I SA/Kr 117/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości postanawia skargę odrzucić. Pismem z dnia 16.12.2009 r., nadanym w urzędzie pocztowym Kraków 11 w dniu 17.12.2009 r. (dowód w aktach sprawy – koperta z datą stempla), J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 23 września 2009 r. nr [...], wydaną przez Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. W/w interpretacja indywidualna została doręczona stronie skarżącej w dniu 29.09.2009 r., wraz z pouczeniem o trybie i terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym J. K. pismem z dnia 12.10.2009 r. (wysłanym w tymże dniu) wezwał organ interpretujący do usunięcia naruszenia prawa. Minister Finansów, działający przez Dyrektora Izby Skarbowej, pismem z dnia 6.11.2009 r. stwierdził brak podstaw do zmiany w/w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawcę ponownie pouczono o trybie i terminach wniesienia skargi do sądu administracyjnego (k: 4 akt sprawy). Pismo zawierające odpowiedź na wezwanie zostało najpierw awizowane w dniu 10.11.2009 r., a następnie podjęte w dniu 13.11.2009 r. z urzędu pocztowego Kraków 25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 powołanej ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ten ostatni przepis dotyczy m.in. indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a cyt. ustawy, zaś dzień, w którym skarżący mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu – interpretacji indywidualnej – to dzień jej skutecznego doręczenia. W przedmiotowej sprawie termin ten został przez skarżącego dochowany. Natomiast art. 53 p.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (§ 1). W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 (zatem również w przypadku interpretacji indywidualnej – przyp. tut. Sądu), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie organ udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 6.11.2009 r., które zostało skutecznie doręczone (podjęte z urzędu pocztowego) w dniu 13.11.2009 r. Termin do wniesienia skargi, zgodnie z przepisami o terminach, o których mowa w art. 82 i nast. p.p.s.a., upłynął zatem w dniu 14.12.2009 r. (poniedziałek). Tymczasem skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym (co uważa się za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu) dopiero w dniu 17.12.2009 r., czyli 3 dni po ustawowym terminie przewidzianym do jej wniesienia. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Termin ten jest terminem procesowym, prekluzyjnym, ustawowym – nie może być ani skrócony ani wydłużony na korzyść strony skarżącej i stanowi tym samym jeden z najważniejszych warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec faktu, iż skarżący w w/w terminie, będąc prawidłowo pouczony, nie wniósł skutecznie skargi, należało ją odrzucić, działając na postawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.