I SA/Kr 1148/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1148/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Inga Gołowska, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2014 r., sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul.P. w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 3 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie ulgi, w spłacie należności za zajęcie pasa drogowego, , , I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili, prawomocności wyroku,, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz, strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 200 zł ( dwieście złotych)., , Zaskarżoną decyzją z dnia 3 kwietnia 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 17 grudnia 2013r., nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w całości w sprawie z wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych w postaci umorzenia opłat za zajęcie pasa drogowego w ulicy Piłsudskiego na łączną kwotę 33.122,00 zł nałożoną decyzjami wydanymi przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z upoważnienia Prezydenta Miasta w celu wykonania wygrodzenia placu budowy dla remontu budynku nr[...] w ulicy P. jako bezprzedmiotowe, działając na podstawie art. 60 pkt. 7, art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., 885 ze zm.), art. 104, art. 105 § 1 oraz art. 107 w związku z oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, decyzją z dnia 17 grudnia 2013r. organ I instancji orzekł w sposób wyżej opisany. W dniu 26 lipca 2013r. do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. o umorzenie należności z tytułu zajęcia pasa drogowego na łączną kwotę 33.122,00 zł naliczonej na podstawie decyzji wydanych przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z upoważnienia Prezydenta Miasta K. nr decyzji: [...] zezwalających na zajęcie pasa drogowego w ulicy P., w celu wygrodzenia placu budowy dla remontu budynku nr [...]. Wspólnota Mieszkaniowa jako podstawę prawną wniosku o udzieleni ulgi powołała przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXV/459/08 z dnia 27 lutego 2008r. oraz LIX/760/08 z dnia 03 grudnia 2008r. Wnioskodawca argumentował wniosek tym, iż w poprzednich latach ulgi w spłacie należności publicznoprawnych z tytułu zajęcia pasa drogowego były mu udzielane, jednocześnie zwracając uwagę na fakt, iż wiele prac rewaloryzacyjnych i konserwatorskich zostało przeprowadzonych dzięki środkom uzyskanym z wynajmu miejsca pod reklamy oraz pomocy miasta. W ostatnim czasie wspólnota musi liczyć się z poniesieniem większych wydatków ze względu na fakt, iż nieustaleni przez Policję wandale: zniszczyli elewację i koszt jej naprawy to ok. 70.000, zł, a członkowie spółdzielni nie są gotowi na pokrycie tak dużych strat. Rozpoznając wniosek organ I instancji wskazał na przepisy prawa, które znajdują zastosowanie w tej sprawie tj. art. 64 ust. 2 w zw. z art. 60 pkt. 7 ustawy o finansach publicznych, art. 40a ust. 1, art. 19 ust. 1, 21 ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji odwołał się również do przepisów uchwały Rady Miasta Krakowa nr XVLVIII/594/08 z dnia 9 lipca 2008r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej i Zarząd Komunalny w K. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, iż ulg w spłacie należności można udzielać zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, jedynie w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6 ustawy. Przepis zaś art. 64 ust. 2 ustawy nie przewiduje możliwości przyznania przedsiębiorcy pomocy w spłacie należności z tytułu zajęcia pasa drogowego, co czyni bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, w zakresie należności stanowiącej opłatę za zajęcie pasa drogowego w kwocie 33.122,00 zł. Bezprzedmiotowość postępowania skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w myśl art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji przywołał również orzecznictwo sądów administracyjnych, które uzasadniało wydanie decyzji o umorzeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa ul. P. kwestionując zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych. Zdaniem Strony w przedmiotowej sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 56 pkt. 5 ustawy o finansach publicznych umożliwiający umorzenie należności w wypadku gdy zachodzi ważny interes dłużnika lub interes społeczny. Strona wskazała również na swoje wątpliwości dotyczące uprawnień Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Strona wskazała również, że jej wniosek nie został rozpatrzony w całości, gdyż Strona wskazywała alternatywnie jako podstawę umorzenia należności przepisy traktatu o pomocy de minimis. W związku z tym jej wniosek w tym zakresie nie został rozpatrzony, co stanowi obrazę art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania i analizie akt sprawy stwierdziło, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, w związku, z czym należało ją utrzymać w całości w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji o bezprzedmiotowości postępowania w zakresie umorzenia należności za zajęcie pasa drogowego w ulicy P. w wysokości 33.122,00 zł z uwagi na brak podstawy prawnej do udzielania ulgi w spłacie niepodatkowej należności publicznoprawnej stanowiącej dochód pobierany przez samorządową jednostkę budżetową na podstawie ustawy o drogach publicznych. Kolegium zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r., 885 ze