I SA/Kr 1166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. W. – P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2007 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2015 r., I SA/Kr 1166/15 poprzez wpisanie w dziewiątym i osiemnastym wersie prawidłowego nazwiska skarżącej "W. – P." w miejsce "W. – P.". Zgodnie z treścią art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2018, poz.1302 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wymienione przepisy poprzez art. 166 p.p.s.a. mają zastosowanie również do postanowień. Aby można było jednakże dokonać sprostowania postanowienia wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.cbois. nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie Sąd w postanowieniu zwracającym skarżącej A. W. – P. nadpłacony wpis od skargi kasacyjnej, nieprawidłowo oznaczył nazwisko skarżącej wpisując "W. – P.". Tym samym, na podstawie ww przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.