I SA/Kr 1209/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant: Tomasz Famulski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2015 r. - skargę oddala - Decyzją z 6.03.2017 znak: [...] [...] Burmistrz Miasta G. ustalił A. N. wymiar podatku od nieruchomości i podatku rolnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1.05.2015 do 31.12.2015 roku w kwocie łącznej 24.367,00zł. w tym podatek rolny w kwocie 53,58zł. oraz podatek od nieruchomości w kwocie 24.313,23zł. Wyliczenie kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego za przedmiotowe miesiące roku 2015 organ I instancji zawarł w tabeli zamieszczonej na stronie 8 zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że podatek za przedmiotowy rok podatkowy naliczono od powierzchni 1.503,53m2 budynków związanych z działalnością gospodarczą, powierzchni 6.143m2 gruntów związanych z działalnością gospodarczą stanowiących własność podatnika, budowli o wartości początkowej 91.662,35zł stanowiących własność podatnika oraz powierzchni 0,2619ha użytków rolnych opodatkowanych podatkiem rolnym. Organ wskazał, iż A. N. w dniu 28.04.2015r., jako przedsiębiorca nabył następujące przedmioty opodatkowania: 1. Grunty - (prawo wieczystego użytkowania) o łącznej pow. 0,8762 ha oznaczone w ewidencji, jako działki ewid. [...] i [...] sklasyfikowane, jako "inne tereny zabudowane" o pow. 0,6143 ha oraz użytki rolne RIIIa, PsIII o pow. 0,2619 ha. Nabyte przez podatnika grunty oznaczone w ewidencji, jako inne tereny zabudowane oznaczone symbolem "Bi" o pow. 0,6143 ha zabudowane budynkami niemieszkalnymi opodatkowano podatkiem od nieruchomości w/g stawki wynoszącej - 0,78 zł za 1 m 2 określonej w § 1 pkt 3 lit a uchwały Nr 320/XXV/2012 Rady Miasta Gorlice z dnia 25 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Natomiast od użytków rolnych o pow. 0,2619 ha naliczono podatek rolny w/g stawki obowiązującej dla gruntów nie stanowiących gospodarstwo rolne, wynoszącej w 2015 roku 306,85 zł za 1 ha fiz. 2. Budynki - posadowione na działkach nr [...] i [...]. Na działce nr [...] jest to budynek byłej świetlicy (w księdze wieczystej opisany, jako budynek niemieszkalny) o pow. użytkowej 464,20 m2. W operacie szacunkowym z dnia 20 luty 2013 r. opisany jest, jako: "Budynek byłej świetlicy tzw. Akropol, położony przy ul. [...] w G., użytkowany jako dom weselny z lokalem gastronomicznym. Pomieszczenia administracyjno - socjalne znajdują się na poddaszu, na parterze sala balowa ze sceną, sala mniejsza konsumpcyjna, kuchnia z zapleczem i część sanitarna dostępna dla gości. Obiekt wybudowany ok. 1968 r., wolnostojący, niepodpiwniczony. Powierzchnia zabudowy budynku 559 m2, pow. użytkowa: 464,29 m2, w tym trzy garaże na pd-zach ścianie budynku o pow. łącznej 44,30 m2. Z opisu programu użytkowego budynku wynika, że "na parterze znajduje się hol ze schodami na poddasze, sala widowiskowa ze sceną, mała sala konsumpcyjna, kuchnia ze zmywalnią i magazynem oraz pomieszczenia pomocnicze tj. kotłownia, magazynki, WC damski, WC męski. Nad holem znajduje się antresola z wejściem do trzech pomieszczeń biurowo-socjalnych. Na poziomie parteru od strony południowo-zachodniej budynku znajdują się trzy boksy garażowe". Natomiast na działce [...] znajduje się budynek administracyjny (w księdze wieczystej opisany, jako budynek biurowy) o pow. użytkowej 1039,24 m2. W operacie szacunkowym z dnia 20 luty 2013 r. opisany, jako: " Budynek nr [...] położony przy ul. [...] w G., użytkowany jako biurowo - administracyjny z lokalem gastronomicznym w piwnicach. Pomieszczenia administracyjne i biurowe znajdują się na parterze i l piętrze, lokal gastronomiczny w piwnicach (wejście do lokalu niezależne, poddasze częściowo użytkowe). Obiekt wybudowany ok. roku 1909, wolnostojący, podpiwniczony z dwiema kondygnacjami nadziemnymi i poddaszem użytkowym. Pow. zabudowy budynku: 539 m2, pow. użytkowa: 1039,24 m2. Łącznie pow. użytkowa budynków to 1. 503,53 m 2. 3. Budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stanowiące: plac utwardzony (parking) oraz ogrodzenie z bramą wjazdową. W związku z tym, że podatnik pomimo kilkukrotnych wezwań, nie wykazał do opodatkowania wartości nabytych budowli, tut. organ, jako podstawę opodatkowania w przedmiotowej sprawie przyjął wartości wynikające z aktu notarialnego, na którą to wartość składają się: wartość placu utwardzonego w kwocie 64. 366,57 zł (bez VAT), wartość ogrodzenia w kwocie 24. 