zm.) właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6, które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 2) stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym lub ich likwidacji, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz oświaty, e) będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f)) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną". Z kolei art. 60 ustawy o finansach publicznych przewiduje, że grodkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Zatem należność z tytułu zajęcia pasa drogowego jest nieopodatkowaną należnością budżetową o charakterze publiczno-prawnym, o której mowa w art. 60 pkt. 7 ustawy o finansach publicznych. Powołany wyżej art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych nie przewiduje możliwości przyznania Stronie pomocy w spłacie należności z tytułu zajęcia pasa drogowego. W świetle powyższego postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej ul. P. należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na brak podstaw prawnych do udzielenia ulgi w spłacie należności. Wzmiankowana bezprzedmiotowość ma charakter przedmiotowy z uwagi na brak przepisu prawnego pozwalającego na działanie organu administracji publicznej w sposób władczy, czyli zezwalający na umorzenie należności z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego. Kolegium podzieliło również stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r., V SA/Wa 2443/11, a także wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., V SA/Wa 2393/2011, które zostały przywołane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż WSA w Krakowie w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 43712 wyraźnie wskazał, iż regulacja art. 64 ustawy o finansach publicznych jest przepisem szczególnym całościowo odnoszącym się do ulg. W związku z powyższym zastosowanie ulg określonych w art. 55 w stosunku do zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą w spłacie należności o których mowa w art. 60 pkt. 7 ww. ustawy nie jest możliwe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca podniosła, iż nie wdając się w polemikę dotyczącą przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, stwierdzono, że zaskarżone decyzje zostały wydane w sprawie nie dotyczącej jej meritum. Czym innym jest bowiem rozpoznawanie sprawy o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych za zajęcie pasa drogowego pod reklamę, a czym innym w celu wykonania remontu budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zaznaczyć, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie i dokonując kontroli zaskarżonego aktu w oparciu o wyżej wskazane zasady należy podnieść, że kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Dla końcowego załatwienia sprawy wyeliminowano także z obrotu prawnego decyzję organu pierwszej instancji (na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wskazać wskazać należy, że nie ma pomiędzy stronami sporu co do tego, że należność objęta wnioskiem o umorzenie jest niepodatkową należnością budżetową o charakterze publiczno – prawnym stanowiącą dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego - art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 tej ustawy ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 55 ustawy niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. W art. 64 ust. 2 natomiast mowa jest o tym, że właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6 które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 2) stanowią pomoc de minimis – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, b) udzielaną w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym lub ich likwidacji, c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim, d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz oświaty, e) będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów, f) na szkolenia, g) na zatrudnienie, h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, i) na restrukturyzację, j) na ochronę środowiska, k) na prace badawczo-rozwojowe, l) regionalną. Przepis art. 55 i 56 odnosi się wyłącznie do należności cywilnoprawnych, a takimi nie są należności określone w art. 60 ustawy o finansach publicznych (nie powstają bowiem na podstawie stosunku cywilnoprawnego, kara nałożona na skarżącego została w drodze decyzji, nie zaś umowy cywilnej). Do ulg w przypadku tych należności zastosowanie mają właśnie wskazane wyżej uregulowania art. 64 ustawy o finansach publicznych, które jednak – wbrew stanowisku SKO - nie zawierają przesłanek warunkujących dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, lecz zawierają odesłanie zawarte w art. 67 tej ustawy, iż do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Dział III ustawy Ordynacja podatkowa, dotyczy zobowiązań podatkowych. Powyższe oznacza, że do ulg niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym należy stosować rozdział 7a - ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, gdzie miejsce organu podatkowego zajmuje organ jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego też jest możliwe w niniejszej sprawie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Przyjąć bowiem należy, że skoro materia udzielania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym nie została uregulowana w sposób kompleksowy i wyczerpujący w ustawie o finansach publicznych, to poprzez odesłanie z art. 67 tej ustawy do przepisów działu III Ordynacji podatkowej w zakresie instytucji udzielania ulg, naturalnie nie stosując ich wprost, ale odpowiednio – tak jak stanowi przepis odsyłający. