniu. Skarżący stwierdził, że do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, w tym czasie, łącznie zajmował 12 m² w obu pomieszczeniach , a pozostała powierzchnia lokalu była wykorzystywana do jego celów prywatnych. Natomiast od dnia 1.12.2003 r. działalność gospodarcza była prowadzona tylko w pierwszym pomieszczeniu lokalu (o pow. 15,4 m²), po części przez najemcę i skarżącego. Organ podatkowy przyjął, że do dnia [...].11.2003 r. powierzchnia obu pomieszczeń lokalu położonego w przyziemiu była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez dwa podmioty prowadzące taką działalność, a zatem powierzchnia ta podlega opodatkowaniu według stawki od budynków i ich części przeznaczonych na prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniósł, że błędnie przyjęto za podstawę opodatkowania części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej w okresie od stycznia do listopada 2003 r., o powierzchni 18,85 m². Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana prawidłowo, z zachowaniem wszelkich reguł postępowania. Pomiary powierzchni nieruchomości niezbędne do określenia podstawy opodatkowania zostały ustalone w trakcie oględzin, o których strony zostały prawidłowo powiadomione, i z których został sporządzony protokół. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił błędne określenie podstawy opodatkowania części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej w okresie od stycznia do listopada 2003 r., w wielkości 18,85 m². Zdaniem skarżącego w tym okresie W. O. zajmował 10 m² lokalu, skarżący 12 m² lokalu, co daje w sumie 22 m², a zatem po przyjęciu, że wysokość lokalu wynosiła 2,14 m do opodatkowania powinna być przyjęta wielkość 11 m² powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego pozostałe 17,5 m² lokalu było przez niego użytkowane na cele prywatne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] października 2008 r. skarżący podniósł, że do określenia podstawy opodatkowania niesłusznie przyjęto protokół oględzin z 2006 r., albowiem po upływie 3 lat lokal był już inaczej użytkowany. Zdaniem skarżącego należało się oprzeć na zeznaniach świadka W. O. oraz podanych przez skarżącego informacjach o nieruchomości z 2003 roku. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2008 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór między stronami niniejszego postępowania sprowadzał się do ustalenia, w jakim zakresie lokal użytkowy składający się z dwóch pomieszczeń oddzielonych ścianą znajdujący się w przyziemiu nieruchomości położonej przy ul. K. powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości za 2003 rok według stawki związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w jakim zakresie według pozostałych stawek. Skarżący bowiem podnosił ,iż w okresie od stycznia do listopada 2003 roku liczona powierzchnia zajęta pod działalność gospodarczą winna po uwzględnieniu wysokości 2,14m wynosić 11m2 ,a nie jak przyjęły orzekające w sprawie organy powierzchnię 18,85m2. Skarżący wskazywał , że w pierwszym pomieszczeniu najemca W. O. zajmuje 4 m2 oraz 6 m2 w drugim pomieszczeniu , a ponadto skarżący wykorzystuje do swojej działalności gospodarczej łącznie w tych pomieszczeniach 12m2. Skarżący nie kwestionował dokonanego podczas oględzin w dniu 12 listopada 2007 roku pomiaru dwóch pomieszczeń (pierwszego- 15,4 m i drugiego -22,3 m2) znajdujących się w przyziemiu budynku oraz faktu ,że od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r. był posiadaczem przedmiotowego lokalu, jak również tego, że na nim, jako współwłaścicielu nieruchomości, ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Zgodnie z art.2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U Nr 9 ,poz.31 ze zm.) opodatkowaniu podlegają budynki lub ich części . Natomiast stosownie do treści art.4 ust.1 pkt 2 tej ustawy podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, przy czym w oparciu o treść art. 5 Rada gminy miedzy innymi w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej . Biorąc powyższe pod uwagę jak słusznie wykazały w postępowaniu dowodowym organy podatkowe, cała powierzchnia obu pomieszczeń lokalu użytkowego w kwestionowanym okresie była zajęta przez dwa podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącego J. F. tylko o częściowym wykorzystywaniu poszczególnych pomieszczeń na działalność gospodarczą. Skarżący nie wykazał, które faktycznie z części pomieszczeń były wykorzystywane na potrzeby prywatne. Dlatego też prawidłowo organy podatkowe przyjęły za podstawę wymiaru podatku określoną w decyzji powierzchnię. Sąd uznał ponadto, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego , a jego ocena nie została dokonana w sposób dowolny (art.191 Ordynacji podatkowej). Sąd nie dopatrzył się także ,aby postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Z wymienionych wyżej względów zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe zasady prawdy obiektywnej jak i innych zasad postępowania ( art.120, 122 i 187 Ordynacji podatkowej ). Wszystkie strony postępowania (współwłaściciele nieruchomości ) zostały zawiadomione o terminie oględzin nieruchomości w dniu 12 listopada 2007 roku, z których to sporządzono protokół, a więc zgodnie z treścią art. 190 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazuje także ,że do wymiaru podatku doszło nie tylko na podstawie dowodu jakim był protokół oględzin nieruchomości ,ale przede wszystkim na podstawie innych dowodów takich jak : zeznania świadka W. O., czy też dowodów z dokumentów , w tym pisemnej umowy najmu i aneksu do umowy i składanych oświadczeń i informacji przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Świadek W. O. potwierdził ,że nie było trwałego wydzielenia części użytkowanych w poszczególnych pomieszczeniach pomiędzy nim ,a skarżącym J. F.. Ponadto świadek ten nie potrafił wskazać jak wykorzystywał te pomieszczenia skarżący. Pozostali zaś współwłaściciele: Z. A. F. i M. F. twierdzili zarówno w oświadczeniach jak i składanych informacjach podatkowych ,że dwa pomieszczenia w całości zajęte były na działalność gospodarczą. Z uwagi na powyższe należało uznać, że lokale znajdujące się w przyziemiu nieruchomości położonej przy ul. K. .w K. będące w posiadaniu skarżącego, były zajęte na prowadzoną działalność gospodarczą. Przedmiotowy lokal winien być zatem opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, Uchwałą Rady Miejskiej w Krakowie Nr III/37/02 z dnia 11 grudnia 2002 r. od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej określona została stawka 16,83 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W świetle powyższego wskazać należy, że organy podatkowe wymierzyły skarżącemu, z tytułu posiadania przedmiotowych lokali, podatek od nieruchomości w prawidłowej wysokości. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.