666,66 zł (bez VAT) oraz wartość bramy wjazdowej w kwocie 2 629,12 zł (bez VAT). Łącznie przyjęto budowle o wartości 91.662,35 zł. Organ dla ustalenia podatku oparł się na następujących dowodach: 1. zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 11.05.2015 r. nr [...] dot. nabycia przez A. N. od PGNiG nieruchomości gruntowej zabudowanej dwoma budynkami, 2. wypisie z rejestru gruntów obejmujący działki [...] oraz [...] i wypisie z kartoteki budynków z dnia 30.06.2015 r., 3. danych zawartych w księdze wieczystej KW nr NS l [...], 4. wypisie z aktu notarialnego Repertorium A numer [...] dot. umowy sprzedaży prawa wieczystego prawa użytkowania działek nr [...] i [...] o pow. 0,8762 w G. oraz prawa własności położonych na nich budynków, budowli i urządzeń. Uwzględniono także korekty deklaracji podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2015 r. złożone przez poprzedniego właściciela w dniu 13.07.2015 r. tj. [...] Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA w W. – Odział w S., w wyniku których PGNiG skorygował podstawę opodatkowania budynków i wartość budowli, z pisemnych wyjaśnień złożonych przez PGNiG z których wynika, że pow. użytkowa budynków (sprzedanych aktem notarialnym z dnia 28.04.2015 r.) od których spółka opłacała podatek od nieruchomości w latach 2010 - 2015 była nieprawidłowo zadeklarowana i niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż rzeczywista powierzchnia użytkowa budynków posadowionych na działkach nr [...] i [...] wynosi: budynek byłej świetlicy pow. 464,29 m 2, a nie jak zadeklarowano 490 m2, natomiast pow. budynku administracyjnego wynosi 1039,24 m 2, a nie jak zadeklarowano 516 m2. Spółka przedłożyła również "Operat szacunkowy sporządzony 20 lutego 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego D. J., określający wartość (na dzień sporządzenia operatu) prawa użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] oraz budynków, budowli i urządzeń na dzień, który to operat został okazany podczas zawierania umowy sprzedaży aktem notarialnym z dnia 28 kwietnia 2015 r. Z uwagi na istotne rozbieżności w pow. użytkowej i wartości budowli deklarowanej przez PGNiG, spółka po złożeniu w/w. korekt dopłaciła należny podatek wraz z odsetkami za lata 2010-2015. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się A. N., który w odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji oparcie jej na błędnych danych powierzchni nieruchomości, co skutkuje zawyżeniem podatku w stosunku do faktycznie należnego. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że między innymi: płot stał nie w granicy działki, lecz w miejscach, które nie miały nic wspólnego z obrzeżami działki. Dlatego też, aby niektóre z tych błędów skorygować 23.04.2015r. doszło do porozumienia między odwołującym a sprzedającym w myśl, którego nastąpił zwrot kwoty 20. 000 zł za ogrodzenie, które wcześniej było zafakturowane, a które musiało ulec rozbiórce ze względu na fakt, że złe umiejscowienie go pomniejszyło zakupione działki o około 10 arów. Kopię porozumienia oraz kopię otrzymanego przelewu podatnik załączył do odwołania od decyzji, wnosząc o nienaliczanie 2% podatku od wartości nabytego ogrodzenia, ponieważ kwota ta została mu zwrócona przez zbywającego i praktycznie rzecz biorąc w związku z powyższym ogrodzenia nie nabył. Wedle odwołującego błędnie także przyjęto wysokość podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określając ją według powierzchni wynoszącej 1.503,53 m2, podczas gdy faktyczna powierzchnia z dokumentów to 1.296,71 m2, a po przemierzeniu z tzw. natury 1. 282,58 m2. Organ oparł się na nieprawdziwych danych, które przez sprzedającego mogły być podawane orientacyjnie i na których nie można się opierać, gdyż notariusz nie ma możliwości sprawdzenia ich. Podatnik domagał się ponownego pomiaru nabytych pomieszczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 września 2017r. znak: [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej i art.3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15.11.1984 o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 – Prawo geodezyjne i kartograficzne: -uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia A. N. podatku od nieruchomości w okresie od maja do grudnia 2015 r. i tym zakresie ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego od budowli na kwotę 892,74 zł, zaś całego podatku od nieruchomości w wysokości za przedmiotowy rok podatkowy na kwotę 23.983,81 zł, - w pozostałym zakresie, t.j. w zakresie ustalenia kwoty podatku rolnego za rok 2015 utrzymało w mocy zaskarżony nakaz płatniczy, - wysokość łącznego zobowiązanie pieniężnego za rok 2015 (za miesiące maj-grudzień) wskazało na 24.037.00 zł. W uzasadnieniu podano, że nabyte przez podatnika ogrodzenie zostało zdemontowane, co potwierdziły przeprowadzone w dniu 28.07.2017 przez organ I instancji na zlecenie Kolegium oględziny (protokół z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną