I SA/Kr 1178/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1178/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r., sprawy ze skargi G.Ś. przy uczestnictwie J.J. i D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 maja 2015 r. nr [....] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. - skargę oddala - Pismem z dnia 27 listopada 2014r. Urząd Miasta K., Wydział Podatków i Opłat, w związku z niedopełnieniem przez G.Ś. obowiązku złożenia informacji o nieruchomościach, wezwał podatniczkę do niezwłocznego jej doręczenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 16 grudnia 2014r., jednak podatniczka nie udzieliła na nie odpowiedzi. Decyzją z dnia 3 stycznia 2015r., nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił dla G.Ś. oraz pozostałych dwóch współwłaścicieli nieruchomości przy ul. B. w K., podatek od nieruchomości za rok 2015 w łącznej kwocie 301,00 zł., określił także terminy płatności i wysokość poszczególnych rat podatku. Podatniczka w dniu 2 marca 2015 r. zaskarżyła w całości decyzję organu I instancji, zarzucając w lakonicznym odwołaniu jej nieważność i wskazując, że nie składała formularza, o którym mowa w decyzji. Pozostali współwłaściciele nie zaskarżyli decyzji. W dniu 11 maja 2011r., decyzją o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał na regulacje wynikające z art. 2, art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.) oraz na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. 2015r. poz. 520, z późn. zm.) oraz art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej (t.j.: Dz. U. z 2015 poz. 613 z późn. zm.). Organ II instancji podał, że z zawiadomień o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez podatników – J.J. i D.B. - "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych" wynika, że podatnicy są współwłaścicielami, zabudowanego budynkiem niemieszkalnym o pow. 15 m2, gruntu stanowiącego działkę nr [...], położonego w K. obręb [...], jednostka ewidencyjna K., sklasyfikowanego w ewidencji gruntów, jako zurbanizowane tereny niezabudowane (Bp) o pow. 403 m2. Wysokość zobowiązania podatkowego ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, określonych w uchwale Rady Miasta Krakowa nr XCII/1357/13 z dnia 4 grudnia 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, które wynoszą: dla budynków pozostałych - 7,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, dla gruntów pozostałych - 0,46 zł od 1 m2 powierzchni. Odnosząc się do zarzutu podatniczki, organ II instancji wskazał, że okoliczność, iż G. Ś. - jeden ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości - nie złożyła, pomimo wynikającego z przepisów prawa, obowiązku oraz wezwania przez organ I instancji, pismem z dnia 27 listopada 2014r. -deklaracji na podatek od nieruchomości, nie ma wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W dniu 1 lipca 2015r. G. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na decyzje organu I i II instancji. Podtrzymała w niej zarzuty przedstawione w odwołaniu, wskazując, iż nie składała żadnego formularza "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych". Decyzjom organów obydwu instancji zarzuciła ponownie nieważność. Zdaniem skarżącej, decyzje nie są rzetelne i nie zawierają prawdziwych faktów oraz wyliczeń, na jakiej podstawie został podatek naliczony. Skarżąca wskazała, że dopiero organ II instancji w swojej decyzji starał się naprawić nieprawidłowości Wydziału Podatku, wykazując z czego ten podatek wynika, a przecież, jak podała skarżąca - powinno to być określone w pierwszej decyzji, jaką otrzymała. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i powieliło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Pozostali współwłaściciele nieruchomości nie zajęli stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanych granicach, Sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części, zaś podatnikami podatku od nieruchomości są – między innymi właściciele czy odpowiednio współwłaściciele nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Podstawę dokonywania wymiaru podatków stanowią - zgodnie z art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego - dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Zgodnie z kolei z mocy art.5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera także pewne rozstrzygnięcia dotyczące tzw. kompleksowych podmiotów podatkowych, na które składają się dwie lub więcej osoby fizyczne lub prawne. Tak więc w przypadku, gdy nieruchomość stanowi współwłasność lub współposiadanie innych osób niż małżonkowie, obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach (art. 2 ust. 4 u p.o.l.). W świetle wymienionych wyżej przepisów wskazać należy, że organ podatkowy dokonuje wymiaru podatku w oparciu o dane z ewidencji gruntów, informacje wskazane przez podatnika oraz na podstawie uchwały rady gminy określającej stawki podatku. W sytuacji, gdy informacje wskazane przez podatników nie zgadzają się z informacjami zawartymi w ewidencji gruntów lub informacje nie zostały udzielone, organ przyjmuje za podstawę informacje zawarte w ewidencji gruntów w połączeniu z faktycznie złożonymi w sprawie informacjami/deklaracjami. Wymiar podatku od nieruchomości sprowadza się zatem do matematycznego wyliczenia, dokonywanego w oparciu o informacje zawarte w wyżej wymienionych dokumentach przy czym organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie powierzchni czy klasyfikacji gruntów. Podobnie wygląda sytuacja, jeśli chodzi o stawki podatku określone na podstawie uchwały, których skarżąca nie kwestionowała. Tak samo nie kwestionowała powierzchni opodatkowanej nieruchomości, sposobu wyliczenia podatku, jak również ustalonej kwoty podatku. Nie wskazywała też by stwierdziła, że w złożonych w postępowaniu informacjach o nieruchomościach występowały jakiekolwiek nieprawidłowości czy przekłamania, które nadto chciałaby skorygować. Ze względu na liczbę wydawanych decyzji podatkowych (w tym przede wszystkim w formie podatku od nieruchomości, jak i w formie nakazów płatniczych), są one sporządzane często na wcześniej przygotowanych drukach lub przy pomocy odpowiednio opracowanego oprogramowania komputerowego w formie wydruków. Z tych też względów nieraz zawierają one pewne uchybienia w zakresie formalnym - elementów decyzji administracyjnej (podatkowej) określonych w art. 210 Ordynacji podatkowej. Brak też często szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego lub są one szczątkowe. Przyjąć jednak należy, że tego rodzaju uchybienia nie dyskryminują takiej decyzji podatkowej i nie skutkują koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Wszystkie te braki są jednak o tyle dopuszczalne, o ile w aktach sprawy znajdują się zgromadzone w toku postępowania dokumenty, notatki służbowe, wypisy z rejestru (np. ewidencji gruntów), odpisy lub wyciągi uchwał, które ustalają stawki - co pozwala na swoiste uzupełnienie, dopełnienie takiej decyzji podatkowej. O ile więc uzasadnienie decyzji organu I instancji jest w badanej sprawie enigmatyczne, nie zawiera wskazania który ze współwłaścicieli złożył informacje o nieruchomościach a który zaniechał tego obowiązku to w aktach sprawy znajduje się kompletny materiał dowodowy obrazujący te okoliczności, który potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia tego organu. W świetle powyższego, określenie przez organ podatkowy wysokości podatku od nieruchomości na podstawie "Informacji o nieruchomościach osób fizycznych" złożonych przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości; J.J. i D.B. aktualnego wypisu z rejestru gruntów i uchwały Rady Miasta K., w przedmiocie określenia stawek w podatku od nieruchomości, należy uznać za prawidłowe. Okoliczność, iż trzecia za współwłaścicielek; skarżąca G. Ś. nie złożyła - pomimo wynikającego z przepisów prawa obowiązku oraz pomimo wezwania organu podatkowego I instancji – deklaracji na podatek od nieruchomości, nie ma wpływu na prawidłowość wydanych decyzji a tym samym nie spełnia jakichkolwiek przesłanek stwierdzenia nieważności wydanych decyzji. Skoro bowiem – jak stwierdza Sąd – decyzje organów obydwu instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego a nadto wydane zostały w prawidłowo proceduralnie przeprowadzonym postępowaniu, to tym bardziej nie można przyjąć, że obciąża je wada kwalifikowana w postaci nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.