I SA/Kr 1213/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant: Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2019 roku Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 roku skargę oddala. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] ([...]) określił K. J. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. w kwocie 2 590,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia było przyjęcie w oparciu o art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, iż podatnik chcąc świadczyć usługi prawne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, był zobowiązany prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. W dniu 10 czerwca 2016 r. Skarżący zakupił kasę rejestrującą i tego samego dnia doszło do jej fiskalizacji. Z uwagi na złożone przez skarżącego w dniu [...]czerwca 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) zgłoszenie danych dotyczących kasy, Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] lipca 2016 r. wydał zawiadomienie o zarejestrowaniu kasy, nadając jej numer ewidencyjny [...]. Następnie, w dniu [...] października 2016 r. skarżący złożył do Urzędu Skarbowego deklarację VAT-7K za III kwartał 2016 r., deklarując kwotę wydatkowaną na zakup kasy rejestrującej do odliczenia w danym okresie rozliczeniowym w wysokości 700,00 zł. W związku z tym, iż skarżący dokonał pomniejszenia podatku należnego o kwotę 700,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął czynności sprawdzające, mające na celu potwierdzenie uprawnienia podatnika do zastosowania ulgi. Postanowieniem [...] września 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 r. K. J. złożył odwołanie zarzucając naruszenie: a) art. 120, art. 121 §1 i § 2, art. 122 Ordynacji podatkowej – poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, b) art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej — poprzez nieuzasadnione określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, c) art. 122, 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. - nieprzesłuchanie w charakterze świadka A. O. oraz J. P., d) art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe podpisanie decyzji, skutkującej jej nieważnością na podstawie art. 247 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, iż skarżący nie spełnił warunku wskazanego w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2010 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz.163) w sprawie odliczania i zwrotu kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących, czyli nie złożył do właściwego naczelnika urzędu skarbowego zgłoszenia, przed terminem rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego. Zgodnie z treścią faktury z dnia [...] czerwca 2016 r.[...] skarżący nabył: kasę fiskalną [...](nr [...] nr unikatowy[...]), rolkę termiczną 57 MM X 20M/10szt., ufiskalnienie drukarki fiskalnej, na wartość w kwocie 1 005,00 zł netto, 231,15 zł VAT od firmy [...]I. i A. K.l Spółka Jawna. Na podstawie okazanego przez skarżącego paragonu fiskalnego pierwsza sprzedaż zaewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej [...]nastąpiła w dniu [...]czerwca 2016 r., natomiast skarżący zawiadomienie do właściwego naczelnika urzędu skarbowego złożył w dniu [...]czerwca 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej). W konsekwencji oznacza to, że skarżący nie spełnił warunku, który uprawnia do skorzystania z ulgi na zakup kasy rejestrującej, o której mowa w art. 111 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania nie podzielając ich. W szczególności w zakresie nieprzesłuchania w charakterze świadka A. Ol. (pracownika urzędu skarbowego) oraz J. P. (pracownika serwisu kas rejestrujących) potwierdzono zasadność powodów odmowy, podzielając stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego określone w postanowieniu nr [...]z dnia [...] kwietnia 2019 r. tj. z uwagi na fakt, że przeprowadzenie dowodów pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący był obowiązany do dokonania własnej wykładni przepisów prawa podatkowego warunkujących uzyskanie ulgi na zakup kasy rejestrującej. Natomiast w toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji nie udzielał skarżącemu błędnych informacji w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżący, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą ma obowiązek stosować obowiązujące przepisy i wykazywać się szczególną starannością. Na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej pracownik serwisu kas fiskalnych nie ponosi odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków przez skarżącego. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona przez K. J. