I SA/Kr 1191/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1191/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r., sprawy ze skargi M.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 18 kwietnia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 4 stycznia 2014r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił M.S. podatek od nieruchomości za 2014r. w kwocie 262 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na podstawie złożonego wypełnionego formularza "informacji o nieruchomościach osób fizycznych" oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji wskazał, że lokale niemieszkalne objęte odrębną księgą wieczystą zostały opodatkowane stawką wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się bowiem, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże, piwnice itp.) - wyodrębnione w księgach wieczystych i posiadające indywidualne KW lokalowe nie mają charakteru mieszkalnego i co do zasady winny być opodatkowane w/g stawki przewidzianej dla "budynków pozostałych". Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.S. kwestionując zasadność zastosowania do opodatkowania komórki lokatorskiej i miejsca postojowego stawek podatku jak dla budynków pozostałych. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2014r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, uchwały Rady Miasta Krakowa nr XCII/1357/13 z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że podatnik nabył lokal mieszkalny nr [...] położony w K. przy ulicy G. o pow. 52,39 m2 objęty księgą wieczystą Nr [...] oraz objętą odrębną księgą wieczystą Nr [...] udział w lokalu niemieszkalnym o pow. 1166,94 m2 wynoszący 3/1167 części (komórka lokatorska) Nr C91 tj. pow. 3 m2, a także objęty odrębną księgą wieczystą Nr [...] udział w lokalu niemieszkalnym (garaż B) o pow. 1088,38 m2 wynoszący 24/1062 części tj. pow. 24,59 m2. Z powyższymi nieruchomościami związane są udziały w gruncie o pow. 0,2697 ha stanowiące łącznie pow. 21,29 m2 (udziały: 141/470000, 24/10000 i 52/10000). Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu organ podał, iż lokale niemieszkalne znajdujące się w budynkach mieszkalnych, jako samodzielne lokale będące odrębnymi nieruchomościami pod względem prawnym, stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym charakter tych nieruchomości jest bez wątpienia niemieszkalny. Nie są to lokale, które przynależą, do wyodrębnionych samodzielnych lokali mieszkalnych, jako ich części składowe, lecz są prawnie wyodrębnionymi lokalami niemieszkalnymi (z uwagi na własną księgę wieczystą). W konsekwencji brak jest podstaw, aby opodatkować je podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych lub ich części, a prawidłowe jest w takim przypadku zastosowanie stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy wskazał na szereg wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Na powyższą decyzję M.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o własności lokali oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 210 pkt 6 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podał, iż zaskarżona decyzja nie odnosi się do zapisów ustawy o własności lokali, która w w/w. przepisie określa status samodzielnego lokalu mieszkalnego i przynależnych do niego pomieszczeń pomocniczych. Zdaniem skarżącego miejsca ostojowe i komórki są częściami składowymi nieruchomości – jego przynależnościami, w związku z czym winny być opodatkowane w/g stawek dla lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem sporu pozostawała kwestia rodzaju stawki podatkowej w podatku od nieruchomości, jaka powinna być zastosowana względem garażu oraz komórki lokatorskiej, objętymi odrębnymi księgami wieczystymi, zlokalizowanymi w budynku zawierającym lokale mieszkalne. W art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawodawca przewidział, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być nie tylko budynki i budowle, jako pewna funkcjonalna jedność, lecz także części tych budynków i budowli. Podstawę opodatkowania dla budynków i ich części stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Ustawodawca nałożył zatem na radę gminy obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości poszczególnym przedmiotom opodatkowania, w tym także wobec budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a) oraz wobec tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy stawek podatku od nieruchomości wobec poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązującego prawa miejscowego. Za najważniejsze kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Skoro bowiem ustawodawca rozdzielił przedmiot opodatkowania, wskazując na sposób wykorzystania budynku lub jego części, określeniu zatem sposobu wykorzystania budynku lub jego części należy nadać jurydyczne znaczenie. Za uwzględnieniem przesłanki sposobu wykorzystania danego lokalu przemawia art. 5 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którym przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania gruntu. Przeznaczenie części budynku (taka część może być, jak wyżej wyjaśniono odrębnym przedmiotem opodatkowania) stanowi więc kryterium różnicujące stawkę podatkową. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem mieszkania, komórki lokatorskiej i miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym znajdujących się w tym samym budynku mieszkalnym. Komórka lokatorska a także garaż, których właścicielem jest skarżący objęte są odrębną (niż mieszkanie) księgą wieczystą. Mogą być zatem nabyte lub wynajęte przez osobę, która nie będzie posiadała prawa do lokalu mieszkalnego. Tym samym nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącego, że komórka lokatorska lub garaż jest pomieszczeniem ściśle związanym z zajmowanym mieszkaniem jako "niezbędne pomieszczenie gospodarcze dla właściciela mieszkania". Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości fakt (czego nie kwestionuje też sam skarżący), że sama komórka lokatorska lub garaż nie może spełniać funkcji mieszkalnej. Pogląd w zakresie zaś garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności znalazł potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, w którym stwierdzono, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Istotne zaś, co do komórki lokatorskiej jest, że lokale niemieszkalne znajdujące się w budynkach mieszkalnych, jako samodzielne lokale będące odrębnymi nieruchomościami pod względem prawnym tj. z odrębną księgą wieczystą, stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym charakter tych nieruchomości jest bez wątpienia niemieszkalny. Nie są to lokale, które przynależą, do wyodrębnionych samodzielnych lokali mieszkalnych, jako ich części składowe, lecz są prawnie wyodrębnionymi lokalami niemieszkalnymi właśnie z uwagi na własną księgę wieczystą. Wobec tego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów ustawy o odrębnej własności lokali oraz przepisów postępowania, gdyż skarżony organ przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe, a także wyczerpująco uzasadnił motywy swojego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.