I SA/Kr 1179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącego T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] października 2018 r. odrzucającego sprzeciw w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić zażalenie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie z 13 grudnia 2018 r., wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie oraz złożenie 1 odpisu zażalenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania doręczono skarżącemu 2 stycznia 2019 r. W odpowiedzi skarżący przesłał 9 stycznia 2019 r.- za pośrednictwem platformy e-puap niepodpisane zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. I tak, zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. I tak zgodnie z przepisem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W orzecznictwie podkreśla się, że podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., tj. gdy strona nie może się podpisać. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu. Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny i nie może być kopią. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 września 2014 r., II OZ 922/14). Wniesione przez skarżącego zażalenie jako obarczone brakiem formalny, który pomimo wezwania nie został uzupełniony podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 § w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.