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – z przyczyn podanych wyżej - wskazuje, że przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do należności będących przedmiotem wniosku o umorzenie, pomimo brzmienia art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy Ordynacji mają być bowiem stosowane odpowiednio, a nie wprost. Po drugie zaś, w opinii orzekającego Sądu, nieprawidłowo stwierdzono, że skoro opłata, której dotyczy wniosek o umorzenie mieści się w pojęciu dochodów pobieranych przez samorządową jednostkę budżetową w oparciu o art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, to wyłączona zostaje możliwość zastosowania ulgi w spłacie tej opłaty na podstawie art. 64 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, który dotyczy ulg dla zobowiązanych prowadzących działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu, art. 64 ustawy o finansach publicznych stanowi podstawę prawną ulg w spłacie nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym. Ust. 1 zawiera zasadę ogólną, bowiem dotyczy zobowiązanych, którzy złożyli wniosek i domagają się ulg w spłacie zobowiązań o których mowa w art. 60 wskazanej ustawy, czyli odnosi się do wszystkich środków publiczno-prawnych o których mowa w pkt od 1 do 8 bez wyjątków. W ust. 2 art. 64 ustawy o finansach publicznych stwierdzono natomiast, że można udzielać na wniosek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, ulg w zakresie zobowiązań z tytułu należności o których mowa w art. 60 pkt 1-6 tejże ustawy, które spełniają warunki z pkt od 1 do 3, a w ramach pkt 3 także lit. od a do l. Z powyższej regulacji wynika zatem, że w przypadku podmiotów gospodarczych przyznanie ulgi jest możliwe, jeżeli zobowiązanie jest jednym z tych wymienionych w pkt od 1 do 6 art. 60, jednocześnie w jednym z pkt od 1 do 3 art. 60 ust. 2 a ramach pkt 3 w jednej z liter od a do l. Oznacza to zatem, że ust. 2 art. 64 nie reguluje kwestii zobowiązań o których mowa art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, bowiem nie odnosi się ani do pkt 7 ani do pkt 8 art. 60 tej ustawy. Zgodnie z art. 55 ustawy o finansach publicznych należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Biorąc pod uwagę treść art. 55, który statuuje generalną możliwość umarzania należności pieniężnych, a do którego odwołał się ustawodawca w art. 64 ustawy, stwierdzić należy, że w rozpatrywanym przypadku zastosowanie winna mieć reguła umarzania wynikająca z art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, bowiem przepis ten nie może być interpretowany w oderwaniu od cyt. art. 55 ustawy. Do przypadków o których mowa w pkt 7 i 8 art. 60 cytowanej ustawy będzie miała zastosowanie ogólna reguła udzielania ulg przewidziana w art. 64 ust. 1. Uwzględniając zatem art. 55 ustawy o systemie finansów publicznych należy stwierdzić, że dochodów przewidzianych w pkt 7 i 8 art. 60 tej ustawy nie można sytuować poza systemem dopuszczalnych ulg, gdy podmiot o nie wnioskujący prowadzi działalność gospodarczą. Inna interpretacja prowadziłaby do niczym nieuzasadnionej dyskryminacji tego typu podmiotu wobec podmiotów nie będących przedsiębiorcami – por. wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 85/14 oraz I SA/Kr 230/14. Reasumując, kara nałożona na stronę skarżącą stanowi należność określoną w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, która podlega ulgom w spłacie określonym w ust. 1 art. 64, gdyż redakcja tego przepisu nie zawiera zapisu ograniczającego jego zastosowanie do podmiotów "nie prowadzących działalności gospodarczej". Przepis art. 64 ust. 2 ustawy zawiera natomiast ograniczenie wobec podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, ale ograniczenia te odnoszą się do ulg z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6 ustawy o finansach publicznych. Zatem ograniczenia ustępu 2 art. 64 nie odnoszą się do należności z art. 60 pkt 7 i 8 ustawy. Nie ma przy tym niebezpieczeństwa naruszenia zasad konkurencyjności, bowiem stosując do należności określonych w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych, o których umorzenie wnioskuje przedsiębiorca przepisy art. 67a i art. 67b Ordynacji podatkowej (w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o finansach publicznych i art. 67 tej ustawy odsyłającego do odpowiedniego stosowania wyżej wskazanych przepisów Ordynacji) pamiętać należy, że zawierają one instrumenty zapobiegające naruszaniu tego typu zasad. Powyższą wykładnię organ jest obowiązany uwzględnić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Dokonując zatem wadliwej w ocenie Sądu interpretacji art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 tej ustawy organy w sposób nieuprawniony zastosowały art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Na gruncie niniejszej sprawy nie było podstaw do umarzania postępowania, albowiem nie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na to, że do strony skarżącej jako przedsiębiorcy miały zastosowanie przepisy dotyczące umorzenia nałożonej na niego kary przewidziane w art. 64 ustawy o finansach publicznych. W konsekwencji wyżej wskazanych uchybień SKO nie rozpoznało sprawy w jej merytorycznym aspekcie, czym naruszyło art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W związku z tym zasądzono koszty w wysokości wpisu uiszczonego przez stronę skarżącą.