I SA/Kr 1183/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Gach po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym spraw z wniosków "G-A" G. R, A. D. Spółka jawna w S. o przywrócenie terminów do uzupełnienia braku formalnego skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], od nr [...] do nr [...] w przedmiocie określenia wysokości rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2002 r. do grudnia 2002 r. postanawia : - wnioski oddalić - W pismach z dnia [...].02.2008 r. wnioskodawca zwrócił się o przywrócenie terminów do uzupełnienia braku formalnego skarg o pełne odpisy z KRS - w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 1183/07 do I SA/Kr 1194/07, które na rozprawie w dniu 14.02.2008 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1183/07. Jednocześnie wnioskodawca załączył te odpisy. Wnioski te zostały uzasadnione tym, że z treści wezwań datowanych na [...].10.2007 r. wynika, że usunięcie braków formalnych skarg winno nastąpić przez "złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (pełny odpis z KRS-u)". W okolicznościach faktycznych sprawy nie było możliwości dostarczenia jednego dokumentu spełniającego żądane wymagania. W sytuacji gdy strona skarżąca działała przez pełnomocnika procesowego, umocowanie, o którym mowa w art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", mogło być wykazane przez minimum dwa dokumenty. Sposób reprezentacji strony skarżącej potwierdza bowiem odpis z KRS, lecz nie potwierdza on uprawnienia pełnomocnika procesowego do wniesienia skargi, które wynika z pełnomocnictwa. Reasumując pełnomocnik stwierdził, że nielogiczna treść wezwania podpisanego przez Sekretarza Sądowego spowodowała, że strona skarżąca nie miała pewności, jaki jest przedmiot tego wezwania, szczególnie, że dokumenty w postaci pełnomocnictw, zostały Sądowi za pośrednictwem strony przeciwnej doręczone. Jedynie z ostrożności procesowej strona skarżąca przesłała jedną kopię odpisu z KRS, bowiem odpis ten był wymieniony w treści wezwania. Jednak kontekst w jakim został umieszczony nie pozwalał wywieść, iż przedmiotem tego wezwania jest dokument w postaci oryginału odpisu z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wezwania z dnia [...] października 2007 r. o uzupełnienia braku formalnego skarg o odpisy z KRS – w terminie 7 dni, zawierały pouczenie o skutku niezastosowania się do tych wezwań. Tym skutkiem było odrzucenie skarg. Wezwania te zostały w dniu [...].10.2007 r. doręczone pełnomocnikowi wnioskodawcy będącego doradcą podatkowym, który załączył pełnomocnictwa przy wniesieniu skarg. Stąd też w sprawach miał zastosowanie art. 67 § 5 p.p.s.a, mówiący że jeżeli ustanowiono pełnomocnika, doręczenia należy dokonywać tej osobie. W niniejszych sprawach pełnomocnictwa udzielone zostały przez A. D.. Wobec niedołączenia do skargi dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie A.D. do reprezentowania Spółki (art. 29 p.p.s.a.), czyli także do udzielenia pełnomocnictwa do złożenia skargi, Sąd wezwał o przedłożenie dokumentu wykazującego takie umocowanie, czyli pełnego odpisu z KRS-u. Przepis art. 29 p.p.s.a. stanowiący, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (w artykule tym jest mowa o organach i osobach uprawnionych do działania w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Oznacza to, że w wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma on obowiązek bez wezwania dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa. Niedołączenie tego dokumentu stanowi brak formalny, którego usunięcie następuje w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy). Przewidziany w art. 49 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym. W tym stanie niniejszych spraw nie można przyjąć, aby wnioskodawca wykazał uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skarg bez swojej winy. Przyjmuje się bowiem powszechnie, że brak winy w uchybieniu terminu występuje u pełnomocnika, gdy istniała po jego stronie przeszkoda, której nie można było usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wykazanie braku winy w uchybieniu terminu stanowi zaś jedną z przesłanek do przywrócenia terminu, o której mowa w art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Gdy ta przesłanka nie zachodzi to Sąd oddala wniosek o przywróceniu terminu. Gdy chodzi o odmienną wykładnię dokonywaną przez WSA w Krakowie, na którą powołuje się pełnomocnik strony skarżącej we wniosku, odnośnie skutku nieuzupełnienia braku formalnego skarg w 7 – dniowym terminie, to należy ocenić ją negatywnie, gdyż stanowi ona przejaw naruszenia treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącego, że Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. Oznacza to, że odrzucenie skargi w sytuacji określonej w tym przepisie nie jest pozostawione swobodnemu uznaniu Sądu. Zatem Sąd powinien w każdej takiej sytuacji odrzucić skargę. Z tego względu, Sąd działając na podstawie art. art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.