w aktach sprawy), jako znajdujące się w granicy innego podmiotu (ogródka działkowego), na co wskazuje zawarte w dniu 23.04.2015 porozumienie oraz załączona do odwołania strony faktura z dnia 11.05.2015 w kwocie 20.000,00zł Ze względu na pojawienie się wątpliwości w zakresie prawidłowego ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego, co do istnienia przedmiotowego ogrodzenia, jako urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 4 lipca 1994 Prawo budowlane, Kolegium rozstrzygnęło na korzyść strony odstępując tym samym od ustalania wartości początkowej ogrodzenia t.j. zgodnie z wnioskiem strony zawartym w odwołaniu od decyzji i w tym zakresie obniżyło wysokość podatku od nieruchomości za przedmiotowy rok podatkowy. Pozostała wartość środków trwałych będących w posiadaniu podatnika (w postaci placu utwardzonego oraz bramy wjazdowej), a stanowiących urządzenia budowlane w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy prawo budowlane o wartości początkowej wynosi 66.955,69zł. Natomiast inne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości t.j. przyjęta do opodatkowania przez organ I instancji powierzchnia użytkowa 1.503,53m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej została ustalona w sposób prawidłowy na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, a to wypisu z aktu notarialnego i wypisu z ewidencji budynków, z których wynika, że A. N. na cele prowadzonej działalności gospodarczej nabył w dniu 28.04.2015 działki ewid. nr [...] i nr [...], na których to posadowione są dwa budynki o pow. użytkowej 464,29m2 oraz 1039,24m2. Powierzchnia użytkowa tych budynków wynosi zatem 1.503,53m2. Przyjęta przez organ I instancji do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnia budynków stanowiących własność A. N., jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą znajduje również potwierdzenie w sporządzonym w dniu 20 lutego 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego D. J. operacie szacunkowym. W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia powierzchni gruntu pozostającego w użytkowaniu wieczystym A. N. przyjętego do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie wypisu z ewidencji gruntów znajdującego się w aktach sprawy, t.j. powierzchni 6.143m2 gruntów związanych z działalnością gospodarczą; to grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Bi, na którym to posadowione są budynki o charakterze niemieszkalnych wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Z zebranego materiału dowodowego, w tym z wypisu z ewidencji gruntów sporządzonej przez Starostę Gorlickiego dla jednostki rejestrowej G5166 z dnia 30.06.2015 wynika również, że odwołujący jest użytkownikiem wieczystym 0,1741ha użytków rolnych sklasyfikowanych symbolem R IIla, oraz 0,0878ha użytków rolnych sklasyfikowanych, jako Ps III. Grunty te, jako użytki rolne objęto zatem w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy opodatkowaniem podatkiem rolnym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. N. zarzucił błędy dotyczące prawidłowego ustalenia powierzchni nieruchomości stanowiące przez to o niezgodności wydanej decyzji z prawem w zakresie zawyżenia powierzchni i naliczenie zawyżonego podatku od nieruchomości, a tym samym doprowadzenie do ustalenia wymiaru podatku nienależnego, a także przeprowadzenie postępowania w sposób niepełny, bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie między innymi przepisu art. 187 §1 i 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniesiono, iż zarówno ewidencja gruntów, jak i umowy w formie aktu notarialnego zawierały zawyżoną powierzchnię gruntów, na co wskazuje także dokumentacja projektu budowlanego autorstwa J. R.. Skoro podatnik przedstawił dokumenty wskazujące na rozbieżności powierzchni, to organ podatkowy winien był wystąpić do Starostwa Powiatowego w G. w celu uzyskania informacji, kiedy była przeprowadzana aktualizacja rejestru w zakresie budynków położonych na trenie działek numer [...], [...], a jednocześnie podjąć dalsze czynności w celu ustalenia istoty sprawy, co nie miało miejsca. Istotne jest, że odwołujący wystąpił do Starosty [...] w G. z wnioskiem o aktualizację powierzchni budynków na terenie w/w działek, co nie spowodowało wprowadzenia aktualnych i faktycznych danych do rejestru. Okoliczność ta nie została jednak wzięta pod uwagę, pomimo że świadczy o błędnych danych widniejących w rejestrze prowadzonym przez starostwo. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skarga jest nieuzasadniona, a w konsekwencji podlegać musi oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są dotknięte naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji uwzględniając zarzut podatnika dotyczący braku podstaw do opodatkowania ogrodzenia, jako urządzenia budowlanego w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 9 ustawy z dnia 4 lipca 1994 Prawo budowlane. Istotnie bowiem wobec przedstawionego w sprawie przez podatnika materiału dowodowego brak było podstaw do przyjęcia, iż zostało ono przezeń nabyte i znajduje się w jego posiadaniu. Zasadnie także ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego od budowli na kwotę 892,74 zł zaś wysokości łącznego zobowiązanie pieniężnego za rok 2015 (za miesiące maj - grudzień) w kwocie 24.037.00 zł. Dokonane w powyższy sposób wyliczenie podatku za powołane miesiące 2015r., jak i uzasadnienie decyzji nie budzą wątpliwości, co do swej poprawności, gdyż zawierają dokładne odniesienie zarówno do ustalenia powierzchni nieruchomości podlegających opodatkowaniu, jak i wskazanie podstaw prawnych tj. wskazanie na konkretnie zastosowane przepisy ustaw, co organ odwoławczy szczegółowo omówił w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. Zatem podnoszone w skardze kwestie odnoszące się do braku nabycia ogrodzenia nie mogły być brane pod uwagę, gdyż organ odwoławczy w całości uwzględnił w tym zakresie żądania skarżącego. Z kolei opodatkowanie budowli wskazanych w decyzji, a to placu utwardzonego i bramy wjazdowej było prawidłowe, gdyż opierało się na danych wskazujących, iż A. N. nabył na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej od [...] Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S. A. powyższe środki trwałe o łącznej wartości 66.955,69zł Co dotyczy ustalenia powierzchni faktycznej nieruchomości skarżącego, t.j. opodatkowanych budynków i gruntów, to organy zasadnie oparły się na danych z ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych. Treść normatywna art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi bowiem, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania, nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią przywołanego zapisu ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Ich podważenie, bądź też zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do takich działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08). Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa, poprzez wydanie decyzji jedynie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Nadto wskazać należy, iż przy zawieraniu umowy kupna – sprzedaży przedmiotowych nieruchomości wskazano, iż nabywane są na cele prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego. Dodatkowo wprost z akt postępowania, w tym z opisu technicznego na cele planowanej przebudowy w 2016r. wynika, iż obiekt na działce nr [...] pełni rolę budynku biurowo-usługowego i dopiero w 2016r. zmieniono jego przeznaczenie na biurowo-mieszkalny; w ewidencji wpisano budynek mieszkalny (por. zawiadomienie z 10 listopada 2016r.) Z tej perspektywy odrzucić należy zarzut, iż w niniejszej sprawie organ nie poczynił dostatecznych ustaleń w zakresie wykorzystania spornego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Na gruncie obowiązujących w spornym okresie 2015r. przepisów, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powyższe oznacza, iż nie ma znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej oraz, jaka część tej nieruchomości jest związana z prowadzeniem takiej działalności o ile nie stwierdzono podstaw do wyłączenia ze względów technicznych, lub budynków zaewidencjonowanych jako, mieszkalne (por. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości stawkami przewidzianymi dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, okoliczności zewnętrzne i fizykalne, odnoszące się do substancji tego przedmiotu. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki właściwe dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Niezasadne jest uznanie na gruncie niniejszej sprawy, iż względy techniczne stały na przeszkodzie wykorzystaniu przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle przepisów bez znaczenia jest, że działalność gospodarcza prowadzona jest jedynie w części budynku. Istotne jest bowiem, czy nieruchomość znajdowała się w posiadaniu podmiotu będącego przedsiębiorcą lub prowadzącego działalność, a okoliczność ta wynika bezsprzecznie z akt postępowania. W związku z powyższym zarzuty dotyczące zastosowania błędnej stawki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2015r. należy uznać za nieuzasadnione. Dopiero ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, zważywszy że stosowny wniosek został złożony w 2016r., może spowodować inny sposób obliczenia podatku. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargę.