I SA/Kr 1182/05

Sygn. akt I SA/Kr 1182/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr) Asesor WSA Maja Chodacka Asesor WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2007r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005r - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy ustalił H. Z. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2005 r. w wysokości 253,80 zł. Wysokość w/w zobowiązania podatkowego organ ustalił na podstawie wypisu z rejestru gruntów Starosty Powiatowego, dokonanego według stanu na dzień [...] kwietnia 2005 r., w którym to rejestrze H. Z. figuruje jako właścicielka objętych w/w decyzją nieruchomości, położonych, Gmina P. Stawkę podatku ustalono na podstawie prawomocnej uchwały Nr [...] Rady Gminy w P z dnia [...] w sprawie określenia wysokości stawek w podatku od nieruchomości. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie pismem z dnia [...] marca 2005 r. W uzasadnieniu podała, że na obecną chwilę została wymeldowana z budynku stanowiącego część opodatkowanych nieruchomości, w którym zamieszkiwała od dzieciństwa oraz do którego przysługuje jej prawo własności, nabyte prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 1976 r. (sygn. akt [...]) stwierdzającym nabycie spadku po ojcu, J. K. Pomimo ,iż przysługuje jej do w/w budynku, położonego w P. pod nr [...] (nr działki [...], nr jednostki rejestrowej [...], obręb [...] P), prawo własności, to aktualnie nie znajduje się on w jej posiadaniu. Tymczasem zmuszona jest ponosić koszta jego ubezpieczenia oraz opłacać podatek od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] (nr [...]) wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60, ze zm. – dalej "Ordynacja") w związku z art. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity, Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84, ze zm. – dalej "u.p.o.l.") oraz art. 1, 3, 4 i 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity, Dz. U. Nr 94 z 1993 r., poz. 431, ze zm. – dalej ".u.p.r.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż organ podatkowy wymierza osobom fizycznym podatek od nieruchomości na podstawie złożonej przez nich informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w tym przypadku był to wykaz z dnia [...] grudnia 2000 roku oraz w/w wypis z rejestru gruntów Starosty Powiatowego w O., a podatek rolny na podstawie wypisu z rejestru gruntów oraz karty gospodarstwa. Obowiązkowi podatkowemu podlegają m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości bądź jej samoistnymi posiadaczami, jak stanowi art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Podobnie rzecz się ma na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.r. w stosunku do podatku rolnego. W zakresie objętym podatkiem od nieruchomości uchwała odpowiedniej Rady Gminy, w tym przypadku uchwała Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] w sprawie określenia wysokości stawek w podatku od nieruchomości, stanowi prawo powszechnie obowiązujące na jej terenie i jest wiążąca dla organów przy ustalaniu wymiaru podatku. W zaskarżonej decyzji Wójta Gminy prawidłowo podano wszystkie podstawy prawne, i w kwocie właściwej obliczono wymiar podatku na podstawie w/w uchwały właściwej gminy, opierając się na danych z rejestru gruntów oraz deklaracji samej podatniczki. W zakresie zaś podatku rolnego stawki tego podatku wyznacza cyt. wyżej ustawa o podatku rolnym w połączeniu z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na który powołano się w decyzji I instancji. SKO stwierdziło, iż również w tym przedmiocie ustalono prawidłowy wymiar podatku. Organ odwoławczy zwrócił stronie uwagę, iż kwestie meldunkowe tudzież naruszenia posiadania nie są brane pod uwagę ani też rozpatrywane w postępowaniu podatkowym. Jak długo strona odwołująca się pozostaje właścicielką przedmiotowych nieruchomości, tak długo będzie na niej ciążył obowiązek podatkowy z tym związany, niezależnie od tego, czy będzie zamieszkiwała na jej obszarze czy nie albo czy będzie tam zameldowana. W skardze na powyższą decyzję SKO H. Z. zarzuciła jej niezgodność ze stanem faktycznym – Wójt Gminy wymeldował ją co prawda z budynku pod nr [...] w P., a ponadto została pokrzywdzona przez Sąd Rejonowy, będąc pozbawiona posiadania nieruchomości do której przysługuje jej prawo, ale jest zmuszona ponosić ciężary podatkowe od całości gruntów. Skarżąca powtórzyła swoją argumentację z odwołania, dotycząca jej dziedziczenia przedmiotowej nieruchomości oraz domniemanego oszustwa, w skutek którego została z niej wymeldowana. Skarżąca oświadczyła ponadto, iż mimo trudnej sytuacji materialnej jest gotowa opłacać podatki od posiadanych nieruchomości, ale nie od tej, którą faktycznie nie dysponuje. Poza tym domagała się podjęcia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 678/99. Na rozprawie z dnia [...] października 2007 r. pełnomocnik H. Z. wyjaśnił, iż przed Sądem Rejowym od lat toczy się sprawa o ochronę posiadania w/w działki oraz o wydanie nieruchomości. Sama skarżąca oświadczyła, iż jest właścicielką nieruchomości będących przedmiotem decyzji podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie, podnosząc iż skarga jest nieuzasadniona, gdyż utrzymana jego decyzją w mocy decyzja organu I instancji – Wójta Gminy – nie zawiera żadnych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm. – dalej "p.u.s.a") oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej z punktu widzenia zgodności aktów administracyjnych, w tym decyzji i innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Celem i zamierzonym efektem tej kontroli jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Przy czym w zakresie swej kognicji Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a). Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Jeśli zaś Sąd nie dopatrzy się niezgodności decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa materialnego bądź procesowego, to skargę oddala na zasadzie art. 151 cyt. ustawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] zostały wydane w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego: cyt. ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W decyzjach tych prawidłowo powołano podstawę prawną. Jak słusznie zauważył organ II instancji obliczenia wymiaru podatku, zarówno od nieruchomości jak i rolnego, dokonano wg obowiązujących wówczas stawek w pełni prawidłowo, a skarżąca zgodnie z własnymi oświadczeniami oraz wypisem z rejestru gruntów, prowadzonym przez Starostwo Powiatowe, była i jest właścicielką wszystkich nieruchomości objętych przedmiotową decyzją. Należy w szczególności podkreślić, iż stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Obejmuje ona informacje dotyczące położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości. Ponadto w ewidencji wykazuje się: właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych, inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, miejsce zamieszkania lub siedzibę tych posiadaczy, wartość nieruchomości i informacje o wpisaniu do rejestru zabytków. Ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Właściciele, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych, inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Dane te (powierzchnia gruntów, rodzaj użytków gruntowych) mają więc istotny wpływ na załatwienie sprawy. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane w przepisach żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym czy też w podatku od nieruchomości nie mogą przyjąć innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W tym przypadku zarówno dane z ewidencji gruntów jak i oświadczenia samej strony złożone w toku postępowania podatkowego oraz sądowo-administracyjnego są w pełni ze sobą zgodne. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ugruntowanego m.in. wyrokiem z dnia 11 kwietnia 1995 r. (sygn. akt SA/Wr 1703/94, publ. Wspólnota 1995/42/24), wyrokiem z dnia 12 stycznia 1994 r. (sygn. akt III SA 911/94, OwSS 1994/4-5/164) i wyrokiem z dnia 29 grudnia 1993 r. (sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163). Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu stanowisko skarżącej, że faktycznie stanowiące jej własność działka, będąca jedną z nieruchomości dla których ustalono podatek za rok 2005, nie znajduje się w jej posiadaniu, dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. W doktrynie i w orzecznictwie dominuje pogląd, jak już wspomniano powyżej, że "organy podatkowe przy wymierzaniu podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie" oraz, że "organ podatkowy, dokonując wymiaru podatku, nie jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru podatku innej powierzchni od tej jaka figuruje w rejestrze gruntów prowadzonym przez właściwy organ geodezyjny". Niezależnie od innych toczących się postępowań, jak w tym przypadku wskazane przez pełnomocnika strony postępowania cywilne o ochronę posiadania w/w działki oraz o wydanie nieruchomości, ciężar podatkowy ponosi, zgodnie z obowiązującym prawem, właściciel. Jak zauważono słusznie na etapie postępowania odwoławczego, kwestie meldunkowe tudzież naruszenia posiadania nie są brane pod uwagę ani też rozpatrywane w postępowaniu podatkowym. Jak długo strona odwołująca się pozostaje właścicielką przedmiotowych nieruchomości, tak długo będzie na niej ciążył obowiązek podatkowy z tym związany. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, stwierdzić należy, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym na 2005 rok. Nie naruszono prawa materialnego. Dokonując kontroli Sąd nie stwierdził także dokonania naruszeń przepisów postępowania, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.