I SA/Kr 1197/09

Sygn. akt I SA/Kr 1197/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r., sprawy ze skargi M. S., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 15 czerwca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne;, I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 357, 00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100 ). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2009 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej II utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego II z dnia 4 maja 2009 r., Nr[...], w którym orzeczono względem skarżącej M. S. o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego II prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]z dnia 5 września 2003 r., wystawionego przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego I w celu dochodzenia należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 153.079,90 zł. Egzekucję administracyjną wszczęto poprzez zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej, dokonując zawiadomienia doręczonego skarżącej wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 6 października 2008 r. Skarżąca złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne podnosząc przedawnienie obowiązku na podstawie art. 33 pkt 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o przedstawienie swojego stanowiska w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2008 r. Nr[...], będącym stanowiskiem wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego I orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, podnosząc, iż zarzut skarżącej jest przedmiotem rozpatrywania w toczącym się równolegle postępowaniu sądowym wywołanym skargą złożoną przez skarżącą do WSA w Poznaniu na decyzję wymiarową z dnia 27 marca 2003 r., a następnie skargą kasacyjną złożoną do NSA w Warszawie, w której podniesiono zarzut przedawnienia zaległości podatkowej. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej I postanowieniem nr [...]z dnia 13 lutego 2009r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do WSA w Poznaniu. Mając na uwadze ostateczne stanowisko wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego II jako organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 6 marca 2009 r. Nr [...] orzekł o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postanowienie to zostało uchylone w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej II, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia była niezgodność uzasadnienia postanowienia z treścią dyspozycji art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 126 Kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego II wydał w dniu 4 maja 2009 r. postanowienie orzekające o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Na postanowienie to złożono zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej II wydał w dniu 15 czerwca 2009 r. postanowienie, którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o jego uchylenie. Zarzucono naruszenie art. 34 § 1a i 4, art. 33 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 2 oraz § 3 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze podniesiono przedawnienie obowiązku, a co za tym idzie konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzucono niewłaściwą wykładnię art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżąca w zarzutach nie kwestionowała wymagalności należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość, ale podniosła brak obowiązku wskutek jego wygaśnięcia w następstwie przedawnienia, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa. Powołano także przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się w sytuacji braku wymagalności obowiązku, umorzenia lub jego wygaśnięcia z innego powodu, jego nieistnienia. Stwierdzono, że nie można traktować rozszerzająco przepisu art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej przyjmując, że w pojęciu "kwestionowania wymagalności należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość" mieści się zarówno brak wymagalności, jak i umorzenie, wygaśnięcie, nieistnienie obowiązku jak i potencjalnie wszystkie inne przesłanki umorzenia postępowania w omawianym przepisie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącej prowadziłoby to do sytuacji, gdzie do czasu zakończenia postępowania sądowego nawet w skrajnym przypadku nieistnienia obowiązku o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny mógłby bez przeszkód prowadzić egzekucję z całego majątku podatnika, pozbawionego do czasu zapadnięcia wyroku jakiejkolwiek ochrony. Podniesiono również, iż decyzja wymiarowa, wydana była jeszcze przed upływem terminu przedawnienia, a więc w tym zakresie nie naruszała prawa. Przedawnienie nastąpiło dopiero z uwagi na brak skutecznego wszczęcia egzekucji w trakcie toczącego się postępowania przed WSA, stąd też zarzut ten nie był podnoszony w skardze do WSA. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej II wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podatkowy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie nie dokonano rozszerzającej interpretacji art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej. Stwierdzono, że w niniejszej sprawie powodem stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu był fakt rozpatrywania zarzutu przedawnienia przez NSA w Warszawie, a nie kwestionowanie wymagalności pieniężnej z uwagi na jej wysokość. Dlatego za słuszne uznano stanowisko wierzyciela w przedmiotowej sprawie. Ponadto stwierdzono, że Dyrektor Izby Skarbowej II nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ ten jest związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie podstaw wskazanych w przepisie art. 33 pkt 1 cyt. ustawy. Podniesiono także, że z treści wniosku z dnia 9 października 2008 r. jednoznacznie wynika, że są to zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego zgłoszony na podstawie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W piśmie procesowym z dnia 15 września 2009 r. skarżąca poinformowała, że postanowieniem z dnia 3 września 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego II umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. wystawionego na skarżącą przez Naczelnik Urzędu Skarbowego I o Nr [...]z dnia 5 września 2003 r. na skutek czego skarżąca wycofała skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie, a Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie o umorzeniu postępowania kasacyjnego. Wobec powyższego skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji są bezprzedmiotowe. