I SA/Kr 1173/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1173/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r., sprawy ze skargi Polskiej Spółki G. Sp. z o.o. Oddział w T., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 3 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2010, - skargę oddala - Wójt Gminy Z. decyzją z dnia 30 listopada 2013 r. znak [...] orzekł o stwierdzeniu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 w wysokości 2.304,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. Spółka G. sp. z o.o. z siedzibą w T — Oddział Zakład G. w K.wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości oraz zwrot nadpłaty bądź jej zaliczenie na poczet zobowiązań podatkowych. Wraz z wnioskiem spółka złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za przedmiotowe lata. Dalej podano, że organ po wszczęciu postępowania w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008-2010 r., wydał decyzje określające spółce G, sp. z o.o. (poprzednio Spółka G sp. z o.o. z siedzibą w T — Oddział Zakład G w K) wysokość podatku od nieruchomości: za rok 2008 znak [...], za rok 2009 znak [...] i za rok 2010 znak [...]. Wysokość zobowiązania podatkowego określonego w w/w. decyzjach jest niższa niż kwota podatku wpłaconego przez spółkę w latach 2008-2010 na podstawie złożonych deklaracji. W związku z powyższym po stronie spółki stwierdzono istnienie nadpłaty w wysokości 2.304,00 zł, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji z dnia 30 listopada 2013 r. stwierdzającej nadpłatę. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka G. sp. z o.o. Oddział w T. zarzucając: - naruszenie prawa materialnego tj.: • art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( dalej "u.p.o.l.") przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; • art. 3 pkt. 1 lit. b) i art. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej ustawy Prawo budowlane), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi, a ich częścią budowlaną; • art. 3 pkt. 1 lit. b) i art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi, a częścią budowlaną, a tym bardziej siecią gazową; • art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a) ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez opodatkowanie od wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynku, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku, • art. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1 a) ust. 1 pkt 1, 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że stacja redukcyjno-pomiarowa jest budowlą, mimo iż spełnia definicje budynku, - naruszenie prawa procesowego tj.: • art. 120 Ordynacji podatkowej (dalej jako o.p.) poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego; • art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; • art.122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – nieuwzględnienie argumentów przedstawionych przez spółkę; • art. 124 o.p. poprzez niewykazanie istnienia powiązań o charakterz technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; • art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego oraz • art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p. poprzez wadliwe uzasadnienie podstawy faktycznej wydanej decyzji. Spółka w obszernym uzasadnieniu wskazała na błędną jej zdaniem kwalifikację stacji redukcyjno- pomiarowych, stacji redukcyjnych, stacji pomiarowych oraz węzłów pomiarowo-kontrolnych, jako obiektów nie podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 kwietnia 2014r. nr [...], na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Ordynacja podatkowa normuje postępowania podatkowe w sprawach w niej określonych, w tym postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku (art. 75 § 1) i postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3). Procedury te obowiązują niezależnie od siebie i nie wykluczają się wzajemnie, a czasami wręcz się uzupełniają. Wymienione postępowania różnią nie tylko kwestie proceduralne, lecz przede wszystkim ich przedmiot; w przypadku stwierdzenia nadpłaty zakreślony stosownym wnioskiem strony, zaś w przypadku określenia zobowiązania podatkowego obejmujący wszelkie elementy stanu faktycznego i prawnego stanowiącego o danym podatku (jego wysokości). W przypadku, gdy organ podatkowy określi podatnikowi wysokości zobowiązania, należy stwierdzić, że postępowanie wymiarowe ma charakter zasadniczy i nadrzędny wobec postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Wynika to przede wszystkim z tego, że postępowanie wymiarowe ma znacznie szerszy zakres przedmiotowy i ostatecznie kształtuje wysokość zobowiązania podatkowego. Dopóki istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wykazana w deklaracji (korekcie deklaracji), nie jest możliwe wydanie na żądanie podatnika decyzji stwierdzającej nadpłatę. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za lata 2008, 2009, 2010 r. zostało określone decyzjami Wójta Gminy Z. z dnia 1 lipca 2013 r. znak [...] znak [...], oraz znak [...]. Po zaskarżeniu ich Samorządowe Kolegium Odwoławcze— decyzjami z dnia 28 października 2013 r.., znak [...], znak [...] i znak [...]utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. Decyzje Wójta Gminy Z. z dnia 1 lipca 2013r. korzystają zatem z domniemania mocy obowiązującej, a dokonane w nich rozstrzygnięcie ma charakter trwały; decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym (art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej) staje się ostateczną z chwilą jej wydania (art. 128 Ordynacji podatkowej). Powyższa sytuacja rodzi skutki prawne w zakresie możliwości stwierdzenia nadpłaty kwoty podatku z tak określonego zobowiązania podatkowego w kwocie wnioskowanej przez stronę, skoro organ podatkowy w decyzji wymiarowej (określającej zobowiązanie podatkowe) w sposób ostateczny ustalił elementy tego zobowiązania jako całości, a tym samym podatek należny. Organ wskazał na treść art. 72 o.p. podkreślając, że wobec faktu, iż spółka zapłaciła podatek od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 157.993,00 zł, za rok 2009 w kwocie 191.100,00 zł, a za rok 2010 w kwocie 220.285,00 zł, a zobowiązanie podatkowe istniejące po stronie spółki organ określił w roku 2008 na kwotę 156.483,00 zł, w roku 2009 na kwotę 190.703,00 zł, w roku 2010 na kwotę 219.888,00 zł, to po stronie podatnika powstała nadpłata w wysokości 2.304,00 zł. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej), określa podatek należny do zapłaty (art. 45 ust. 6 ustawy podatkowej). W kontekście powyższego, bezprzedmiotowe są w ocenie Kolegium zarzuty i wnioski powołane w odwołaniu Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka G. sp. z o.o. zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.: • art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz w związku z art. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 pkt. 1 lit. b) i art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi, ani urządzeniami budowlanymi; • art. 3 pkt. 1 lit. b) i art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l.. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną; • art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 a ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku. Ponadto wskazano na naruszenia prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: • art. 120 o.p. oraz art. 121 § 1 o.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez oparcie decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty na decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości naruszającej przepisy prawa podatkowego i budowlanego; • art. 121 o.p. w zw. z art. 124 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej; • art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; • art. 124 o.p. poprzez niewykazanie istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; • art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego i • art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 o.p. poprzez wadliwe uzasadnienie podstawy faktycznej wydanej decyzji. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Należy zaakcentować, że istotą kontrolowanej sprawy było stwierdzenie wnioskowanej nadpłaty. Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty należy ze względu na jego przedmiot, a więc kwestię istnienia nadpłaty, odróżnić od postępowania w zakresie określenia zobowiązania podatkowego, które z kolei obejmuje wszelkie elementy stanu faktycznego i prawnego stanowiącego o danym podatku (jego wysokości). Pojęcie nadpłaty zostało określone w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należytej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Zważywszy na podnoszoną przez stronę skarżącą argumentację, w niniejszym postępowaniu decydująca jest analiza zapisu pkt 1 wskazanego przepisu, a więc dotyczacego kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Z przepisu tego wynika, że istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci wówczas, gdy nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad obowiązkowe jest nadpłatą. Nie jest to przy tym, na co powszechnie zwraca się uwagę w doktrynie, "podatek" w rozumieniu art. 6 Ordynacji podatkowej. Kwota ta nie ma bowiem podstawy prawnej, nie wynika z zawartego w ustawie obowiązku świadczenia, co jest obligatoryjne dla podatku. Ze stanu faktycznego kontrolowanej sprawy wynika bez wątpienia, że organ podatkowy określił już uprzednio podatnikowi wysokość zobowiązania, a zatem przeprowadzono już postępowanie wymiarowe, w którym zostały przeanalizowane wszystkie aspekty wymiaru podatku, w tym podnoszone obecnie w skardze i w odwołaniu okoliczności dotyczące kwalifikacji stacji redukcyjno- pomiarowych, stacji redukcyjnych, stacji pomiarowych oraz węzłów pomiarowo-kontrolnych jako obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za lata 2008, 2009, i 2010 r. zostało określone decyzjami Wójta Gminy Z. z dnia 1 lipca 2013 r. znak [...], [...], oraz [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze— decyzjami z dnia 28 października 2013r., znak: [...],[...] oraz [...] utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. Decyzje wydane w postępowaniu wymiarowym, które rozstrzygnęły powyższe kwestie funkcjonują zatem w obrocie jako ostateczne, tym bardziej że skarga na nie do sądu administracyjnego została oddalona nieprawomocnym obecnie wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2014r. w sprawie do sygn. I SA/Kr 184/14. Dopóki więc istnieje w obrocie prawnym decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wykazana w deklaracji (korekcie deklaracji) nie jest możliwe wydanie na żądanie podatnika decyzji stwierdzającej nadpłatę. Badanie w toku postepowania o stwierdzenie nadpłaty zawartych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a także w skardze kwestii podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w aspekcie charakteru spornych urządzeń byłoby naruszeniem zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, które mogą być podważone jedynie w nadzwyczajnych trybach postępowania. W konsekwencji nie można uznać, aby kwota zapłacona przez stronę skarżącą, poza kwotą którą organ I instancji uznał za nadpłatę wynikającą z porównania wysokości podatku z w/w decyzji wymiarowych, a kwotą faktycznie zapłaconą, stanowiła kwotę podatku nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego w rozumieniu pkt 1 art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego uznać należy, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny stanu rzeczy zarówno z perspektywy stanu faktycznego, jak i oceny prawnej, a wobec tego zarzuty strony skarżącej są nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze sąd w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. skargę oddalił.