I SA/Kr 1158/10

Sygn. akt I SA/Kr 1158/10 | | POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2010 r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "W" Sp. z o.o. w O., na rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej MRPO Urzędu Marszałkowskiego Województwa M., z dnia 24 czerwca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie nieuwzględnienia protestu postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe - Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skargi Przedsiębiorstwa "W" Sp. z o.o. w O. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. Zaskarżony akt został wydany na podstawie art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 Nr 84, poz. 712 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa M. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 7 października 2010r. Sąd, działając z urzędu, poinformował strony o fakcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt: V SA/Wa 1613/09 postanowieniem z dnia 24 listopada 2009r. przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu (sygn. akt: P 9/10) pytanie prawne, czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego i zezwala na kreowanie systemu środków odwoławczych poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art.2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny, a pełnomocnik organu pozostawił do uznania Sądu rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.- dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Użyte w powołanym przepisie sformułowanie "może" wydaje się sugerować, że zawieszenie postępowania sądowego w razie zawisłości przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy innej, ale mogącej wpłynąć na wynik sprawy rozpoznawanej aktualnie, jest jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Trzeba jednak wskazać, że sędziowie w zakresie orzekania są związani zarówno Konstytucją RP, jak i ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), z drugiej strony zaś – również ich wiąże zasada bezpośredniego stosowania przepisów ustawy zasadniczej (art. 8 ust. 2 Konstytucji), z której wynika, że posiadają one charakter wiążący. Oznacza to, że możliwa jest sytuacja, w której Sąd będzie miał wątpliwości co do zgodności przepisów rangi ustawowej z Konstytucją RP, nie mając jednocześnie kompetencji do samodzielnego rozstrzygnięcia tej kwestii. Wówczas – związany nakazem stosowania przepisów Konstytucji RP – nie może podejmować orzeczenia w oparciu o przepisy, które w jego ocenie są z Konstytucją sprzeczne, nawet usprawiedliwiając to późniejszą możliwością wznowienia postępowania. Sąd może w takiej sytuacji na zasadzie art. 193 Konstytucji RP wystąpić z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W orzecznictwie podkreśla się, że możliwość takiego wystąpienia, w wypadku uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ustawy z Konstytucją, przeradza się w obowiązek sądu (vide: Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 3 grudnia 2008r., V CSK 310/08, Lex Omega nr 484695; z dnia 24 czerwca 2004r. III CK 536/02, Lex Omega nr 172784; z dnia 27 marca 2003 r., V CKN 1811/00, Lex Omega nr 521816). Analogicznie, jeżeli wątpliwości co do zgodności ustawy z Konstytucją pojawią się wówczas, kiedy inny sąd zadał już pytanie prawne o konstytucyjność tego samego przepisu ustawy, sąd orzekający w danej sprawie – nie mogąc samodzielnie tej kwestii rozstrzygać, a jednocześnie uznając przepisy ustawy za budzące wątpliwości konstytucyjne – winien postępowanie zawiesić. Sądowi w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę znany jest z urzędu jest fakt ( o czym poinformował na rozprawie pełnomocników stron), że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt: V SA/Wa 1613/09 postanowieniem z dnia 24 listopada 2009r. (uzupełnionym 8 marca 2010r.), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu (sygn. akt: P 9/10) pytanie prawne, czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego i zezwala - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art.2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji RP. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie ulega wątpliwości, że wymienione przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju budzą wątpliwości z punktu widzenia ich zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie bowiem z regulacjami zawartymi w rozdziale III Konstytucji, katalog aktów normatywnych powszechnie obowiązujących na terytorium RP ma charakter zamknięty. Katalog ten precyzyjnie został określony w art. 87 oraz 91 ust. 3 Konstytucji i jedynie wskazane tam akty mają walor aktu normatywnego, tzn. mogą być skierowane do adresata niebędącego jednostką podległą wobec organów je wydających. Przepis prawa powszechnie obowiązującego, odnoszący się do praw i obowiązków adresata, nie może mieć bowiem charakteru blankietowego. Sąd ten uznał również, że rozstrzygnięcia, mające wpływ na sferę praw i obowiązków, zostały wydane na podstawie Systemu Realizacji Programu Operacyjnego, istnieje zatem wątpliwość, czy przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim wyłączają w tym postępowaniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i zezwalają - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz 87 Konstytucji. Rozwikłanie tego dylematu ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu i pozostaje w gestii Trybunału Konstytucyjnego. Jest przy tym oczywiste, że zanegowanie przez Trybunał przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań objętych pytaniem prawnym będzie również rzutowało bezpośrednio na ocenę legalności podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Ponadto budzą wątpliwości konstytucyjne, podniesione w ww. pytaniu prawnym, kwestie związane z procedurą tworzenia ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wyrażające się brakiem konsultacji projektu ustawy z Krajową Radą Sądownictwa i Prezesem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni podziela wątpliwości, podniesione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu powołanego wyżej postanowienia o przedstawieniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. W szczególności uzasadnione wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP budzi treść art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju, pozwalający stronie wnosić środki odwoławcze, przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W ocenie Sądu jest to sprzeczne to art. 2, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, a zatem zasadą państwa prawnego, działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, a także wykracza poza zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Sąd stanął jednocześnie na stanowisku, że orzekanie na podstawie przepisów ustawy, które są sprzeczne z normami Konstytucji, naruszyłoby jej art. 8 ust. 2. Wobec tego, że w niniejszej sprawie występuje analogiczne zagadnienie, jakie będzie przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a zatem uznając, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku toczącego się przed Trybunałem postępowania, Sąd - na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.