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 roku Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej II stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego II z dnia 3 września 2009 roku w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 września 2003 roku Nr [...] obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. Dodatkowo, skarżąca wraz z pismem procesowym z dnia 11 stycznia 2010 roku przedłożyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 roku sygn. akt I SA/Po 430/09 uchylający postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego I z dnia 2 grudnia 2008 roku Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić na wstępie należy, że sposób rozpatrywania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym określony został w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji( Dz.U.05.229.1954, dalej jako .u.p.e.a.). Zgodnie z § 1 powołanego artykułu zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 roku sygn. akt II FSK 1762/06 LEX nr 486044). W rozpoznanej sprawie wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego I postanowieniem z dnia 2 grudnia 2008 roku orzekł Nr [...] o niedopuszczalności zarzutów wniesionych przez skarżącą stwierdzając zarzut przedawnienia jest przedmiotem rozpatrywania w toczącym się postępowaniu kasacyjnym przed Naczelny Sądem Administracyjnym w Warszawie. W związku z powyższym w przedmiocie tych zarzutów postanowienie organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego II nie mogło być inne niż orzekające o niedopuszczalności zarzutów. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 roku sygn. akt I SA/Po 430/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej I z dnia 13 lutego 2009 roku Nr[...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego I z dnia 2 grudnia 2008 roku orzekł Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu stwierdził, że fakt podniesienia przez skarżącą zarzutu przedawnienia w innym postępowaniu, nie oznacza, że nie można powołać się na przedawnienie w postępowaniu egzekucyjnym. Tym bardziej, że zarzut przedawnienia nie mógł być skutecznie podnoszony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, gdyż w momencie wydania decyzji kończącej to postępowanie, zobowiązanie nie było jeszcze przedawnione, a więc decyzja była zgodna z prawem. WSA w Poznaniu podkreślił również, że zarzut przedawnienia jest zarzutem szczególnym, gdyż jego zasadność uzależniona jest od momentu, w którym zostanie podniesiony. Przedwczesne podniesienie zarzutu przedawnienia może się okazać bezskuteczne, co nie wyklucza jednak tego, że po upływie określonego czasu zarzut ten stanie się uzasadniony. Taka sytuacja ma miejsce w analizowanej sprawie. Zarzut przedawnienia podniesiony wobec decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego był nieskuteczny, gdyż do momentu wydania zobowiązanie nie przedawniło się. W toku postępowania egzekucyjnego organ winien jednak zbadać, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w czasie między wydaniem decyzji a ewentualnym skutecznym przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Stanowisko organu o niedopuszczalności zarzutu prowadzi bowiem potencjalnie do zamknięcia drogi kontroli i zbadania czy przedmiotem egzekucji nie jest zobowiązanie przedawnione. Należy dostrzec, że zarzut przedawnienia podniesiony w skardze kasacyjnej oraz zarzut przedawnienia podniesiony w toku postępowania egzekucyjnego to nie jest ten sam zarzut. W takiej sytuacji nie znajdzie więc zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej sprowadza się do żądania zbadania przez Sąd prawidłowości wydania decyzji wymiarowej, co oznacza kontrolę polegającą na ustaleniu, czy decyzja została wydana przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego dotyczy. Zarzut podniesiony w postępowaniu egzekucyjnym nie sprowadza się natomiast do kwestionowania prawidłowości decyzji, w związku z którą zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Prawidłowość wydanej decyzji nie jest przedmiotem sporu w analizowanej sprawie. Cofając skargę kasacyjną, skarżąca przyznała w istocie, że nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości tej decyzji. Zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego podniesiony w toku postępowania egzekucyjnego jest natomiast żądaniem zbadania, czy mimo prawidłowości decyzji podatkowej rodzącej określone skutki podatkowe, zobowiązanie nie przedawniło się już po jej wydaniu. Ten zarzut nie może być więc skutecznie podniesiony w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującym kontrolę decyzji wymiarowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu rozpoznanie zarzutu przedawnienia podniesionego w toku postępowania egzekucyjnego nie było i nie jest uzależnione od cofnięcia skargi kasacyjnej. Nawet gdyby NSA merytorycznie rozpoznał skargę kasacyjną, to wyrok wydany w tej sprawie nie zamknąłby skarżącej drogi do podniesienia zarzutu