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono naruszenie: - art. 120, art. 121 §1 i §2 i art. 122 Ordynacji podatkowej – poprzez brak zastosowania ww. przepisów i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, nie odniesienie się do większości zarzutów podniesionych przez skarżącego, a także odniesienie się do części zarzutów w sposób wybiórczy i niewłaściwy, - art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. - nieprzesłuchanie w charakterze świadka A. O. oraz J. P., skutkujące naruszeniem zasady prawdy, niezasadnym przerzucaniem ciężaru dowodu na podatnika, nieobiektywną i dowolną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącą w konsekwencji do arbitralnego przyjęcia, że podatnik nie dochował należytej staranności, podczas gdy okoliczność ta żadną miarą nie została przez organ wykazana, - art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, oraz - art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe podpisanie decyzji, skutkującej jej nieważnością na podstawie art. 247 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w sposób wybiórczy potraktował zarzuty podnoszone w odwołaniu, a także nie odniósł się do pisma uzupełniającego z dnia [...]lipca 2019 r. Wedle skarżącego przedstawił on w odwołaniu od decyzji uprawdopodabniający dowód, z którego wynika, iż poczynione przez organ ustalenia są nieprawidłowe. W odwołaniu z [...] maja 2019 r. znajduje się oświadczenie, dotyczące błędnego poinformowania przez pracownika urzędu skarbowego i ścisłego dostosowania się przez podatnika do poleceń tego pracownika. Skoro organ I instancji uznaje przeprowadzenie dowodu za bezzasadne, to nie powinien powoływać się i wywodzić skutków z tegoż dowodu, tymczasem organy konsekwentnie zarzucają podatnikowi niedochowanie należytej staranności, nie dążąc przy tym do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo oferowanych ciągle środków dowodowych. Naruszenie prawa przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest tym bardziej ewidentne, skoro w toku postępowania uzasadniono działanie zarówno praktyką urzędową, jak i wagą sprawy, wobec czego sugerowane przez organ działania, wymagające zaangażowania środków finansowych i czasowych byłyby zupełnie nieadekwatne, wobec faktu wskazania konkretnego rozwiązania zarówno przez pracownika organu, jak serwisanta kasy fiskalnej. Organ nie może przeprowadzać dowodów wybiórczo, a tym bardziej w ogóle nie ustosunkować się do zarzutów podnoszonych przez stronę. Podkreślono, iż pracownik udzielający błędnych informacji nie pracuje już w Urzędzie Skarbowym. Na tej podstawie, wobec nieprzeprowadzenia stosownego dowodu, nie można wykluczyć, że pracownik ten nie wykonywał należycie swoich obowiązków i prawdopodobne jest, iż także w innych sprawach mógł niewłaściwie informować podatników o ich prawach i obowiązkach. Stan faktyczny sprawy wskazuje na to, iż dochowana została należyta staranność w dopełnieniu obowiązków związanych ze skorzystaniem z ulgi na zakup kasy fiskalnej. Skarżący zarzucił również nieważność, wobec braku stosownego podpisu na decyzji. Podpis na decyzji, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, musi być własnoręczny i czytelny. Brak własnoręcznego podpisu pod decyzją (bądź brak lub nieczytelność imienia lub nazwiska), mimo istnienia na niej pieczęci imiennej, powoduje, że brak jest oświadczenia woli organu podatkowego i nie można mówić o akcie formalnie istniejącym. Decyzję, dotkniętą tą wadą, trzeba uznać, jako niepodpisaną (por. wyrok NSA OZ w Gdańsku z 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 954/98). Decyzję, która nie zawiera podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, traktuje się, jako nieważną, a takiego braku nie można uzupełnić po doręczeniu decyzji stronie. Tego rodzaju naruszenie normy prawnej, której treść jest jasna i nie budzi wątpliwości, powinno być traktowane, jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji (wyrok WSA z 29 kwietnia 2004 r., sygn. akt V SA 1347/2003). Wniesiono wobec powyższego o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich uchylenia. Poza sporem pozostaje, iż skarżący nie spełnił warunku wskazanego w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2010 r. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz.163) w sprawie odliczania i zwrotu kwot wydatkowanych na zakup kas rejestrujących, czyli nie złożył do właściwego naczelnika urzędu skarbowego zgłoszenia, przed terminem rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego. Zgodnie z treścią faktury nabył on dnia [...] czerwca 2016 r. kasę fiskalną [...] (nr seryjny[...] nr unikatowy [...] rolkę termiczną 57 MM X 20M/10szt., ufiskalnienie drukarki fiskalnej, na wartość w kwocie 1 005,00 zł netto, 231,15 zł VAT od firmy K. I. i A K. Spółka Jawna. Niesporne jest także, że pierwsza sprzedaż zaewidencjonowana przy użyciu kasy rejestrującej [...] nastąpiła w dniu [...] czerwca 2016 r., natomiast skarżący zawiadomienie do właściwego naczelnika urzędu skarbowego złożył dopiero w dniu [...] czerwca 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej). Powyższe oznacza to, że skarżący nie spełnił warunku, który uprawnia do skorzystania z ulgi na zakup kasy rejestrującej, o której mowa w art. 111 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. W skardze artykułowane są zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza ukierunkowane na wykazanie wad prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału. Zarzuty te nie są zasadne. Postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej ("o.p."). Zgodnie z art. 122 tej ustawy, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 Ordynacji organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Wedle art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex Omega nr 1957834). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów. Przyjęta w art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14, Lex Omega nr 1815078). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 48/13, Lex Omega nr 1452060). Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). Stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej. W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły adekwatny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który wszechstronnie oceniły, omówiły też dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających. Negując ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego, nie przedstawił w istocie – mimo odmiennych twierdzeń przedstawionych w skardze - żadnych konkretnych środków dowodowych, które zmierzałyby do podważenia faktografii, leżącej u podstaw decyzji. Powyższa negacja ustaleń faktycznych nie mogła być skutecznie osiągnięta przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Zauważyć należy, że powoływana w skargach zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14 lipca 2005 r., sygn. akt: I FSK 2600/04 niepubl., wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r. sygn. akt: I FSK 391/05 niepubl.). Bezwzględne jej stosowanie prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku ze wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać. (wyrok NSA z 27.09.2011r., I FSK 1241/10) W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t. j., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie, niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad i przepisów postępowania podatkowego przywołanych w skardze. Na gruncie kontrolowanej sprawy stanowisko skarżącego sprowadzało się w istocie do negowania przedstawionej w uzasadnieniu decyzji wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, a to w następstwie pominięcia okoliczności wskazujących na błędne pouczenie podatnika przez pracownika organu podatkowego i pracownika serwisu kas rejestrujących o przepisach prawa podatkowego, co skutkować miało niezgłoszeniem do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, przed terminem rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego liczby kas rejestrujących i miejsca ich używania. Rozważając powyższe stanowisko podzielić należy pogląd organów, iż jest ono irrelewantne w relacji do wyniku sprawy. Skarżący był obowiązany do dokonania własnej wykładni przepisów prawa podatkowego warunkujących uzyskanie ulgi na zakup kasy rejestrującej. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą i to w zakresie usług prawniczych miał obowiązek stosować obowiązujące przepisy, wykazywać się w tym zakresie szczególną starannością i nie sposób przyjąć, aby mógł uchylać się od skutków zaniechań prawnych wskazując na dezinformacje osób postronnych. Stąd organy słusznie przyjęły, że zaoferowane w tym zakresie dowody pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując; z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Podatnikowi zapewniono także pełny udział w postępowaniu. W szczególności umożliwiono mu składanie zeznań i wyjaśnień na piśmie, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami, a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe podpisanie decyzji organu pierwszej instancji, skutkującej jej nieważnością na podstawie art. 247 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom skargi decyzja jest niewadliwie podpisana – widnieje pod nią odciśnięta pieczęć urzędu skarbowego oraz własnoręczny podpis osoby sporządzającej decyzję. Bezpodstawny jest też zarzut obrazy art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione określenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług; wszak w toku postępowania ustalono, że skarżącemu nie przysługuje ulga na zakup kasy rejestrującej, co determinowało treść rozstrzygnięcia, a dodatkowo pomniejszono skarżącemu podatek należny o podatek naliczony, którego nie uwzględnił w deklaracji VAT-7K, a wynika on z zakupu kasy rejestrującej na kwotę 231,00zł. Zważywszy na zaprezentowane wywody sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i skargę oddalił w oparciu o art.151 ustawy o p.p.s.a. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych decyzji. (art. 134 p.p.s.a.) ----------------------- 7