I SA/Kr 1211/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu jawnym rozpoznawał sprawę sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanowił: - zawiesić postępowanie sądowe - Burmistrz Miasta i Gminy N. decyzją z dnia 16 marca 2017 r. nr [...] ustalił Z. W. podatek od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 42.374,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz grunty inne niż sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, a także grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej bez względu na sposób ich sklasyfikowania. Dalej organ I instancji wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach. Po rozpatrzeniu odwołania Z. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 września 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał ustalenia i ocenę prawną zawartą w decyzji organu I instancji. Organ II instancji podkreślił, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres (2016 r.), nie uległ żadnej zmianie, stąd organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego na 2017 r., uwzględniając treść art. 165 § 5 pkt 1 w związku z art. 200 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej i nie mając wątpliwości co do stanu faktycznego, oceniał ustalenia poczynione w toku postępowania dotyczącego poprzedniego okresu. Takie postępowanie uznał za prawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt l SA/Kr 1036/16 w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości należnego od podatnika za rok 2016. Wyżej przedstawionych okoliczności faktycznych podatnik nie kwestionuje, odmienna jest tylko jego ocena prawna oraz ocena w kwestii zasadności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, co do okoliczności, które jego zdaniem mają znaczenie dla prawidłowego załatwienia sprawy. Jak wyjaśnił organ II instancji, z definicji gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W przytoczonej wyżej definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wyjątki od powyższej zasady zostały ściśle określone w art. 1 a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żaden z nich. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Organ odwoławczy wskazał, że skoro przedmiotowe nieruchomości są zlokalizowane w obrębie strefy, w której został wprowadzony zakaz zabudowy mieszkaniowej i możliwe wykorzystanie nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania obejmuje wyłącznie cele przemysłowo-gospodarcze, to należy uznać, że sam fakt posiadania takich nieruchomości, które potencjalnie mogą służyć podatnikowi do prowadzonej działalności gospodarczej (która polega m.in. na sprzedaży hurtowej oraz wynajmie i dzierżawie maszyn i urządzeń zazwyczaj będących środkami produkcji) implikuje konieczność zastosowania stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie zachodziła konieczność prowadzenia przez organy podatkowe postępowania wyjaśniającego na okoliczność faktycznego wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej, w tym wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych, dokonywania odpisów amortyzacyjnych, czy obciążania kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności wydatkami na utrzymanie lub modernizację nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. W. wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na okoliczność, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Jak wskazał, w związku z ostatecznym orzeczeniem o konstytucyjnych wolnościach lub prawach podatnika przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1123/15 (w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2014) - zwrócił się on do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2016 r., w zakresie w jakim uzależnia zakwalifikowanie gruntów, budynków i budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (co skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości w wyższej stawce) wyłącznie od faktu prowadzenia przez osobę fizyczną (będącą właścicielem nieruchomości) działalności gospodarczej, a niezależnie od tego czy grunty, budynki i budowle faktycznie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 Konstytucji oraz art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji. Sprawie ze skargi konstytucyjnej podatnika nadano sygnaturę Ts 189/17. Ponadto w złożonej skardze skarżący zarzucił naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji organu l instancji w mocy, pomimo, iż organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania przez podatnika nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, pomimo, iż zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i pierwszoinstancyjnym podatnik podnosił, iż nieruchomość nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ nie posiada jej jako przedsiębiorca, a nabył nieruchomość do majątku osobistego jako osoba fizyczna, - art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zebranie i rozważnie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, w konsekwencji czego organ odwoławczy wadliwie za organem l instancji uznał, że przedmiotowe nieruchomości mają związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - art. 2 ust. 1 pkt 1-3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię przepisu polegającą na przyjęciu, iż: - wszystkie grunty, budynki i budowle nabyte przez osobę fizyczną prowadzącą jednocześnie działalność gospodarczą należy opodatkować w stawce przewidzianej dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nawet w sytuacji gdy: - nieruchomości nie są częścią przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, a stanowią odrębny majątek prywatny osoby fizycznej, - osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą nie wprowadziła nabytych nieruchomości do ewidencji środków trwałych, - osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych lub nie obciąża kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wydatkami związanymi z utrzymaniem lub modernizacją nieruchomości, - nabyte nieruchomości nawet nie tyle, że nie są faktycznie wykorzystywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, co nie mają jakiegokolwiek związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, a stanowią wyłącznie składnik majątku prywatnego osoby fizycznej będącej jednocześnie przedsiębiorcą, - sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą jest wystarczający do zakwalifikowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą i opodatkowania jej wyższą stawką podatkową, - zasadna jest taka wykładnia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którą opodatkowuje się de facto osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą a będące zarazem posiadaczem nieruchomości, zamiast opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, czyli odnoszenie się wyłącznie do kwestii podmiotowej (posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę), przy jednoczesnym całkowitym pominięciu kwestii przedmiotowej (związania z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem). W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2016 r., w zakresie w jakim uzależnia zakwalifikowanie gruntów, budynków i budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (co skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku od nieruchomości w wyższej stawce) wyłącznie od faktu prowadzenia przez osobę fizyczną (będącą właścicielem nieruchomości) działalności gospodarczej, a niezależnie od tego czy grunty, budynki i budowle faktycznie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 Konstytucji oraz art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 84 i art. 217 Konstytucji. Sprawie ze skargi konstytucyjnej podatnika nadano sygnaturę Ts 189/17. Zarzuty powyższej skargi konstytucyjnej dotyczą przepisów, które były stosowane przez organ w załatwieniu sprawy będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zakres ich zaskarżenia, a w konsekwencji problem prawny postawiony przed Trybunałem Konstytucyjnym – dotyczy więc bezpośrednio materii niniejszej sprawy. Z tych względów zawieszenie postępowania jest uzasadnione do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawie z ww. skargi konstytucyjnej Z. W.. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.