przedawnienia w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd podkreślił, że przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie decyzji wymiarowej oraz w postępowaniu egzekucyjnym są inne okoliczności. W pierwszym przypadku zakres kontroli ograniczony byłby do daty wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i obejmowałby okoliczności, które miały miejsce do tego momentu. W postępowaniu egzekucyjnym organy są natomiast zobowiązane do zbadania, czy przedawnienie nastąpiło już w okresie po wydaniu decyzji wymiarowej, a więc postępowanie to dotyczyłoby ujawnienia okoliczności, które mają wpływ na przedawnienie zobowiązania podatkowego, a które - z uwagi na moment, w którym zaistniały - nie mogły być brane pod uwagę przy kontroli prawidłowości decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Ponieważ na mocy obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej wydanie i doręczenie decyzji przez organ podatkowy nie wywołuje skutków w zakresie biegu terminu przedawnienia, oznacza to, że zobowiązanie podatkowe może się przedawnić także po wydaniu decyzji podatkowej i tę okoliczność winien zbadać organ w toku postępowania egzekucyjnego. Nie można zaakceptować sytuacji, w której przedmiotem egzekucji jest zobowiązanie podatkowe, które wygasło w skutek przedawnienia, a zobowiązanemu nie służy żaden środek ochrony prawnej. Organy egzekucyjne nie mogą bowiem prowadzić egzekucji należności, która nie istnieje. Odnosząc się do kwestii przedawnienia należności będącej przedmiotem egzekucji WSA w Poznaniu stwierdził, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia może zostać zawieszony lub przerwany. Na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2003r. (zmiana wprowadzona ustawą z dnia 12.09.2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. nr 169, poz. 1387), bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem: 1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania; 2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Zgodnie art. 20 powołanej powyżej ustawy zmieniającej Ordynację podatkową do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu przez nią nadanym. Jeżeli jednak dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem nowelizacji. Powołany przepis powodował wiele wątpliwości w zakresie jego interpretacji. Wydaje się, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone zostało stanowisko, zgodnie z którym dla oceny przedawnienia zobowiązania podatkowego, które powstało przed 1.01.2003 r., w kwestii zasad i terminów przedawnienia należy stosować te przepisy, które są dla podatnika korzystniejsze (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.02.2008r:, III SA/Wa 1701/07, wyroku WSA z dnia 17.04.2008r. I SA/Po 22/08). W myśl art. 21 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W świetle art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od fizycznych (t.j. - Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.) podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. W związku z tym, że egzekwowana należność dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. przyjąć należy, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2001 r. Przepisy Ordynacji podatkowej, obowiązujące w momencie powstania zobowiązanie podatkowego, nie przewidywały zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania z uwagi na postępowanie karnoskarbowe lub sądowoadministracyjne. W porównaniu z przepisami obowiązującymi od dnia 1.01.2003 r., stan prawny obowiązujący w momencie powstania zobowiązania podatkowego i rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia należy uznać za bardziej korzystne dla podatnika. Ma to ten skutek, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania nie został zawieszony na skutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc termin biegł nadal, co w konsekwencji spowodowało wygaśnięcie zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia z dniem 31.12.2006 r. Wobec powyższego, zgodnie z art. 59§1 pkt 2 p.e.a., postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając przedmiotowe postanowienie wierzyciela nakazał organom przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonać oceny merytorycznej zarzutu przedawnienia, uznając go za dopuszczalny w toku postępowania egzekucyjnego, podkreślając, że dla oceny skutków upływu terminu przedawnienia znaczenie będą miały przepisy w brzmieniu obowiązującym w momencie powstania zobowiązania podatkowego i rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia, jako korzystniejsze dla podatnika. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie podnoszonego przez skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu przedawnienia. Biorąc pod uwagę treść postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego II z dnia 3 września 2009 roku Nr [...]umarzającego postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 12/2000 rok wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego I o nr. [...]z dnia 5 września 2003 roku, stanowisko to podziela również organ egzekucyjny. Co prawda postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 roku Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej II stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego II z dnia 3 września 2009 roku, jednak nastąpiło to z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. Skoro zatem organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela, a stanowisko wierzyciela zostało uchylone przez sąd administracyjny z powyżej przytoczonych powodów, to w konsekwencji należało również uchylić zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego orzekające o niedopuszczalności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł oraz opłata skarbowa - 17 zł